آشنايي با قرآن 8 - صفحه : 153

عالم هست ، آيا همه قدرتها ، اقتدارها ، سلطه‏ها در يك نقطه متمركز است‏ يا متمركز نيست ؟ كه اگر در يك نقطه متمركز باشد ، آن نقطه همان دست‏ قدرت الهی است . فرمود : " « تبارك الذی بيده الملك »" تمام‏ اقتدارها و سلطه‏ها در نهايت امر در دست او متمركز است . به تعبير ديگر كه در نهج‏البلاغه آمده است ، زمام همه امور به دست اوست ، مهار همه‏ امور در دست اوست ، و خيال نكنيد كه يك وقتی چنين امكانی وجود داشته‏ باشد كه زمام العياذبالله از دست خدا بيرون برود ، اين امر امكان‏پذير نيست و جز محالات عالم است . در آيه بعد فلسفه موت و حيات را بيان كرد ، اين مرگ و زندگی چه‏ فلسفه‏ای دارد ؟ اين آمدن و رفتن ما انسانها برای چيست ؟ فرمود : برای‏ حسن عمل ، يعنی آنچه كه در اين بوته آزمايش هدف اولی و مقصد اولی است‏ ، اين است كه انسانها برسند به حسن عمل . نفرمود : به عمل ، نفرمود به‏ كثرت عمل ، فرمود : به مرحله " احسن عملا " ، كه اينها را توضيح داديم‏ و تشريح كرديم . اين آيه كه آيه سوم است ، توصيف ديگری است از خدا . در آيه دوم‏ فرمود : خداست كه نظام مرگ و زندگی را آفريده است ، به آن غرض و برای‏ آن مقصد ، بعد اشاره‏ای به اشيا ديگر ، تقريبا می‏شود گفت به كل عالم‏ خلقت و طبيعت می‏كند ، می‏فرمايد : " « الذی خلق سبع سموات طباقا » " آن خدايی كه ملك و اقتدارها در يد قدرت اوست و زمام امور در دست‏ اوست ، همان است كه هفت آسمان ، هفت سما آفريده است ، هفت سمائی كه‏ طباق هستند ، يعنی بعضی بر بعض ديگر [ احاطه دارند ، ] متطابق و طبقه به‏ طبقه‏اند ، طبقات هفتگانه آسمانها را آفريد . بعد ، از خصوص خلقت‏ طبقات هفتگانه آسمانها صرف‏نظر می‏كند ،