گفتارهاي معنوي - صفحه : 177

بعد اسبش را تيمار كرد ، دست به دستها و پاها و تن او كشيد . دو ساعتی‏ آنجا بود و يك چرتی هم زد . وقتی خواست برود دست به جيبش برد و يك‏ مشت اشرفی بيرون آورد . گفت دامنت را بگير . دامنم را گرفتم آنها را ريخت در دامنم . بعد گفت الان طولی نمی‏كشد كه يك فوج پشت سر من می‏آيد . وقتی آمد بگو نادر گفت من رفتم فلان جا فورا پشت سر من بياييد . می‏گويد تا شنيدم " نادر " دستم تكان خورد ، دامن از دستم افتاد . گفت‏ می‏روی بالای پشت بام می‏ايستی ، وقتی آمدند بگو توقف نكنند پشت سر من‏ بيايند . ( خودش در آن دل شب دو ساعت قبل از فوجش حركت می‏كرد ) فوج‏ شاه آمدند اينجا . من از بالا فرياد كردم نادر فرمان داد كه اطراق بايد در فلان نقطه باشد ، آنها قرقر می‏كردند ولی يك نفر جرأت نكرد نرود ، همه‏ رفتند . خوب آدم بخواهد نادر باشد ديگر نمی‏تواند در رختخواب پرقو هم‏ بخوابد ، نمی‏تواند عاليترين غذاها را بخورد . بخواهد يك سيادت طلب ، يك جاه طلب ، يك رياست طلب بزرگ ، ولو يك ستمگر بزرگ هم باشد تنش نمی‏تواند آسايش ببيند ، بالاخره هم كشته می‏شود و هر كس در هر رشته‏ای بخواهد همت بزرگ داشته باشد ، روح بزرگ داشته باشد بالاخره‏ آسايش تن ندارد . اما هيچيك از افرادی كه عرض كردم بزرگواری روح‏ نداشتند . روحشان بزرگ بود ولی بزرگوار نبودند . فرق بين بزرگی و بزرگواری چيست ؟ فرض كنيم شخصی ، يك عالم بزرگ‏ باشد وفضيلت ديگری غير از علم نداشته باشد يعنی كسی باشد كه فقط می‏خواهد يك كشف جديد بكند ، تحقيق جديد بكند . اين يك فكر و انديشه بزرگ است‏ يعنی يك اراده بزرگ و يك همت بزرگ در