آشنايي با قرآن 3 - صفحه : 186

كم و بيش با اين مطلب آشنا هستيد كه مطلبی در دين مقدس اسلام كه دينی‏ اجتماعی است مورد تأكيد و اصرار واقع شده است به نام موالات مؤمنين‏ يكديگر را ، و در مقابل ، دستور رسيده است به منع موالات مؤمنين و مسلمين كافران را . اتفاقا چندی پيش در مقاله‏ای كه چاپ شده است تحت‏ عنوان " ولاءها و ولايتها " اين مطلب را تا حدی تشريح كردم . حالا به‏ مناسبت اين آيات ، توضيحی راجع به اين كلمه عرض می‏كنم . معنی كلمه " ولاء " كه " ولايت " و " تولی " كه به غلط تولی‏ می‏گوئيم و " ولی " و " مولا " و غيره همه از اين كلمه مشتق شده است‏ " اتصال و نزديكی " است . وقتی كه دو چيز يا دو شخص به يكديگر آنچنان‏ نزديك باشند كه در ميان آنها فاصله‏ای وجود نداشته باشد ، عرب اين را " توالی " می‏نامد ، كما اينكه ما در اصطلاح فارسی كلمه " توالی " را در جايی به كار می‏بريم كه دو چيز بلافاصله پشت سر يكديگر باشند يعنی بينشان‏ فاصله نباشد . ولی وقتی می‏گويند مسلمين بايد نسبت به يكديگر ولايت داشته‏ باشند يا ولاء يكديگر را داشته باشند مقصود اين نيست كه بدنهاشان به‏ يكديگر نزديك باشد ، بلكه مقصود اين است كه روحهاشان به يكديگر نزديك‏ باشد و روابط اجتماعيشان با يكديگر روابط نزديك باشد . و لهذا مثلا اين‏ كه يك كسی اعانت بكند ديگری را ، كمك بدهد به ديگری ، خودش يك‏ ارتباطی است ، يك اتصالی است ، يك پيوند است ، نوعی ولايت است كه‏ در قرآن " ولاء " ناميده می‏شود . يعنی يكديگر را كمك بدهيد . ولاء يكديگر را داشته باشيد يعنی تعاون در ميان شما حكمفرما باشد ، كه‏