سيري در نهج البلاغه - صفحه : 245

و رشته تسلط دنيا را به گردن خود بيندازد طبعا آخرت را و آنچه مربوط به‏ آخرت است دشمن می‏دارد . دنيا و آخرت به منزله مشرق و مغربند كه نزديكی‏ به هر يك از اينها عين دوری از ديگری است اين دو در حكم دو هو و می‏باشند ( 1 ) . علی عليه السلام در يكی از نامه‏هايش می‏نويسد : ( 2 ) " « و ايم الله يمينا استثنی فيها بمشيه الله لاروضن نفسی رياضه تهش‏ معها الی القرص اذا قدرت عليه مطعوما و تقنع بالملح مادوما و لادعن‏ مقلتی كعين ماء نضب معينها مستفرغه دموعها ا تمتلی السائمه من رعيها فتبرك . . . و ياكل علی من زاده فيهجع ؟ ! قرت اذا عينه ، اذا اقتدی‏ بعد السنين المتطاوله بالبهيمه الهامله و السائمه المرعيه » " . " سوگند ياد می‏كنم به ذات خدا كه به خواست خدا نفس خويش را چنان‏ ورزيده سازم و گرسنگی بدهم كه به قرص نانی و اندكی نمك قناعت بورزد و آنرا مغتنم بشمارد همانا آنقدر ( در خلوتهای شب ) بگريم كه آب چشمه‏ چشمم خشك شود ، شگفتا آيا اين درست است كه شتران در چراگاهها شكم‏ خويش را انباشته كنند و در خوابگاه خويش را انباشته كنند و در خوابگاه‏ خويش بخسبند ، و گوسفندان در صحراها خود را سير كنند و در جايگاه خويش‏ آرام گيرند ، علی نيز شكم خويش را سير كند و در بستر خود استراحت كند ؟ چشم علی روشن ! پس از ساليان دراز به چهار پايان اقتدا كرده است " آنگاه می‏فرمايد :

پاورقی : 1 - نهج البلاغه ، حكمت . 103 2 - نهج البلاغه ، نامه . 45