آشنايي با قرآن 6 - صفحه : 204

او مسأله‏ای سؤال كرد . نمی‏دانست . باشهامت فت : نمی‏دانم . زن گفت : تو كه نمی‏دانی چرا سه پله از ديگران بالاتر نشسته‏ای ؟ گفت : آن سه پله را بالاتر رفته‏ام به اندازه آن چيزهايی كه نمی‏دانيد ، اگر می‏خواستند به نسبت‏ چيزهايی كه نمی‏دانم برايم منبر بسازند تا فلك هفتم بالا رفت . اين است كه هر انسانی هر اندازه عالم باشد باز نا عالم بودنش هزاران‏ برابر بيشتر است از عالم بودنش . يا " متكلم " صفتی است كه برای انسانها صادق است، برای خدا هم صادق‏ است . ولی انسان متكلم است به كلام محدود . هر چه هم انسان پر حرف باشد همه حرفهای او از اول تا آخر عمرش مگر چقدر ؟ ولی خداوند متكلم است چون‏ تمام عالم و ذرات وجود ، كلمات او هستند : " « قل لو كان البحر مدادا لكلمات ربی لنفد البحر قبل ان تنفد كلمات ربی غ"(1) بگو اگر درياها را مركب كنند برای احصاء سخنان پرورگار من ، اين مركبها تمام می‏شود و سخن‏ پروردگار تمام نمی‏شود . پس انسان ، متكلم غير متكلم است ، متكلمی است‏ كه در عين اينكه متلكم است لال است . اما متكلم علی الاطلاق خداوند است . همچنين درباره خدا جميع اسماء حسنی - نه بعضی - صادق است . مثلا درباره‏ انسان بعضی اسماء صادق است و بعضی اصلا صادق نيست . برای مثال ، قديم‏ بودن ازلی بودن ، قائم بالذات بودن از اسماء حسنی است كه در مورد انسان‏ هيچ صادق نيست . درباره غير خدا بعضی از اسماء حسنی صادق است ، آنهم هر اسمی كه صادق است در يك حد بسيار محدودی صادق است . " « له الاسماء الحسنی »" يا در آيه ديگر

پاورقی : . 1 كهف / . 109