آشنايي با قرآن 5 - صفحه : 222

" « ففتحنا ابواب السماء بماء منهمر »" درهای بالا را باز كرديم به‏ آبی ريزان . مقصود طوفان نوح است . گفتيم كلمه " سماء " در قرآن هميشه‏ آن جهت علو است . گاهی به خود باران گفته می‏شود ، گاهی به ابر ، گاهی‏ به بالاتر از ابر و گاهی به امور معنوی . يعنی ما فرمان داديم بارانهای پی‏ در پی نازل شد . زمانی داستان طوفان نوح را در كتابها حتی كتابهای درسی‏ به عنوان افسانه ذكر می‏كردند : افسانه طوفان نوح . ولی كم كم اين مطلب‏ مسلم شده كه ( در تاريخ زمين ) دوره‏های طوفانی زيادی بوده است . در يكی‏ از همان كتابهای درسی كه رفيق خودمان آقای احمد آرام در فيزيك نوشته بود اين مطلب را تحقيق كرده بود . " « ففتحنا ابواب السماء بماء منهمر »" درهای بالا را گشوديم . مقصود اين است كه فرمان داديم به ابر كه ببار ، ولی نه يك باريدن عادی‏ بود ، به آبی كه همين جور سرازير شده بود ، به تعبير ما : شرشر آب از آسمان می‏ريخت . " « و فجرنا الارض عيونا » " و زمين را منفجر كرديم‏ يعنی شكافتيم ( فجر يعنی شكافتن ) نه منفجر به معنايی كه امروز می‏گويند كه يعنی شی‏ء متلاشی می‏شود ، نه ، انفجار يعنی باز شدن و شكافتن ، يعنی‏ دهانها از زمين شكافتيم در حالی كه اينها چشمه‏ها بودند ، و چشمه‏ها از زمين باز كرديم . زمين را شكافتيم در حالی كه تبديل به چشمه‏ها شده بود . می‏گويند چشمه را از آن جهت " چشمه " می‏گويند كه وجه شبهی با چشم دارد . آنجا كه آب از زمين بيرون می‏آيد كه دور خودش می‏چرخد ( اغلب چشمه‏ها اين طور است ) و كأنه گردابی درست می‏كند ، شباهت پيدا می‏كند به مردمك‏ چشم ( انسان يا ) حيوان كه می‏چرخد، از اين جهت به آن می‏گويند " عين ". " « فالتقی الماء »" آب با آب ملاقات كرد ، آب بالا و آبی كه از زمين می‏آمد ،