حماسه حسيني2 - صفحه : 225

می‏گشت ، می‏آمد در آن نقطه‏ای كه آن را مركز قرار داده بود . آن نقطه ، نقطه‏ای بود كه صدارس به حرم بود ، يعنی اهل بيت اگر چه حسين را نمی‏ديدند ولی صدايش را می‏شنيدند . برای اينكه مطمئن باشد زينبش ، برای‏ اينكه مطمئن باشد سكينه‏اش ، برای اينكه بچه‏هايش مطمئن باشند كه هنوز جان در بدن حسين هست ، وقتی كه می‏آمد در آن نقطه می‏ايستاد ، آن زبان‏ خشك در آن دهان خشك به حركت درمی‏آمد و می‏گفت : « لا حول و لا قوه الا بالله العلی العظيم » ، يعنی اين نيرو از حسين نيست ، اين خداست كه به‏ حسين نيرو داده است . هم شعار توحيد می‏داد و هم به زينبش خبر می‏داد كه‏ زينب جان ! هنوز حسين تو زنده است . به خاندانش دستور داده بود كه تا من زنده هستم ، كسی حق ندارد بيرون بيايد . لذا همه در داخل خيمه‏ها بودند . ابا عبدالله دوبار برای وداع آمدند . يك بار آمدند ، وداع كردند و رفتند . بار دوم به اين ترتيب بود كه ايشان رفتند به طرف شريعه فرات و خودشان را هم به آن رساندند ، در اين هنگام شخصی صدا زد حسين ! تو می‏خواهی آب بنوشی ؟ ! ريختند به خيام حرمت . ديگر آب نخورد و برگشت . آمد برای بار دوم با اهل بيتش وداع كرد : « ثم ودع اهل بيته ثانيا » . چه جمله‏های نورانی ای دارد ! رو می‏كند به آنها كه : اهل بيت من ! مطمئن‏ باشيد كه بعد از من شما اسير می‏شويد ، ولی كوشش كنيد كه در مدت‏ اسارتتان ، يك وقت كوچكترين تخلفی از وظيفه شرعيتان نكنيد . مبادا كلمه‏ای به زبان بياوريد كه از اجر شما بكاهد . ولی مطمئن باشيد كه اين ، پايان كار دشمن است ، اين كار ، دشمن را از پا در آورد : « و اعلموا ان‏»