آشنايي با قرآن 8 - صفحه : 188

زمين با ذائقه ما جور درمی‏آيد ، همه اينها يك سلسله تصادفات است . ولی‏ يك نفر موحد كه می‏گويد : " « تبارك الذی بيده الملك و هو علی كل شی‏ء قدير »" به آنها می‏گويد به نظر شما اينها تصادف و يك كار حساب نشده‏ می‏آيد ، از نظر شما جدا شدن زمين از خورشيد يك امر تصادفی و اتفاقی است‏ ، ولی از نظر خالق كل ، همان چيزی كه در چشم شما يك امر تصادفی و اتفاقی‏ است ، هيچ‏گونه تصادف و اتفاق نيست ، غايت و هدف و غرض [ دارد ، ] يعنی اشيا به سوی يك مقصد حركت می‏كنند . پس اصل مقصد آيه اين است كه آنچه پيش آمده است به تدبير آن كسی‏ پيش آمده است كه " « بيده الملك »" ( چون اول ، بحث روی اين قضيه‏ بود : « تبارك الذی بيده الملك و هو علی كل شی‏ء قدير ») و او اينها را خلق كرده است كه شما هم در روی زمين از همين نعمتها استفاده كنيد ، اما بدانيد كه پايان كار اين نيست ، [ اين دنيا ] برای شما يك منزل است ، يك مدرسه است ، يك جايگاه آزمون است ( « ليبلوكم ايكم احسن عملا ») . " « و اليه النشور » " باتوجه به اينكه به سوی او نشر و حشر و بازگشت هست ، پس برنامه بايد براين اساس تنظيم بشود ، يعنی همان‏ مساله " « ايكم احسن عملا »" . نكته‏ای كه علمای عصر جديد از اين آيه استفاده كرده‏اند اين است كه‏ می‏گويند : چرا قرآن زمين را به ذلول و حيوان رام تشبيه كرده و بعد هم‏ می‏گويد : روی شانه‏های اين حيوان حركت كنيد ؟ از نظر قدما معنی ذلول در اينجا اين بود كه رام است به معنی اينكه ساكن است . با هيئت قديم‏ ناچار بودند اين‏جور بگويند كه " خدا زمين را ذلول قرار داد " معنايش‏ اين است كه خدا زمين را برای شما ساكن قرار داد . قهرا اين سوال باقی‏ می‏ماند كه برای تشبيه كردن زمين به يك امر ساكن و آرام ،