فلسفه تاريخ2 - صفحه : 138

كوه قاف است . پس همه راه بيفتيم برويم او را به رياست و آقايی و پادشاهی خودمان برگزينيم . همه راه افتادند . از هفت منزل می‏گذرند، هفت‏ شهر عشق كه همه منازل ، منازل سلوك عرفان است. از منزل مثلا رضا گذشتند، منزل تسليم ، منزل . . . تدريجا كم شدند . هميشه اين‏طور است ، آنهايی كه‏ راهی را شروع می‏كنند زيادند ولی آنهايی كه تا مقصد می‏روند كمند :

خليلی قطاع الفيافی الی‏الحمی
كثير و اما الواصلون قليل (1)

آن آخر كار كه به آن قله مقصد رسيدند سی‏تا بيشتر باقی نماندند . يك وقت‏ نگاه كردند ديدند سيمرغ همان خودشان هستند ، سيمرغ يعنی سی‏مرغ يعنی همان‏ خودشان ، يعنی حس كردند كه اينچنين نيست كه يك موجودی را در جای ديگری‏ گذاشته باشند بيرون از اينها كه بخواهند قطع مكان كنند ، از جايی به جای‏ ديگر بروند . تو وقتی حقيقت خودت را كاملا بشكافی بعد او را می‏بينی كه‏ از تو به خودت نزديكتر است . وقتی از خود خيالی و فانی خودت غايب‏ بشوی قائم به خود او می‏شوی . آن افراد گاهی در حرفهايشان نقل می‏كنند ، می‏گويند پس اينها لابد مادی‏ مسلك بوده‏اند كه چنين حرفهايی گفته‏اند ! اين بحثی بود راجع به " از خود بيگانگی " كه مقداری بحث كرديم ، اگر مقدار بيشتری لازم باشد ، يك وقت ديگر .

پاورقی : . 1 چهارده رساله فارسی ، ابن تركه ، ص‏ . 300