مساله ربا - صفحه : 281

فقها سخنی گفته‏اند كه به نظر من قابل توجه است و آن اين است كه در معامله بيمه آنچه كه از طرف بيمه گر به بيمه گزار می‏رسد پول نيست كه‏ بگوئيم پول مجهول است يا نه . آنچه كه بيمه را يك عمل معقول و مشروع‏ می‏كند ، نفس تعهد بيمه گر است . در بيمه ، بيمه گر متعهد می‏شود كه در صورت وقوع حادثه يا بروز خسارت ، آن را جبران كند يا فلان مبلغ پول بدهد . اين تعهد بيمه گر برای بيمه گزار ارزش دارد يعنی بيمه گزار آدمی است‏ كه اگر اين تعهد نباشد ، هميشه يك حالت دلهره دارد كه اگر حريقی بيايد و مال التجاره من از بين برود ، من خاك نشين خواهم شد ، اگر من فوت‏ بكنم ، ورثه من چنين خواهند شد . يك حالت ناراحتی و اضطرابی دارد . دنبال كسب اطمينان می‏گردد . كار بيمه گر اين است كه به او تأمين می‏دهد يعنی وقتی او متعهد شد كه در صورت وقوع حادثه يا بروز خسارت من جبران‏ می‏كنم ، آن اضطراب و ناراحتی بيمه گزار را از بين می‏برد . در زبان عربی‏ بيمه را تأمين می‏گويند و اين لغت بسيار خوبی بوده كه برايش انتخاب‏ كرده‏اند . بيمه گر به بيمه گزار تأمين می‏دهد ، امنيت خاطر می‏دهد . همين عمل‏ ارزش دارد . اصلا ارزش كار بيمه گر كه در متن معامله قرار گرفته ، پولی‏ نيست كه بعدها می‏خواهد بپردازد كه بگوئيد اين پول مجهول است و چون‏ مجهول است عقد باطل است . آنچه كه در اينجا ارزش دارد اين است كه‏ بيمه گر متعهد می‏شود . اين تعهد برای بيمه گزار ارزش دارد . بيمه گزار پول را در ازای اين تعهد می‏دهد . ولی اين تعهد يك تعهد خالی نيست ، تعهدی است كه « المؤمنون عند شروطهم » هر كس كه تعهدی كرد ، بايد به‏ تعهد خوف وفا