سيري در سيره ائمه اطهار - صفحه : 106

تا عدی بن حاتم بلند شد و مردم را ملامت كرد و بعد گفت من خودم كه راه‏ افتادم ، و خودش راه افتاد ، يك هزار نفری هم داشت ، بعد ديگران راه‏ افتادند ، و بعد خود امام حسن راه افتاد رفت به نخليه كوفه ، ده روز آنجا بود ، فقط چهار هزار نفر جمع شدند . بار دوم حضرت آمد مردم را بسيج‏ كرد . اين بار جمعيت زياد آمدند ، ولی باز در همانجا ضعف نشان دادند ، به يك عده از رؤسايشان پول دادند ، شب فرار كردند ورفتند ، يك عده به‏ شكل ديگر ، ويك عده به شكل ديگر ، حضرت ديد زمينه ديگر زمينه جنگيدن‏ افتخار آميز نيست . سئوال : اينكه فرموديد اگر امام حسن صلح نمی‏كرد تاريخ او را ملامت‏ می‏كرد كه چرا با اين كه می‏توانستی شرايط خود را در صلحنامه بگنجانی اين‏ كار را نكردی درست به نظر نمی‏رسد ، زيرا مردم فرستادن كاغذ سفيد امضاء برای امام حسن را يك نيرنگ تلقی می‏كردند چرا كه اين كار بدين معنی است‏ كه تو هر چه می‏خواهی بنويس ، من كه حرفهای تو را قبول ندارم . معاويه را مردم در زمان حضرت امير شناخته بودند . . . جواب : اتفاقا در آن سفيد امضاء ، معاويه می‏توانست نيرنگ ديگری به‏ كار ببرد و آن اين است كه ببيند شرايطی كه امام حسن می‏نويسد يك شرايط اسلامی است يا شرايط غير اسلامی ؟ چون معاويه از نظر وضع و موقعيت خودش‏ - از نظر واقعيت هم همينطور - می‏خواست روشن شود كه امام حسن چه می‏خواهد ؟ ( هم امام حسن می‏خواست اين كار بشود و هم معاويه ) آيا شرايط او به‏ نفع خودش است يا به نفع مسلمين ؟ ما ديديم همه شرايط به نفع مسلمين بود ، و