حماسه حسيني2 - صفحه : 218

جديد داشته باشد ، تشنه می‏شود . خداوند متعال بدن را به گونه‏ای ساخته‏ است كه وقتی به چيزی احتياج دارد ، فورا همان احتياج جلوه می‏كند . افرادی كه زخم بر می‏دا رند ، می‏بينيد فورا تشنگی بر آنها غالب می‏شود ، و اين ، به واسطه رفتن خون از بدنشان است كه چون بدن آماده می‏شود برای‏ ساختن خون و می‏خواهد خون جديد بسازد ، آب می‏خواهد . خود رفتن خون از بدن‏ ، موجب تشنگی است . « يحول بينه و بين السماء العطش » اينقدر تشنگی اباعبدالله زياد بود كه وقتی به آسمان نگاه می‏كرد بالای سرش را درست نمی‏ديد . اينها شوخی‏ نيست . ولی من هر چه در مقاتل گشتم ( آن مقداری كه می‏توانستم بگردم ) تا اين جمله معروفی را كه می‏گويند اباعبدالله به مردم گفت : « اسقونی شربه‏ من الماء » ، يك جرعه آب به من بدهيد ، ببينم ، نديدم . حسين كسی نبود كه از آن مردم چنين چيزی طلب بكند . فقط يك جا دارد كه حضرت در حالی‏ كه داشت حمله می‏كرد « و هو يطلب الماء » . قرائن نشان می‏دهد كه مقصود اينست : در حالی كه داشت به طرف شريعه می‏رفت ( در جستجوی آب بود كه‏ از شريعه بردارد ) نه اينكه از مردم طلب آب می‏كرد . عظمت اباعبدالله چيز ديگری است . او چيزی است ، ما چيز ديگری . شعارهائی كه در سينه زنی‏ها و نوحه سرائی‏ها می‏دهيد ، شعارهای حسينی باشد . نوحه ، بسيار بسيار خوب است . ائمه اطهار دستور می‏دادند افرادی كه شاعر بودند ، نوحه خوان بودند ، نوحه سرا بودند ، بيايند برای آنها ذكر مصيبت‏ بكنند ، آنها