آشنايي با قرآن 4 - صفحه : 123

او هم می‏كند ، ديگران مثلا پشت ميز اداره‏شان حاضر می‏شوند ، خدمتی به مردم‏ می‏كنند ، او هم مثل ديگران حاضر می‏شود و خدمتش را انجام می‏دهد ، يا هر كار ديگری ، اما تفاوت در اين است كه او در عين اشتغال به كارش يك‏ لحظه از خدا غافل نيست . ممكن است شما بگوئيد مگر چنين چيزی ممكن است كه انسان در آن واحد هم‏ به كاری مشغول باشد و هم از يك چيز ديگری غافل نباشد ؟ بله ، مخصوصا اگر انسان ، كامل بشود كه خيلی هست ولی غير كاملش هم همين طور است . مثالی‏ برايتان عرض می‏كنم : يك وقتی كه برای انسان يك سرور فوق العاده‏ای دست‏ می‏دهد [ يك لحظه از ياد آن غافل نمی‏ماند . ] مثلا جوانی را در نظر بگيريد كه طالب و عاشق و شيفته دختری است و دائما فعاليت می‏كند و در پی‏ خواستگاری اوست . بعد از مدتها يك جواب مثبت می‏گيرد . او هر كاری كه‏ انجام بدهد ، يك چيزی را هرگز فراموش نمی‏كند ، يك خوشحالی و سرور هميشه در قلبش وجود دارد و يگانه چيزی كه حتی در خواب هم يك لحظه از ذهنش دور نمی‏شود و آن معشوق و محبوب و آن مژده‏ای است كه به او داده‏اند . در نقطه مقابل ، خدای ناخواسته اگر بر انسان مصيبت بزرگی وارد شود ، مثلا پدری يا مادری داغ عزيزی ببيند ، به هر كاری كه خودش را وادار می‏كند ، در عين اينكه آن كار را هم انجام می‏دهد ولی آن غمی كه بر قلبش سايه‏ انداخته هرگز از قلبش دور نمی‏شود . مؤمن واقعی كسی است كه نسبت به ياد خدا اين طور است ، آن چيزی را كه هرگز فراموش نمی‏كند ياد خداست ، بلكه‏ هر كاری را كه انجام می‏دهد به حكم خدا و به امر خدا انجام می‏دهد و همان‏ ياد خداست كه او را وادار به كار می‏كند .