ده گفتار - صفحه : 236

²الاحوال التی فيها المضره و المنفعة» . ديگر اينكه آنچه در آفاق دور دست‏ از قضايای خوب و بد به حال مسلمين واقع می‏شود به آنها بگويد و به اطلاع‏ آنها برساند و آنها را در جريان بگذارد . حوادثی برای عالم اسلام پيش‏ می‏آيد ، يك وقت از نوع نويد و بشارت است ، پيشرفتی حاصل شده برای‏ اسلام و افتخاری به دست آمده است و خوب است مردم مطلع شوند ، و يك‏ وقت است حادثه سوئی برای عالم اسلام پيش آمده باز بايد مسلمين از حال‏ يكديگر آگاه بشوند ، مثلا بدانند كه در اين هفته بر سر برادرانشان در الجزاير يا در نقطه ديگر دنيا چه آمده است . حالا چرا بايد دو خطابه انشاء بشود ؟ چرا يك خطبه كافی نيست ؟ و آيا فرق است بين آن دو خطبه ؟ در همين حديث ذكر شده « و انما جعلت خطبتين‏ ليكون واحده للثناء علی الله و التحميد و التقديس لله عزوجل ، و الاخری‏ للحوائج و الاعذار و الانذار و الدعاء لما يريد ان يعلمهم من امره و نهيه و ما فيه الصلاح و الفساد » يعنی علت اينكه دو خطبه فرض شده اينست كه در يكی به حمد و ثناء و تقديس الهی پرداخته شود و در يكی ديگر به ذكر حوائج‏ مردم و ارشاد و موعظه آنها پرداخته شود . اما همان‏طوری كه صاحب " وسائل‏ الشيعه " گفته اين جهت ، همه وقت ضرورت ندارد . امشب به مناسبت بحث خطابه و منبر و اشاره به اين كه ما در اسلام‏ ماده‏ای داريم كه به حسب آن ماده ، خطابه در متن دين قرار گرفته وارد اين‏ بحث شدم ، و اما اينكه چرا در شيعه خوانده نمی‏شود مطلب ديگری است . من‏ خودم شخصا از كسانی هستم كه نتوانسته‏ام باور كنم كه اين نماز پر بركت و با اهميت آن قدر شرائط سنگين و محدودی داشته باشد كه نتيجه‏اش اين باشد كه عملا منسوخ و متروك شود .