سيري در سيره نبوي - صفحه : 195

چيست ؟ تو نمی‏فهمی . بهمنيار می‏گفت : خير ، مطلب از همين قرار است . بوعلی خواست عملا به او نشان بدهد . در يك زمستانی كه با يكديگر در مسافرت بودند و برف زيادی آمده بود ، مقارن طلوع صبح كه مؤذن اذان‏ می‏گفت ، بوعلی بيدار بود ، بهمنيار را صدا كرد : بهمنيار ! بله ! بلند شو . چه كار داری ؟ خيلی تشنه‏ام ، اين كاسه را از آن كوزه آب كن بده كه‏ من رفع تشنگی بكنم . در آن زمان وسائلی مثل بخاری و شوفاژ كه نبوده . رفته بود يك ساعت زير لحاف ، در آن هوای سرد خودش را گرم كرده بود . حالا از اين بستر گرم چه جور بيرون بيايد . شروع كرد استدلال كردن كه استاد ! خودتان طبيب هستيد ، از همه بهتر می‏دانيد ، معده وقتی كه در حال‏ التهاب باشد اگر انسان آب سرد بخورد ، يكمرتبه سرد می‏شود ، ممكن است‏ مريض بشويد ، خدای ناخواسته ناراحت بشويد . گفت من طبيبم تو شاگرد منی‏ ، من تشنه‏ام برای من آب بياور . باز شروع كرد به استدلال كردن و بهانه‏ آوردن كه آخر صحيح نيست ، درست است كه شما استاد هستيد ولی من خير شما را می‏خواهم . اگر من خير شما را رعايت كنم بهتر از اين است كه امر شما را اطاعت كنم . ( گفت : آدم تنبل را كه كار بفرمايی نصيحت پدرانه به‏ تو می‏كند ) . شروع كرد از اين نصيحتها كردن . همينكه بوعلی خوب به خودش‏ ثابت كرد كه او بلند شو نيست ، گفت من تشنه نيستم ، خواستم تو را امتحان بكنم . يادت هست كه به من می‏گفتی چرا ادعای پيغمبری نمی‏كنی ، مردم می‏پذيرند ؟ من اگر ادعای پيغمبری بكنم ، تو كه شاگرد منی و چندين‏ سال پيش من درس خوانده‏ای حاضر نيستی امر مرا اطاعت كنی ، خودم دارم به‏ تو می‏گويم بلند شو برای من آب بياور ، هزار دليل برای