سيري در سيره ائمه اطهار - صفحه : 68

می‏كند و به هيچ وجه حاضر نيست صلح كند بر آنها واجب می‏شود كه به نفع آن‏ فئه مظلوم عليه آن فئه سركش وارد جنگ بشوند . اين نص آيه قرآن است : « و ان طائفتان من المؤمنين اقتتلوا فاصلحوا بينهما فان بغت احديهما علی الاخری فقاتلوا التی تبغی حتی تفيی الی امر الله »( 1 ) . قهرا يكی از مواردش آنجايی است كه مردمی بر امام عادل زمان خودشان‏ خروج بكنند . چون او امام عادل و به حق است ، و اين عليه او قيام كرده ، فرض اين است كه حق با اوست نه با اين ، پس بايد كه به له او و عليه‏ اين وارد جنگ شد . يكی ديگر از موارد - كه در آن تا اندازه‏ای ميان فقها اختلاف است - مسئله قيام خونين برای امر به معروف ونهی از منكر است . آن هم يك‏ مرحله و يك مرتبه است .

صلح در فقه شيعه

يك مسئله ديگر هم در كتاب جهاد مطرح است و آن مسئله صلح است كه در اصطلاح فقها آن را " هدنه " يا " مهادنه " می‏گويند . مهادنه يعنی‏ مصالحه ، و هدنه يعنی صلح . معنی اين صلح چيست ؟ همان پيمان عدم تعرض ، پيمان نجنگيدن ، و پيمان به اصطلاح امروز همزيستی مسالمت آميز با يكديگر . اينجا هم من عبارت " محقق " در " شرايع " را می‏خوانم : المهاذنة و هی المعاقدش علی ترك الحرب مدش معينة . می‏گويد مهادنه يا صلح عبارت‏ است از پيمان بر

پاورقی : . 1 سوره حجرات ، آيه . 9