حماسه حسيني2 - صفحه : 219

شعر می‏خواندند و ائمه اطهار گريه می‏كردند . نوحه سرائی و سينه زنی و زنجيرزنی ، من با همه اينها موافقم ، ولی به شرط اينكه شعارها ، شعارهای‏ حسينی باشد ، نه شعارهای من در آوردی : " نوجوان اكبر من " ، " نوجوان‏ اكبر من " شعار حسينی نيست . شعارهای حسينی شعارهائی است كه از اين‏ تيپ باشد : فرياد می‏كند « الا ترون ان الحق لا يعمل به ، و ان الباطل لا يتناهی عنه ليرغب المومن فی لقاء الله محقا » مردم ! نمی‏بينيد كه به حق‏ عمل نمی‏شود و كسی از باطل رو گردان نيست ؟ در چنين شرايطی ، مومن " نگفت حسين يا امام " بايد لقاء پروردگارش را بر چنين زندگی‏ای ترجيح‏ بدهد . و يا : « لا اری الموت الا سعاده ، و الحياه مع الظالمين الا برما » . ( هر جمله‏اش سزاوار است كه با آب طلا نوشته شود و در همه دنيا پخش‏ گردد ، و اين ، باز هم كم است . ) من مرگ را جز خوشبختی نمی‏بينم ، من‏ زندگی با ستمكاران را جز ملالت و خستگی نمی‏بينم .

مرا عار آيد از اين زندگی
كه سالار باشم كنم بندگی

شعارهای حسين ( ع ) شعارهای محيی بود ، « يا ايها الذين آمنوا استجيبوا لله و للرسول اذا دعاكم لما يحييكم ». اباعبدالله يك مصلح است . اين تعبير مال خودش است : « انی لم اخرج‏ اشرا و لا بطرا و لا مفسدا و لا ظالما و انما خرجت لطلب الاصلاح فی امه جدی‏ ، اريد ان آمر بالمعروف و انهی عن المنكر و اسير بسيره جدی و ابی » . اين را حضرت در نامه ای به عنوان وصيتنامه به برادرشان