آشنايي با قرآن 8 - صفحه : 161

خوبی در رد اين مقاله نوشت و آن هم در شماره اول ارديبهشت چاپ شد . البته من خودم بر آن مقاله نظارت داشتم . بعد از چاپ مقاله به او گفتم‏ : اينجا كه او می‏گويد تورات اينچنين گفته ، قرآن هم همين حرف را می‏زند ، جای يك مثلی هم بود كه برايش بياوری . اين سخن شبيه آن مثل معروف‏ است . منبريها و روضه‏خوانها هميشه يك تقيدی دارند به اينكه به اصطلاح‏ گريز بزنند ، يعنی هر بحثی كه می‏كنند ، وقتی می‏خواهند آخرش روضه بخوانند بايد به فكر گريز باشند و يك مناسبتی پيدا كنند . گفتند يك روضه‏خوانی‏ داشت در ابتدای منبرش داستان حضرت ابراهيم و حضرت اسماعيل و رفتن‏ حضرت اسماعيل به قربانگاه را بيان می‏كرد . داستان را خيلی مفصل و با آب‏ و تاب بيان كرد كه حضرت ابراهيم در عالم رويا ديد كه امر شد به اينكه‏ بايد فرزندت را قربانی كنی ، دفعه اول ، دفعه دوم ، دفعه سوم ، فهميد اين خواب رحمانی است . به اسماعيل عرضه كرد و اسماعيل قبول كرد . دور از چشم هاجر اسماعيل را برداشت برد به قربانگاه منی و دست و پايش را بست ( و خيلی با آب و تاب نقل كرد ) . در اين بين شيطان رفت و به‏ هاجر خبر داد كه چه نشسته‏ای ؟ ! ابراهيم دارد سر فرزندت را می‏برد . هاجر هراسان از آنجا بيرون آمد . در اين ميان امر خدا به ابراهيم رسيد كه غرض‏ ما امتحان بود ، ما نمی‏خواستيم تو فرزندت را بكشی . هدف ما اين بود كه‏ تو و فرزندت تا كجا تسليم امر ما هستيد ، آيا اگر ما همين‏طور امر كنيم‏ كه بدانی تعبدا فرزندت را بايد در راه ما قربانی كنی ، می‏كنی ؟ والا هدف‏ ما اين نبود . هاجر سراسيمه داشت به طرف قربانگاه می‏آمد كه ناگهان ديد اسماعيل سالم دارد برمی‏گردد . به اينجا كه رسيد خواست گريز بزند ، گفت : چقدر شبيه است