حماسه حسيني2 - صفحه : 216

نزد من ، مرگ از ننگ ذلت و پستی بهتر و عزيزتر و محبوبتر است . اسم‏ اين شعار را بايد گذاشت شعار آزادی ، شعار عزت ، شعار شرافت . يعنی‏ برای يك مسلمان واقعی ، مرگ ، هميشه سزاوارتر است از زير بار ننگ‏ ذلت رفتن . مردم دنيا ! بدانيد اگر حسين حاضر است كه تا آخرين قطره خون‏ خود و جوانانش ريخته شود ، برای چيست ؟ حسين در دامن پيغمبر و علی‏ بزرگ شده است ( تعبير از خودش است ) ، از پستان زهرا شير خورده است‏ . خطبه‏ای دارد اباعبدالله در روز عاشورا ، در آنوقتی كه از نظر ظاهر ، همه اميدها قطع شده است و هر كسی باشد ، خودش را می‏بازد . ولی اين خطبه‏ آنچنان شور و احساسات دارد كه گوئی آتش است كه از دهان حسين بيرون‏ می‏آيد ، اينقدر داغ است . آيا اين جمله‏ها شوخی است ؟ : « الا و ان الدعی ابن الدعی قد ركز بين‏ اثنتين بين السله و الذله ، و هيهات منا الذله » . پسر زياد از شمشيرش خون می‏چكيد . پدر سفاكش بيست سال قبل آنچنان از مردم كوفه زهر چشم گرفته بود كه تا مردم كوفه شنيدند پسر زياد مامور كوفه‏ شده است ، خودبخود از ترس خزيدند به خانه‏های خودشان ، چون او و پدرش‏ را می‏شناختند كه چه خونخوارهائی هستند . همينكه پسر زياد آمد به كوفه و امير كوفه شد ، به خاطر رعبی كه پدرش‏ در دل مردم كوفه ايجاد كرده بود ، مردم از دور مسلم پراكنده شدند . اينقدر مردم مرعوب اينها بودند . امام حسين خطاب به مردم كوفه می‏فرمايد : « الا و ان الدعی ابن الدعی » مردم ! آن زنازاده پسر زنازاده ، آن امير و فرمانده