امامت و رهبري - صفحه : 169

بودند . ديگر اينكه فرض كنيم كه در اول عمر ظالم بودند ، در آخر عمر خوب شدند . سوم آنكه در اول عمر خوب بودند ، بعدها ظالم شدند . و چهارم‏ اينكه هيچوقت ظالم نبودند . می‏گويند محال است كه ابراهيم ( ع ) امامت‏ را با اين شأن بزرگی كه خود او می‏دانست قضيه از چه قرار است كه بعد از دوران نبوت و رسالت به او می‏گويند چنين منصبی را به تو می‏دهيم ، برای‏ آن بچه‏هايی خواسته باشد كه از اول تا آخر عمرشان ظالم و بد كار بودند . همچنين محال است كه تقاضای ابراهيم برای آن فرزندانش باشد كه اوايل‏ عمرشان خوب بودند اما اكنون كه می‏خواهند اين منصب را به آنها بدهند ، بدند . ابراهيم ( ع ) اگر تقاضا كرده باشد برای فرزندان خوبش تقاضا كرده‏ است . خوبها دو قسمند : خوبهايی كه از اول تا آخر عمر هميشه خوب‏ بوده‏اند ، و خوبيهايی كه اول بد بوده‏اند و حالا خوب شده‏اند ، وقتی كه‏ مورد تقاضای ابراهيم مشخص شد كه از ايندو تجاوز نمی‏كند ، پس شامل كسانی‏ می‏شود ك ه اگر چه اكنون ظالم و ستمگر نيستند ولی در گذشته آلودگی‏ داشته‏اند و سابقه شان خوب نيست . [ ولی می‏بينيم ] قرآن می‏گويد : « لا ينال عهدی الظالمين »آنها كه سابقه ظلم دارند ، نه . عهد من به ستمكاران‏ نمی‏رسد . مسلما آنكه بالفعل ظالم است كه يا هميشه ظالم بوده و يا قبلا نبوده و بالفعل ظالم است ، مورد تقاضا نيست . بنابر اين قرآن نفی می‏كند كه امامت به كسی برسد كه سابقه‏اش بد است . اينست كه شيعه بر اين اساس استدلال می‏كنند كه امكان ندارد امامت به‏ كسانی برسد كه دورانی از عمرشان را مشرك بوده‏اند . و صلی الله علی محمد و آله الطاهرين