آشنايي با قرآن 5 - صفحه : 53

هر وقت اين قصيده را می‏خوانم تكان می‏خورم . مرحوم حاج ميرزا علی آقا شيرازی بسياری از شعرهای اين قصيده را حفظ داشت كه من می‏ديدم گاهی می‏خواند و خيلی افراد خيلی شعرهايش را حفظ دارند . ايشان می‏گفت كه من معتقدم ائمه از اين آدم شفاعت می‏كنند ، با اينكه يك عالم و سنی بوده است . می‏گفت من اعتقاد دارم ائمه از او شفاعت می‏كنند . می‏گفت اينها قاصرند ، تشيع به اينها عرضه نشده است . مثل بوسيری درباره‏اش يك چنين حرفی می‏زنند . يك آدمی كه تا آن حد اخلاص‏ نشان می‏دهد نمی‏شود گفت اين اهل جهنم است . بله ، اگر حقيقت بر او عرضه‏ شد و مخالفت كرد ( اهل جهنم است ) . اين است كه ما كه حقيقت بر ما بيشتر از هر قوم و ملتی عرضه شده است ، همين ما كه از هر قومی بيشتر بر ما حقيقت عرضه شده است و از هر قومی كمتر در مقابل حقيقت تسليم هستيم‏ ، خطر برای ما بيشتر است ، بر عكس آنچه كه ما خيال می‏كنيم . ما خيال‏ می‏كنيگم به دليل اينكه حقيقت بر ما بيشتر از ساير اقوام عرضه شده پس ما اهل نجات هستيم . نه ، اين ، كار را مشكل كرده . به دليل اينكه حقيقت‏ بر ما از همه بيشتر عرضه شده ما خطرمان بيشتر است ، چرا ؟ چون ما كمتر عمل می‏كنيم . بله ، اگر ما كه بر ما حقيقت عرضه شده عمل بكنيم بشويم حاج‏ ميرزا علی آقا شيرازی و يا افراد ديگری مادون او از همه می‏زنيم جلو ، اما اگر ( عمل ) نبود نه . اينجا ببينيد به آنها چه می‏گويند ؟ چرا می‏گويند كه‏ اين شما خودتان هستيد كه به خودتان ظلم كرده‏ايد ( ظلم در اينجا ظلم به‏ نفس است ) ، آن ظلم شما چيست ؟ مگر چكار كرديد ؟ چه حركت 180 درجه‏ای‏ انجام داديد ؟ درباره آنها می‏گويد " « الذين امنوا باياتنا و كانوا مسلمين »" اما درباره اينها می‏فرمايد : " « لقد جئناكم بالحق »" ( اينجا اختلاف است كه از زبان مالك است يا از زبان