معاد - صفحه : 217

نظر طبی تقريبا در مرحله مردن است ، بعد می‏آيند با يك تزريقاتی يا با تنفسهای مصنوعی اين مرده را از نو زنده می‏كنند و در آخر می‏گويند : " . . . تا اين حد توفيق يافته‏اند كه نه تنها برق زده‏ها و غرق شده‏ها و سكته كرده‏ها را با تنفس مصنوعی و حركات و ضربات و تزريقاتی به هوش و حيات بياورند و دستگاه خاموش شده خوابيده قلب و تنفس و غيره را مجددا به كار بيندازند ، بلكه گلوله خورده‏های در جنگ و فوت كرده‏های واقعا مرده را با دميدن اكسيژن و تحريكات درونی و ترميم ضايعات و تعويض خون‏ و غيره حقيقتا زنده كنند و اين سد غير قابل عبوری را كه سابقا ميان موت‏ و حيات تصور می‏نمودند از بين ببرند " . بعد مثال ديگری ذكر می‏كنند : " خوابهای چندين روزه و چندين ماهه مرتاضين در قبر و خوابهای طولانی‏ تصادفی كه گاه گاه به اشخاصی دست می‏دهد و همچنين خواب اصحاب كهف كه‏ در قرآن و در روايات مسيحيها آمده است ، نمونه‏های ديگری از امكان تعطيل‏ طولانی حيات انسانی و احيای آن در شرايط مخصوص مساعد می‏باشد " . پس معلوم می‏شود كه در واقع اين فاصله خيلی زيادی كه ما ميان مرگ و حيات قائل هستيم و خيال می‏كنيم آن كسی كه مرد ديگر مرد و هيچ ارتباط و اتصالی ميان مردن و زنده شدن نيست ، اين طور نيست ، در واقع مثل اين‏ است كه مردن و زندگی ، هر دو درجات يك حقيقت هستند . اين كسی كه‏ می‏رسد به حد صفر يا پايين تر از صفر ، همانی كه ما خيال می‏كنيم مرده مرده‏ است ، صد در صد مرده مرده نيست ، باز امكان زندگی برای او هست . بعد فصل ديگری تحت عنوان " امكان قيامت و بهشت و جهنم " بيان‏ می‏كنند كه در آنجا مسائلی از قبيل تسريع رشد به وسيله تزريق هورمونها و تركيب مواد غذايی و بعد مسأله آثار و مكتسبات و ملكات و تأثير آنها بر روی جمع پيكر و از آن جمله سلولهايی كه بعدا منشا حيات مجدد اين فرد و يا منشا [ حيات ] فرد ديگر به عنوان نسل می‏شود ، اينها را ذكر می‏كنند و تقريبا به همين جاها مطلب ختم می‏شود . در همين فصل " نمونه‏های فراوان زنده ماندن يا زنده شدن " مطلبی است‏ كه بيشتر به بحث " شخصيت " ما مربوط است . من اين مقدار را برايتان‏ می‏خوانم :