حماسه حسيني2 - صفحه : 213

است ، شعار اباعبدالله ، اصحاب اباعبدالله و خاندان اباعبدالله . در اين شعارها ، مخصوصا شعارهای خود اباعبدالله ( ع ) گذشته از اينكه افراد خودشان را با يك رجز ، با يك رباعی معرفی می‏كردند ، گاهی جمله‏هائی‏ می‏گفتند كه طی آنها نهضت خودشان را معرفی می‏نمودند . و مسئله مهم اينست‏ . در تاريخ خيلی ديده می‏شود كه گاهی مردمی ، اجتماعی می‏كنند ، در يك جا جمع می‏شوند برای مقصد و هدفی . يك وقت می‏بينند در خارج ، با منظور و مقصود ديگری پخش می‏شود . در اوايل مشروطيت ايران خيلی از اين قضايا اتفاق افتاده است . بسياری‏ از مردم راجع به مشروطيت چيزی سرشان نمی‏شد . مردم را به نامهای ديگری در جائی جمع می‏كردند ، وقتی كه مردم متفرق می‏شدند ، می‏ديدند چيز ديگری از آب در آمد ، اعلام می‏كردند كه مردم جمع شدند درباره اين مطلب چنين گفتند ، درباره آن مطلب چنان گفتند . برای اينكه مردم اينقدر رشد نداشتند كه‏ خودشان مشخص كنند كه اين جمع شدن ما برای چيست ؟ برای چه هدف و مقصدی‏ است ؟ اباعبدالله ( ع ) در روز عاشورا شعارهای زيادی داده است كه در آنها روح نهضت خودش را مشخص كرده كه من برای چه می‏جنگم ، چرا تسليم نمی‏شوم‏ ، چرا آمده‏ام كه تا آخرين قطره خون خودم را بريزم ؟ و متاسفانه اين‏ شعارها در ميان ما شيعيان فراموش شده و ما شعارهای ديگری به جای آنها گذاشته‏ايم كه اين شعارها نمی‏تواند روح نهضت اباعبدالله را منعكس كند . ائمه ما يكی پس از ديگری آمدند و دستور دادند كه