فلسفه اخلاق - صفحه : 109

هزاران زيبايی ديگر را كه در طبيعت وجود دارد ، زيبائيهايی كه خيال درك‏ می‏كند احساس نمايد ، و بعد برود بالاتر و اوج بگيرد ، زيباييهای كارهای‏ نيك را ، زيبايی نيك كرداری را درك بكند و در مقابل ، زشتی و بدی و منفوريت كارهای بد را حس بكند كاری بكنيد كه اصلا دروغ در نظرش زشت و يك شی متعفن و گندناك باشد ، شيئی كه اساسا ذوق او از آن تنفر دارد اصلا ذائقه اش را اصلاح كنيد كه ذائقه او از غيبت كردن تنفر داشته باشد آيا باور می‏كنيد كه اخلاقيون يعنی آنهايی كه فی الجمله خودشان را تربيت كرده‏ اند واقعا ذائقه شان از غيبت كردن تنفر دارد ، ذائقه شان از دروغ گفتن‏ تنفر دارد ، ذائقه شان از خيانت كردن به مردم تنفر دارد ، ذائقه شان از ظلم و تجاوز به حقوق مردم تنفر دارد اصلا ذائقه آنها اين اعمال را نمی‏پسندد ، نمی‏خواهد و دور می‏اندازد ذائقه را درست كنيد ولی ذائقه عقلی‏ ، ذائقه فكری ، ذائقه معنوی ذائقه كه درست بشود انسان خود به خود همين‏ جور می‏شود راهش چيست ؟ البته راه دارد هر حس فطری را با تربيت خيلی‏ خوب می‏شود پرورش داد ما در عمر خودمان واقعا ديده ايم افرادی را كه‏ ذائقه آنها اين جور شكفته شده بود ذائقه آنها از ذكر و ياد خدا لذت‏ می‏برد كه از هيچ غذای مطبوعی و از هيچ لذت جسمی آنقدر لذت و حظ نمی‏برد ذائقه چنين انسانی به گونه ای است كه از عبادت لذت می‏برد ، از هدايت‏ و ارشاد مردم لذت می‏برد ، از خيانت كردن به مردم تنفر دارد ، از غيبت‏ تنفر دارد اگر خدا هم به او بگويد من تو را به خاطر غيبتهايت عذاب‏ نمی‏كنم و به خاطر راستگويی ات پاداش نمی‏دهم ، از اين ساعت تكليف ما از دوش تو برداشته شده ، خودت مختار و آزادی ، می‏خواهی غيبت بكن‏ می‏خواهی غيبت نكن ، باز هم غيبت نمی‏كند ، چون ذائقه‏اش