امامت و رهبري - صفحه : 69

شخص خودش تعيين كرده است و ائمه ( ع ) نيز به صلاحديد خودشان [ جانشين‏ خود را تعيين كرده‏اند ] بنابراين از نظر پيغمبر ( ص ) تعيين علی ( ع ) برای خلافت نظير تعيين حاكم است برای مكه و تعيين امير الحاج برای حجاج‏ . همانطور كه در آنجا كسی نمی‏گويد كه اگر پيغمبر فلان شخص را فرستاد برای‏ حكومت مكه ، يا مثلا معاذ بن جبل را فرستاد به يمن برای تبليغ اسلام ، در اثر وحی بود بلكه می‏گويند پيغمبر به حكم اينكه از ناحيه خداوند مدير و سائس مردم است در برخی مسائل كه به او وحی نمی‏رسد به تدبير شخصی خودش‏ عمل می‏كند ، [ در اينجا نيز بايد گفت كه پيغمبر ( ص ) به تدبير شخصی‏ خودش علی ( ع ) را برای خلافت تعيين كرد ] . اگر ما مسئله امامت را به همين سادگی طرح كنيم كه مسئله حكومت دنياوی‏ می‏شود ، غير از اينكه بگوئيم اين مسئله غير از آن امامت محل بحث است ، جواب ديگری نداريم چون همانطور كه عرض كردم اگر مسئله به اين شكل باشد ، اصلا لزومی ندارد كه وحی دخالت كرده باشد . وحی حداكثر همين قدر دخالت‏ می‏كند كه ای پيامبر ! تو وظيفه داری كسی را كه صلاح می‏دانی تعيين كنی و او هم برای بعد از خودش هر كسی را كه صلاح می‏داند انتخاب كند و همينطور تا دامنه قيامت . اگر امامت را به اين شكل ساده و در سطح حكومت طرح كنيم‏ و بگوئيم امامت يعنی حكومت ، آنوقت می‏بينيم جاذبه آنچه كه اهل تسنن‏ می‏گويند بيشتر از جاذبه آن چيزی است كه شيعه می‏گويد . چون آنها می‏گويند يك حاكم حق ندارد حاكم بعدی را خودش تعيين كند بلكه امت بايد تعيين‏ كند ، اهل حل و عقد بايد تعيين كند ، مردم بايد تعيين كنند ، انتخاب او بايد بر اساس اصول دموكراسی صورت بگيرد ، حقی است