سيري در سيره نبوي - صفحه : 257

از اين تواضع زياد تو ناراحت می‏شوم . محبت فوق العاده‏ای ميان علی و زهرا حكمفرماست كه قابل توصيف نيست ، و لهذا می‏توانيم بفهميم كه‏ تنهايی علی بعد از زهرا با علی چه می‏كند . فقط چند جمله‏ای را كه خود مولای‏ متقيان علی عليه السلام روی قبر زهرا فرمود كه جزء كلمات ايشان در نهج‏ البلاغه است عرض می‏كنم . زهرا وصيت كرده بود : " علی جان ! خودت مرا غسل بده و تجهيز و دفن‏ كن . شب مرا دفن كن ، نمی‏خواهم كسانی كه به من ظلم كرده‏اند در تشييع‏ جنازه من شركت كنند " . تاريخ كارش هميشه لوث است . افرادی جنايتی‏ را مرتكب می‏شوند و بعد خودشان در قيافه يك دلسوز ظاهر می‏شوند برای‏ اينكه تاريخ را لوث بكنند ، عين كاری كه مأمون كرد : امام رضا را شهيد می‏كند ، بعد خودش بيش از همه مشت به سرش می‏زند و فرياد می‏كند و مرثيه‏ سرايی می‏نمايد ، و لهذا تاريخ را در ابهام باقی گذاشته كه عده‏ای‏ نمی‏توانند باور كنند كه مأمون بوده است كه امام رضا را شهيد كرده است . اين لوث‏تاريخ است . زهرا برای اينكه تاريخ لوث نشود فرمود مرا شب دفن‏ كن . لااقل اين علامت استفهام در تاريخ بماند : پيغمبر يك دختر كه بيشتر نداشت ، چرا بايد اين يك دختر شبانه دفن بشود و چرا بايد قبرش مجهول‏ بماند ؟ ! اين بزرگترين سياستی است كه زهرای مرضيه اعمال كرد كه اين در را به روی تاريخ باز بگذارد كه بعد از هزار سال هم كه شده بيايند و بگويند :

ولای الامور تدفن ليلا
بضعة المصطفی و يعفی ثراها