بيست گفتار - صفحه : 136

دستورهای خود مبارزه كرده ، عمل پيشوايان بزرگ دين اين طور بوده است . جامعه بی طبقه اسلام ، يعنی جامعه بی تبعيض ، يعنی جامعه‏ای كه‏ امتيازات موهوم در آن بی اعتبار است ، نه جامعه بی تفاوت كه حتی‏ امتيازات و مكتسبات و لياقتها و استعدادها نيز در آن اجبارا ناديده‏ گرفته می‏شود .

جويبر و ذلفا

مردی از اهل يمامه به مدينه آمد و اسلام آورد و اسلامش خوب شد ، يعنی‏ معارف اسلام را فراگرفت و به تربيت اسلامی تربيت شد . اسم اين مرد جويبر بود . مردی كه بود كوتاه قد ، بد شكل ، سياه رنگ ، فقير و مستمند ، و چون كسی را در مدينه نداشت ، شبها در مسجد می‏خوابيد و در حقيقت‏ خانه‏ای جز مسجد نداشت ، مدتی در مسجد بود ، كم كم رفقايی مثل خودش پيدا كرد ، يعنی عده‏ای ديگر از مسلمانان پيدا شدند كه آنها هم مثل جويبر ، هم‏ فقير بودند و هم غريب ، و به دستور رسول اكرم آنها نيز مانند جويبر موقتا شبها در مسجد بسر می‏بردند . تدريجا عده‏شان زياد شد . از طرف‏ خداوند دستور رسيد مسجد بايد پاكيزه باشد ، جای خوابيدن نيست و حتی‏ درهايی كه از خانه‏ها به سوی مسجد باز است به استثنای در خانه علی مرتضی‏ و فاطمه زهرا همه درها بسته شود ، رفت و آمدها از خانه‏ها به مسجد موقوف‏ شود ، فقط از درهای معمولی به مسجد رفت و آمد بشود كه احترام مسجد محفوظ بماند . رسول خدا دستور داد برای اين عده بی خانه و فقير سايبانی در گوشه‏ای بزنند ، و زدند و آنها در