فلسفه اخلاق - صفحه : 42

خود مسلط شد - به تعبير او - بر جهان مسلط شده است . و در همه جهان يك‏ نيكی وجود دارد و آن دوست داشتن ديگران است مانند دوست داشتن خود ( همه شاهد عرض من در نقل سخن گاندی در اين يك جمله است ) اين است كه‏ می‏گوييم اخلاق هندی بر پايه دوست داشتن بنا شده است در مسيحيت هم‏ می‏بينيم كه لااقل به حسب ادعا بر محبت تأكيد شده است ( هنديها كه شرقی‏ هستند دروغ و نفاقشان كمتر است مسيحيها كه غربی هستند اغلب نعل وارونه‏ می‏زنند اين است كه درباره آنها می‏گوييم به حسب ادعا ) مبشران و مبلغان‏ مسيحيت ، حرفشان همواره اين است كه ما پيام آور محبتيم ، مسيح پيامبر محبت بوده است ، محبت بورز ، عشق بورز ، مهر بورز ، تا آنجا كه‏ می‏گويند اگر يك نفر به طرف راست صورتت سيلی زد طرف چپ صورتت را بياور . طبق اين نظريه ، اخلاق يعنی نيكی كردن به معنی محبت ورزيدن ، دوست‏ داشتن ديگران آيا اين نظريه صحيح است يا صحيح نيست ؟

نقد اين نظريه :

الف : هر محبتی اخلاق نيست

اين نظريه صدی پنجاه صحيح است ولی صدی پنجاه صحيح نيست . ايرادهايی‏ بر اين نظريه وارد است يكی اينكه هر محبتی را نمی‏توان اخلاق دانست‏ گواينكه قابل ستايش و مدح هست ولی در عين حال اخلاق نيست هر كاری كه‏ قابل مدح باشد اسمش اخلاق نيست .