داستان راستان1 - صفحه : 253

نمی‏شناخت . همان طور كه می‏رفت ، در گوشه‏ای از آسمان ابری ديد و چنين‏ می‏نمود كه در آن سمت بارانی آمده است . راه خود را به آن طرف كج كرد . به سنگی برخورد كرد كه مقدار كمی آب باران در آن جا جمع شده بود . اندكی‏ از آن چشيد و از آشاميدن كامل آن صرف نظر كرد ، زيرا به خاطرش رسيد بهتر است اين آب را باخود ببرم و به پيغمبر برسانم ، نكند آن حضرت‏ تشنه باشد و آبی نداشته باشد كه بياشامد . آبهارا در مشكی كه همراه داشت‏ ريخت و با ساير بارهايی كه داشت به دوش كشيد ، با جگری سوزان پستيها و بلنديهای زمين را زير پا می‏گذاشت . تا از دور چشمش به سياهی سپاه‏ مسلمين افتاد ، قلبش از خوشحالی طپيد و به سرعت خود افزود . از آن طرف نيز يكی از سپاهيان اسلام از دور چشمش به يك سياهی افتاد كه به سوی آنها پيش می‏آمد . به رسول اكرم عرض كرد : " يا رسول‏الله مثل اينكه مردی از دور به طرف‏ ما می‏آيد " . رسول اكرم : " چه خوب است ابوذر باشد " .