گفتارهاي معنوي - صفحه : 276

كتابش خواندم بيادم می‏آيد . اين مرد می‏گفت جنگ كربلا با يك تير شروع‏ شد و با يك تير خاتمه يافت . با تيری كه عمر سعد انداخت شروع شد . آيا می‏دانيد با چه تيری خاتمه پيدا كرد يعنی از جنبه دو طرفی خارج شد و بعد از آن يك طرفه شد ؟ ابا عبدالله در وسط صحنه ايستاده بود پس از آنكه‏ كروفرهای زيادی كرده و خسته شده بود . ناگهان سنگی به پيشانی مباركش‏ اصابت كرد ، پيراهنش را بالا زد تا خون را از جبينش پاك كند كه در همان حال تير زهر آلود و سه شعبه‏ای به سينه مباركش وارد شد . كار مبارزه‏ حسين ( ع ) در آنجا پايان يافت . و ديدند حسين ( ع ) ديگر شعار جنگی‏ نمی‏دهد و مخاطب او فقط خدايش است : « بسم الله و بالله و علی ملة رسول‏ الله » . غرض اينست كه اولين تيری كه رها شد ، وسيله عمر سعد بود . بعد هم‏ ديگر تير مانند باران به طرف اصحاب ابا عبدالله آمد . اينها هم مردانگی‏ كردند ، يك پا را خواباندند روی زمين و پای ديگر را بلند كردند وهر چه‏ تير در چله كمان داشتند انداختند و تعداد زيادی از دشمن را به خاك‏ افكندند . عده‏ای از اصحاب ابا عبدالله در اين تير اندازی عمومی شهيد شدند . بعد جنگ تن به تن شروع شد كه احتياج به زمان داشت . دو طرف‏ حاضر شدند برای جنگ تن به تن . مردی از اصحاب ابا عبدالله می‏رفت ، از آنها هم می‏آمدند و در همه موارد هم آن روح ايمان اصحاب ابا عبدالله‏ پيروزی می‏داد . پير مردشان اگر با يكی از آنها می‏جنگيد پيروز می‏شد و گاهی‏ پنج نفر ، ده نفر را از ميان می‏برد . مردی از اصحاب ابا عبدالله به نام عابس بن ابی شبيب شاكری كه خيلی‏ شجاع بود وآن حماسه حسينی هم در روحش بود ، آمد