آشنايي با قرآن 5 - صفحه : 20

دوستيهايی كه بر مبنای مطامع مادی است تا وقتی می‏تواند ادامه داشته باشد كه پای مطامع مادی در ميان باشد ، وقتی كه اينها رفت علت دوستی از ميان‏ می‏رود ، خصوصا اگر با آشكار شدن حقايق همان علت دوستی به علت دشمنی‏ تبديل شود . مثلا می‏ديد كه اين شخص به او فلان منفعت را می‏رساند ، اين‏ سبب می‏شد كه دوستی‏اش زيادتر بشود . در قيامت كه حقايق برايش آشكار می‏شود می‏بيند همان چيزی كه در دنيا محبتش را جلب می‏كرد برايش آتش‏ آورده است ، يعنی همان ملاك دوستی ، ملاك دشمنی می‏شود . به هر ميزان كه‏ آن پيوند در دنيا بيشتر منشأ دوستی بوده ، در قيامت بيشتر منشأ دشمنی‏ می‏شود . اين در صورتی است كه مناط و ملاك ، مطامع مادی باشد . اما اگر دو نفر نه بر مبنای ماديات بلكه بر مبنای معنويات ، بر اساس توحيد و بندگی خدا و عقيده و ايمان در دنيا با يكديگر دوست باشند در قيامت اين‏ دوستی به تنها از بين نمی‏رود بلكه شديدتر می‏شود چون علت باقی است . تا علت باقی است معلول باقی است . در آنجا بينش ( آنها ) قويتر و شديدتر است چون ايمانشان تبديل به شهود می‏شود : " « فكشفنا عنك غطائك فبصرك‏ اليوم حديد غ" (1) طبعا آن دوستی كه بر مبنای خدا و عقيده درست و ايمان‏ صحيح واقعی بوده است باقی می‏ماند . بنابراين دوستانی كه در راه ايمان و خدا و در راه حق و حقيقت يكديگر را دوست دارند در قيامت هم يكديگر را دوست دارند و بلكه شديدتر . در قرآن كريم جزء لذايذ اهل بهشت اين را ذكر می‏كند كه آنها برادرانه‏ در كنار يكديگر هستند: " « و نزعنا ما فی صدورهم من غل اخوانا علی سرر

پاورقی : . 1 ق / . 22