حکمتها و اندرزها - صفحه : 202

زراعت و تجارت می‏كنند ، حفر قناعت و يا درختكاری می‏كنند ، اين كار را بر آنها عيب می‏گرفتند . يك روز ، گرمی هوای تابستان شدت كرده بود . آفتاب بر مدينه و باغات‏ و مزارع اطراف مدينه به شدت می‏تابيد . در همين حال يكی از اين طبقه‏ اتفاقا به نواحی بيرون مدينه آمده بود ، ناگهان چشمش افتاد به مرد فربه‏ و درشت اندامی كه معلوم بود در اين وقت برای سركشی به مزارع خود بيرون‏ آمده و به واسطه فربهی و خستگی به كمك چند نفر كه از كسان خودش بودند راه می‏رفت . آن مرد زاهد مسلك با خود انديشيد كه اين مرد فربه كيست كه‏ به خاطر مال دنيا در اين هوای گرم بيرون آمده است ؟ نزديكتر شد ، ديد اين مرد فربه محمد بن علی بن الحسين يعنی امام باقر است . مرد زاهد مسلك به خيال خود خواست امام را مورد ملامت قرار دهد ، نزديك آمد و سلام كرد و جواب سلام گرفت . بعد گفت : آيا سزاوار است كسی مثل تو دنبال كار دنيا بيرون رود ؟ اگر در همين حالت اجلب فرا رسد جواب خدا را چه می‏دهی ؟ امام خود را به ديوار تكيه داد و فرمود : اگر در همين حال‏ اجل من برسد خوشوقتم كه در حال عبادت از دنيا رفته‏ام . من آدمی هستم‏ عيالمند ، زندگی و خرج دارم ، اگر زحمت نكشم و كار نكنم بايد دست حاجت‏ پيش تو و امثال تو دراز كنم . زاهد همينكه اين بيان منطقی را شنيد گفت‏ راست گفتی ، من خواستم تو را نصيحت كنم اما دانستم من در اشتباهم و تو مرا نيكو نصيحت كردی .