وحي و نبوت - صفحه : 130

سر و صورت خود را تميز نگه می‏داشت . ابوطالب روزی از او خواست كه در حضور او جامه هايش را بكند و به‏ بستر رود او اين دستور را با كراهت تلقی كرد و چون نمی‏خواست از دستور عموی خويش تمرد كند به عمو گفت : روی خويش را برگردان تا بتوانم جامه‏ ام را بكنم . ابوطالب از اين سخن كودك در شگفت شد ، زيرا در عرب آن روز حتی‏ مردان بزرگ از عريان كردن همه قسمتهای بدن خود احتراز نداشتند ابوطالب‏ می‏گويد : من هرگز از او دروغ نشنيدم ، كار ناشايسته و خنده بيجا نديدم ، به بازيهای بچه ها رغبت نمی كرد ، تنهايی و خلوت را دوست می‏داشت و در همه حال متواضع بود .

تنفر از بيكاری و بطالت

از بيكاری و بطالت متنفر بود ، می‏گفت : " خدايا ! از كسالت و بی‏نشاطی ، از سستی و تنبلی و از عجز و زبونی به تو پناه می‏برم " مسلمانان را به كار كردن تشويق می‏كرد و می‏گفت : " عبادت هفتاد جزء دارد و بهترين جزء آن كسب حلال است " .

امانت

پيش از بعثت برای خديجه كه بعد به همسری اش در آمد ، يك سفر تجارتی‏ به شام انجام داد در آن سفر بيش از پيش لياقت و استعداد و امانت و درستكاری اش روشن شد او در ميان مردم آنچنان به درستی شهره شده بود كه‏ لقب " محمد امين " يافته بود امانتها را به او می‏سپردند . پس از بعثت نيز قريش با همه دشمنی‏ای