سيري در سيره ائمه اطهار - صفحه : 125

را كشتند . نامه او به دست برادرانش رسيد و آنها مخفيانه رفتند به كوفه‏ و مدتها در كوفه مخفی بودند . ابوسلمه هم در كوفه مخفی بود و نهضت را رهبری می‏كرد . دو سه ماه بيشتر نگذشت كه ظاهر شدند ، رسما جنگيدند و فاتح گرديدند . می‏گويند : بعد از آن كه ابراهيم امام كشته شد و جريان در اختيار سفاح و ديگران قرار گرفت ، ابوسلمه پشيمان شد و فكر كرد كه خلافت را از آل‏ عباس به آل ابوطالب باز گرداند . نامه‏ای نوشت در دو نسخه ، و محرمانه‏ فرستاد به مدينه ، يكی را برای حضرت صادق و ديگری را برای عبدالله بن‏ حسن بن حسن بن علی بن ابی طالب ( 1 ) . به مأمور گفت اين دو نامه را مخفيانه به اين دو نفر می‏دهی ، ولی به

پاورقی : . 1 حضرت امام حسن پسری دارد كه نام او هم حسن است . به او می‏گويند " حسن مثنی " يعنی حسن دوم . حسن مثنی در كربلا در خدمت ابا عبدالله‏ بود ولی جزء مجروحين بود ، در ميان مجروحين افتاده بود و كشته نشده بود . بعد كه آمدند به سراغ مجروحين ، يك كسی كه با او خويشاوندی مادری داشت‏ وی را با خودش برد و نزد عبيدالله زياد نيز شفاعت كرد كه متعرضش نشود . بعد [ حسن مثنی خود را ] معالجه كرد و خوب شد . بعدها حسن مثنی با فاطمه بنت الحسين دختر حضرت سيدالشهداء - كه او هم در كربلا بود ولی‏ هنوز دختر و در خانه بود كه نوشته‏اند : كانت جارية وصيئة دختر زيبايی‏ بود - ازدواج كرد . ( فاطمه همان كسی است كه در مجلس يزيد يك كسی به‏ يزيد گفت اين دختر را به من ببخش ويزيد سكوت كرد ، بار دوم گفت و حضرت زينب به او تعرض كرد و او را مورد عتاب قرار داد ، يزيد هم بدش‏ آمد و به او فحش داد كه چرا چنين سخنی گفتی ؟ ! ) . از اين دو فرزندانی‏ به وجود آمد كه يكی از آنها همين عبدالله است . عبدالله از طرف مادر نوه امام حسين و از طرف پدر نوه امام حسن است و به اين جهت افتخار می‏كرد ، می‏گفت من از دو طريق فرزند پيغمبرم ، از دو راه فرزند فاطمه‏ هستم ، و لهذا به او می‏گفتند " عبدالله محض " يعنی خالص از اولاد پيغمبر . عبدالله در زمان حضرت صادق رئيس اولاد امام حسن بود همچنانكه‏ حضرت صادق رئيس و بزرگتر بنی الحسين بود .