آشنايي با قرآن 5 - صفحه : 177

بر صغيره ، يعنی يك گناه ممكن است گناه كبيره نباشد ولی اين گناه را هی‏ تكرار می‏كند ، در اثر تكرار ، يك گناه صغيره حكم يك گناه كبيره را پيدا می‏كند. لهذا می‏گويند: " لا صغيرش مع الاصرار " يعنی هر گناه صغيره هم اگر اصرار روی آن واقع شد و تأكيد و تكرار گرديد ديگر نبايد آن را صغيره‏ بشماريد ، بايد كبيره بشماريد ، چرا ؟ علتش روشن است : هر گناهی يك‏ مقدار روی قلب انسان و روی روح انسان اثر می‏گذارد و روح انسان را قسی و فاسد می‏كند . گناه صغيره يك ذره اثر می‏گذارد نه زياد ، ولی يك ذره اگر تكرار شد می‏شود دو ذره و ده ذره و صد ذره ، بعد اثرش برابر می‏شود با يك‏ گناه كبيره . حال اگر اصرار بر كبيره باشد چطور ؟ آنهم كبيره‏ای كه از اكبر كبائر باشد . آن ديگر اثرش مسخ شدن روح انسان است ، يعنی روح‏ انسان آن فطرت انسانی خودش را به كلی از دست می‏دهد . يك وقت انسان‏ در يك مورد بالخصوص استكبار می‏ورزد ، يعنی حقيقت بر او عرضه می‏شود ، خودش حس می‏كند كه حقيقت است ولی پوزش را بالا می‏كند و می‏گويد اين جور نيست . يك بار است ، بعد ممكن است توجه كند و اين يك بار از بين‏ برود . ولی اگر كسی بر همين استكبار خودش اصرار بورزد و اصرار بر اين‏ كبيره داشته باشد وای به حال چنين آدمی ! البته اين ديگر اختصاص به‏ استكبار ندارد ، هر گناه كبيره‏ای و هر گناهی همين طور است . مثلا دروغ از گناهان كبيره است . اگر انسان دائما دروغ بگويد و اصرار بر دروغگويی‏ داشته باشد ، غيبت گناه كبيره است ، اصرار بر غيبت كردن داشته باشد ، زنا ، شراب ( خوردن ) ، قمار ، تكبر ورزيدن ، حسد ورزيدن و اظهار حسد كردن با ديگران ، همه اينها گناه كبيره است ، حال اگر انسان بر گناه‏ كبيره اصرار بورزد ، اين اصرار بر گناه كبيره تدريجا انسان را به حالت‏ مسخ شده در می‏آورد ، و مكرر عرض كرده‏ايم كه انسان روحش بر روی عملش‏ اثر