آشنايي با قرآن 4 - صفحه : 62

اينها كه زيردست من بودند ، نسبت به من بدی كردند و من كه بنده تو هستم‏ از همه اينها گذشتم . خدايا من بنده تو هستم و در درگاه تو مقصرم . خدايا از اين بنده مقصر خودت بگذر " و همه آنها را در راه خدا آزاد می‏كرد . اين است كه اصل اول در اسلام " گذشت " است . بله ، اسلام در مسائل اجتماعی نمی‏گذرد ، چون اين گذشت ، مربوط به شخص‏ نيست ، مربوط به فرد نيست ، مربوط به اجتماع است . مثلا يك كسی دزدی‏ كرده است . مجازات دزد دست بريدن است . صاحب مال نمی‏تواند بگويد من‏ گذشتم . تو بگذری ، اجتماع نمی‏گذرد ، حق تو نيست ، حق اجتماع است . در حديث است كه روزی اميرالمؤمنين علی ( ع ) طبق عادتی كه در ايام‏ خلافت داشت كه خود تنها می‏رفت و حتی در جاهای خلوت می‏رفت و شخصا اوضاع و احوال را تفتيش می‏كرد در يكی از كوچه باغهای كوفه را می‏رفت ، يكوقت فريادی شنيد : الغوث ! الغوث ! به فريادم برسيد ! به فريادم‏ برسيد ! معلوم بود جنگ و دعوايی است . به سرعت به طرف صدا دويد . دو نفر با هم زد و خورد می‏كردند . يكی ديگری را می‏زد . تا امام رسيد دعوای‏ اينها تمام شد ( شايد هم امام عليه السلام آنها را صلح داد ) . معلوم شد آن دو نفر با هم رفيق هستند . وقتی امام خواست ضارب را جلب كند و ببرد ، مضروب گفت من از او گذشتم . امام فرمود : بسيار خوب تو گذشتی ، اين‏ حق خصوصی خودت است ، از حق خودت گذشتی ، اما يك حقی هم سلطان دارد ، يعنی يك حقی هم حكومت دارد و يك مجازاتی هم حكومت بايد بكند ، اين را ديگر تو نمی‏توانی بگذری [ زيرا ] به تو مربوط نيست . غرضم اين است كه از حق عمومی نمی‏توان گذشت و در