مساله ربا - صفحه : 116

تكيه كرده‏اند ، مسئله عمومی كردن يا ملی كردن بانكها است . مطلبی را ما در بحثهای گذشته خودمان به صورت يك احتمال ذكر كرديم و گفتيم ديگران و مخصوصا مصريها نيز اين مطلب را گفته‏اند كه اساسا حرمت‏ ربا مربوط به سرمايه‏های خصوصی است نه سرمايه‏های عمومی ، زيرا فلسفه‏ حرمت ربا اينست كه ربا به دليل سود قطعی داشتن و مصونيت از هرگونه‏ زيان ، غير طبيعی است . چون قرض ربوی حالت شتر مرغ را دارد . از نظر سود داشتن حكم مضاربه را دارد ، و از نظر ضرر نداشتن حكم قرض را دارد . و لهذا بانك هيچوقت ضرر نمی‏كند . وقتی يك طبقه‏ای در كشور باشند كه‏ هميشه سود ببرند و هيچوقت ضرر نداشته باشند و يك طبقه ديگر در سود احيانا شريك باشند ولی ضررها هميشه متوجه آنها باشد ، اين امر منجر به‏ فاصله طبقاتی بسيار عظيم می‏شود با همه لوازم و عواقب خودش . اين در صورتی است كه ربا گيرنده شخص باشد تا طبقه تشكيل شود . اما اگر ربا گيرنده هم خود مردم باشند يعنی مجموع مردم باشند و به عبارت ديگر حكومت‏ يا دولت باشد ، در اين صورت پولی كه از مردم به عنوان ربا گرفته می‏شود و در خزانه دولت جمع می‏گردد جزء بودجه عمومی می‏شود و به شكل ديگری به‏ ميان خود مردم باز می‏گردد . در اين مورد آقای مهندس طاهری تعبير لطيفی‏ كردند . گفتند : " در اينجا ربا هست ولی رباخوار وجود ندارد . قرآن هم‏ گفته : « لا تأكلوا الربوا ». اكل ، آكل می‏خواهد " . در اينجا ربا هست‏ ولی رباخوار وجود ندارد . چون كسی