فلسفه اخلاق - صفحه : 131

است يا درست نيست ؟ هم درست است و هم نادرست نادرست است زيرا خيال كرده زيبايی معنوی در همين جا خاتمه پيدا می‏كند ، يعنی روح انسان‏ ساخته شده كه فقط زيبايی معنوی يك سلسله كارها مثل راستی ، امانت ، ايثار ، عفت ، شجاعت ، استقامت ، انصاف و حلم را درك بكند اشتباه‏ اينجاست او نا آگاهانه آن كل زيبايی ، منبع و اصل زيبايی را كه ذات‏ مقدس پروردگار است درك می‏كند و در نتيجه خواسته ها و طريق رضای او را كه طريق سعادت ما است ، چون او می‏خواهد و بالفطره از ناحيه او می‏بيند ، زيبا می‏بيند اصلا زيبايی عقلی ، حسن و قبح عقلی ، در واقع بر می‏گردد به‏ حسن و قبح قلبی عقل از مقوله ادراك است نه از مقوله احساس همه حسن و قبح هايی كه اسمش را گذاشته اند حسن و قبح عقلی ، در واقع بر می‏گردد به‏ حسن و قبح قلبی عقل از مقوله ادراك است نه از مقوله احساس همه حسن و قبح هايی كه اسمش را گذاشته اند حسن و قبح عقلی ، در واقع حسن و قبح‏ قلبی است چون حسن ، زيبايی است و قبح ، زشتی ، و اينها از مقوله احساس‏ است نه از مقوله ادراك كه كار عقل باشد ، و احساس در واقع كار قلب‏ است انسان در فطرت نا آگاه خودش زيبايی آنچه را كه خدا از او خواسته‏ است درك می‏كند ، چون اين تكليف را در عمق باطنش از خدا می‏بيند هر چه‏ از خدا می‏بيند زيبا می‏بيند همچنين ما در شعور ظاهر خودمان وقتی كه خدا را بشناسيم ، هر چه از ناحيه خدا درك بكنيم زيبا می‏بينيم . گفت : به جهان خرم از آنم كه جهان خرم از اوست عاشقم بر همه عالم كه همه‏ عالم از اوست آن كسی كه اخلاق را از مقوله محبت می‏داند ، كمی بايد برود جلوتر آخر چگونه است كه انسان شی يا فرد ديگری را كه به كلی مغاير با خودش هست و هيچ ارتباط و اتصالی بين او و آن شی يا فرد نيست دوست می‏دارد ؟ اين‏ دوستی با هيچ منطقی جور در نمی‏آيد ولی انسان دوست دارد انسانهای ديگر را ، دوست دارد حيوانها را ، دوست دارد خيلی اشياء ديگر را ، نه آنجور