آشنايي با قرآن 4 - صفحه : 148

ايستاده‏اند . قرآن در يك جا تابلوی عجيبی را مجسم می‏كند : " « و اذ قالوا اللهم ان كان هذا هو الحق من عندك فامطر علينا حجاره من السماء " ( 1 ) می‏گويد ياد كن آن وقتی را كه دست به آسمان بلند می‏كردند و می‏گفتند خدايا اگر سخن اين محمد كه مدعی نبوت است حق است و واقعا پيغمبر است و راست می‏گويد و از ناحيه توست ( 2 ) سنگی از آسمان بفرست‏ و ما را ببركه نبينيم . كفر معنايش همين است . می‏گويد اگر اين حقيقت‏ است مرا ببركه نبينم . اما آن طبقات ديگر ، يعنی كافرانی كه كافرند به معنی اينكه مسلمان‏ نيستند ولی قاصران‏اند و به تعبير خود قرآن " مستضعفان‏اند " ، " ² مرجون لامر الله »" هستند كه شايد اكثريت كافرها و غير مسلمانها از اين‏ قبيل باشند ، خدا عالم است در آنها بحثی نيست . فلان زن يا بچه ، فلان‏ دهاتی يا بی‏سواد ، يك گوشه‏ای افتاده و اساسا [ حقيقت به او نرسيده است‏ ] و گاهی حتی افراد دانشمندی [ چنين هستند . ] در كتاب عدل الهی اين‏ داستان را كه در شرح حال دكارت می‏نويسند ، نقل كرده‏ام . دكارت فيلسوف‏ معروفی است كه فلسفه خودش را از " شك " شروع كرد ، يعنی در راهی كه‏ از نظر فلسفه می‏رفت كم كم احساس كرد كه به بن بست رسيده است ، يكدفعه‏ همه خطها را كور كرد و گفت از نو و از همان اول شروع می‏كنم . يكمرتبه‏ شك كرد و گفت می‏خواهم در همه چيز شك كنم تا ببينم يقين را از كجا پيدا می‏كنم . نه تنها در امور مذهبی شك كرد ، در ساير امور نيز شك كرد ، گفت شايد خدا نباشد ، پيغمبرانی نباشند ،

پاورقی : . 1 انفال / . 32 . 2 در اينجا انسان با خود می‏گويد لابد دست به دعا بلند كرده كه خدايا اگر اين پيغمبر از ناحيه توست پس نوری در دل من وارد كن و به من توفيق‏ تبعيت بده .