بيست گفتار - صفحه : 303

« فی خلق السموات و اعرض ربنا ما خلقت هذا باطلا سبحانك فقنا عذاب‏ النار »" ( 1 ) . آن كسانی كه خدا را در دل خود ياد می‏كنند ، در لب خود و مغز و هسته‏ وجودی خود با خدای عالم و مركز و روح عالم ارتباط پيدا می‏كنند ، در همه‏ حال در ياد او هستند ، در حالی كه ايستاده‏اند و در حالی كه نشسته‏اند ، در حال سستی و در حال سختی ، در همه حال در نظام عالم فكر می‏كنند ، می‏رسند به آنجا كه به حركت غائی و تسخيری موجودات پی می‏برند و می‏فهمند كه عبث‏ نيست ، خودشان عبث آفريده نشده‏ا ند ، قيامت و رسيدن نتيجه اعمالی در كار هست . در جای ديگر می‏فرمايد : " « فبشر عبادی ، الذين يستمعون القول فيتبعون أحسنه اولئك الذين‏ هديهم الله و اولئك هم اولوا اعلباب »" ( 2 ) . يعنی نويد بده آن دسته از بندگان مرا كه به سخن گوش فرا می‏دهند ، اما از ميان آنچه می‏شنوند آنكه بهتر است برای عمل و پيروی انتخاب می‏كنند . آنها هستند كسانی كه خداوند آنها را رهبری كرده ، و آنها هستند صاحبان‏ لب . سخنی كه انسان می‏شنود به وسيله گوش می‏شنود . گوش يك حاسه است در بدن ما . برای گوش تفاوتی نيست كه آنچه می‏شنود چه باشد ، تميز دادن و غربال كردن شنيده‏ها كار گوش

پاورقی : . 1 آل عمران ، 190 - . 191 . 2 زمر ، 17 - . 18