بيست گفتار - صفحه : 227

چيز را : يكی بی عقلی و يكی بی ايمانی . آنجا كه دين و ايمان نيست‏ امنيت نيست ، به آدم بی ايمان در هيچ چيز نمی شود اعتماد و اطمينان كرد . آنجا كه امنيت و اعتماد و اطمينان نيست زندگی گوارا نيست ، دائما نگرانی است ، خوف است ، اضطراب و دلهره است ، آدمی هميشه بايد مواظب خود باشد كه از ناحيه همان دوستان خود خيانت نبيند . اما آنجا كه‏ عقل نيست حيات و زندگی نيست ، مردگی است ، بايد به حساب مردگان به‏ حساب آورد . به طور كلی ما در صفات اخلاقی آن اندازه تقوا و عفت و امانت می‏خواهيم‏ كه حتی در نهانخانه‏ها و سر السرهم حافظ بشر باشد ، عدالت به زير دستان‏ حتی در حال قدرت و توانايی می‏خواهيم ، شجاعت و شهامت در مقابل زور می‏خواهيم ، استقامت و پايداری می‏خواهيم ، قطع اعتماد به غير و تكيه به‏ خود و باطن ذات خود می‏خواهيم ، صفا و صميميت و محبت می‏خواهيم . همه‏ اينها يا فقط در پرتو ايمان دينی پيدا می‏شود .

سلامت جسم و جان

اثر ديگر ايمان ، سلامت جسم و جان است . علی ( ع ) درباره تقوا می‏فرمايد : " « دواء داء قلوبكم و شفاء مرض أجسادكم » " ( 1 ) . دوای بيماری روحی و شفای امراض جسمانی شماست .

پاورقی : . 1 نهج البلاغه ، خطبه . 189