امامت و رهبري - صفحه : 235

رشد و امامت به هم نزديك می‏شوند . 6 - مديريت انسانها و رهبری آنها عبارتست از فن بهتر بسيج كردن و بهتر سامان دادن و بهتر سازمان دادن و بهتر كنترل كردن نيروهای انسانی و به كار بردن آنها . قدرت مديريت است كه از ضعيفترين ملتها قويترين ملتها می‏سازد . رهبران بزرگ جهان آنان نيستند كه بهتر ملت خود را افسار زده‏اند كه‏ صداشان در نمی‏آيد . بهترين رهبرها آنها هستند كه نيروهای افراد خود را بسيج كرده‏اند ، تحريك كرده‏اند ، هماهنگ كرده‏اند ، آرمان واحد برای آنها به وجود آورده‏اند . دو هنر در آرمان واحد يكی اينكه فرد انسانها را آرمانی كردن ، ديگر اينكه گروه انسانها را در يك آرمان جمع كردن . 7 - نياز به مديريت انسانها بيش از حيوانهاست . گله گوسفند اداره‏اش‏ با يك چوپان بی‏سواد است كه مراتع را بشناسد ، آبخورها را بشناسد ، مانع‏ تفرق شود ، مانع گرگ شود ، احيانا اگر گوسفندی مريض شد معالجه كند . اما گوسفند دنيای مرموز روحی ندارد ، گوسفند نيروهای سرگردان ذخيره شده‏ ندارد ، گوسفند قوانين پيچيده روحی كه لازم است شناخته شود ندارد . گوسفند خليفة الله و مظهر اسماء و صفات الهی و دارای احسن تقويم نيست . به همين دليل بيش از آنچه گوسفند نيازمند به چوپان است انسان نيازمند به رهبر است و بيش از تفاوت سطحی چوپان و گوسفند تفاوت سطحی رهبر انسان با خود انسان لازم است . يعنی راهنمايان و رهبران الهی . 8 - فرق نبوت و امامت كه اولی رهنمايی است و دومی رهبری . اولی ابلاغ‏ است ، اخبار است ، آگاه كردن است ، ارائه دادن راه است ، دومی‏ سرپرستی است ، جلو افتادن و به دنبال خود