آشنايي با قرآن 8 - صفحه : 157

نشانه‏هايی است از حقيقتی و از حقی ) ، اولوا الالبابی كه نه تنها صاحبان‏ خرد و فكر هستند ، صاحبان دل هم هستند ، صاحب‏خردان و صاحبدلان . ببينيد قرآن چگونه ضميمه می‏كند صاحبدل بودن را با صاحب فكر بودن ، يعنی ايندو [ بايد ] با يكديگر توام بشود. " « اولوا الالباب »" صاحب عقل بودن و صاحب فكر بودن را ذكر می‏كند و " « الذين يذكرون الله قياما و قعودا " صاحبدل بودن را : آنان كه چه در حالی كه ايستاده‏اند و چه در حال نشسته‏ [ خدا را ياد می‏كنند . ] اين ايستاده و نشسته تقريبا دو حال مختلف را بيان می‏كند ، نه فقط مقصود همان ايستادن و نشستن ظاهری باشد ، آن هم‏ بخواهد باشد بالاخره انسان يا ايستاده است يا نشسته است يا خوابيده ، هر سه حال را بيان می‏كند : در حالی كه ايستاده‏اند ، در حالی كه نشسته‏اند ، در حالی كه خوابيده‏اند ، يعنی ياد خدا از آنها جدا نمی‏شود ، مثل عاشقی كه‏ به هر چيزی و به هر كاری كه سرگرم باشد در آن عمق دلش هميشه آن معشوق را می‏بيند ، يعنی هيچ چيزی نمی‏تواند او را از معشوقش غافل كند . " « و يتفكرون فی خلق السموات و الارض »" در خلقت آسمانها و زمين فكر می‏كنند و نتيجه‏ای كه می‏گيرند اين است : " « ربنا ما خلقت هذا باطلا " پروردگارا ما می‏دانيم و ايمان داريم كه تو اينها را بيهوده نيافريدی ، اين حركات بيهوده نيست ، اين آمد و شدها بيهوده نيست . اينها براساس‏ حقی و حقيقتی و برای منظورهای حكيمانه‏ای است . اين است كه در اينجا قرآن تعبيرش اين است ، می‏گويد : فكر كنيد ، دقت كنيد ، هر چه بيشتر فكر كنيد و دقت كنيد تا به يك راز پی ببريد . اينجا يك تعبير عجيبی است : می‏بينيد در مخلوقات رحمان تفاوت ميان‏ اشيا وجود ندارد . " تفاوت وجود ندارد " يعنی چه ؟ آيا