سيري در سيره نبوي - صفحه : 154

می‏شود و سقوطش همان . امام رضا فرمود : در دل مقدس اين پيغمبر بزرگ اين عجب پيدا شد كه‏ آيا از من بهتر قاضی هم در عالم هست ؟ تصور " من " در قلب داوود پيدا شد . داوود ! تو ديگر نبايد فكر " من " تصور " من " در ذهنت باشد . خدا اين امتحان را پيش آورد . عنايت خدا كه از داوود گرفته شد ، در قضاوتش شتاب كرد حتی به صورت تقديری ، يعنی يادش رفت كه وقتی مدعی‏ دعوی خودش را طرح می‏كند قاضی نبايد يك كلمه حرف بزند ولو به صورت‏ تقدير و فرض . يك نفر آمده می‏گويد : اين آقا كه می‏بينيد مال بنده را برده است ، با ثروت زيادی كه دارد - نودونه گوسفند دارد و من يكی دارم‏ - به اين يك گوسفند من هم طمع كرده . داوود تحت تأثير عواطف انساندوستی خودش قرار گرفت ، صبر نكرد كه ببيند طرف چه می‏گويد . آخر او هم از خودش دفاعی دارد . فورا گفت : در واقع شايد هم به صورت تقدير : اگر اين جور باشد او به تو ظلم كرده است . تا چنين پيشدستی كرد يكمرتبه متوجه شد كه داوود ! شرط قضاوت اين نبود كه حرف ديگری را نشنيده ، سخن بگويی ، قاضی بايد سكوت كند بگذارد ديگری هم حرفش را بزند و از خودش دفاع بكند آن وقت حرفش را بزند . اينجا بود كه داوود فهميد در امر قضاوت اشتباه كرده است ، نه تنها فهميد در امر قضاوت اشتباه‏ كرده ، بلكه ريشه اشتباه خودش را هم فورا به دست آورد : داوود ! از كجا خوردی ؟ از آنجا كه فكر " من " كردی ، گفتی منم . اين ضربه‏ای بود كه از آن " م ن " خوردی . در قرآن صحبت زنی نيست ، صحبت اوريايی نيست ، صحبت مرغی كه پريده باشد نيست ، صحبت اين حرفها نيست .