گفتارهاي معنوي - صفحه : 243

آنجا ، اينكه در آنجا چشم زن و بچه به يك زن ومردی كه شعائر اسلامی را رعايت بكنند هرگز نمی‏افتد ، مسجدی وجود ندارد ، جلسه و عظی وجود ندارد ، اسم خدائی شنيده نمی‏شود ، اسلامی شنيده نمی‏شود ، بر عكس به هر خانه كه‏ نگاه می‏كنی ، صبح يك انسان بيرون می‏آيد در حالی كه يك سگ هم دارد او را بدرقه می‏كند ، توی اتومبيلش هم مثل يك سگی هست ، آوازی جز آواز موسيقی ولهو و لعب در آنجا شنيده نمی‏شود ، به انسانی جز انسانهائی كه‏ هيچ علامتی از اسلام ندارند ، انسان برخورد نمی‏كند [ بر آنها تأثير می‏گذارند ] . البته ممكن است در خود آن پدر و مادر چون در جوها و فضاهای‏ اسلامی بزرگ شده‏اند تأثيری نكند ، آنها اگر بيست سال هم آنجا بمانند تغييری نمی‏كنند يا چندان تغييری نمی‏كنند ، ولی بچه‏ای كه از دو سالگی چشم‏ باز می‏كند چنين محيطی را می‏بيند بطور قطع و يقين ديگر بصورت يك بچه‏ مسلمان بيرون نخواهد آمد . اينجا تكليف چيست ؟ افرادی كه به چنين محلها می‏روند اولين وظيفه‏ای كه دارند اين است كه‏ اين محيط را تبديل كنند به محيط اسلامی . وقتی می‏رويد آنجا و می‏بينيد در اطراف آنجا مسجدی وجود ندارد ، كوشش كنيد مسجد بوجود بياوريد . مسجد تنها هم كاری نمی‏كند ، اينكه مسجدی ونماز جماعتی باشد و خبر ديگری نباد كاری نمی‏كند . مسجد باشد ، جلسه باشد ، و عظ باشد ، موعظ باشد ، قرائت‏ قرآن باشد ، تبليغ اسلام باشد . اگر چنين كارهائی صورت بگيرد نه تنها انسان تخلفی نكرده است بلكه سبب تبليغ و ترويج اسلام شده است . در قديم‏ الايام اين حرفها نبود ، شهرها كوچك بود . در شهرهای كوچك همه شهر يك‏