خاتميت - صفحه : 65

داريد مبادله اسير بكنيد و يا اينكه پول بگيريد و آزادشان كنيد . در قرآن بيش از اين نيست ، ولی در سنت دو چيز ديگر هست ، يكی اينكه‏ اگر فرد ، فردی است كه زنده نگهداشتن او برای اسلام و مسلمين خطرناك‏ است او را بكشيد ، و ديگر اينكه او را برده بگيريد . پس چهار چيز : يا منت گذاشتن و آزاد كردن ، يا فدا گرفتن به صورت پول گرفتن يا مبادله‏ اسير ، يا كشتن و يا برده گرفتن . اختيار با ولی امر مسلمين است كه از ميان اين چهار كار هر يك را مصلحت بداند اجرا كند . يعنی غير از اينكه‏ در قرآن استرقاق وجود ندارد و فقط در سنت هست و معلوم می‏شود كه امری‏ است كه در درجه دوم است نه دردرجه اول ، تازه ولی امر مسلمين اختيار دارد كه مصلحت را رعايت كند ، آيا مصلحت است كه همين طوری او را آزاد كند ، يا مصلحت اين است كه فدا بگيرد يا بكشد يا برده بگيرد ، و اگر ولی امر مسلمين هيچوقت مصلحت نداند ، مثلا مقتضيات زمان اجازه ندهد ، برده نمی‏گيرد ، و با برده نگرفتن حكم اسلام را الغاء نكرده بلكه اجرا كرده‏ است . تازه يك سؤال ديگری در اينجا هست و آن اينست كه آيا اينكه اسلام به‏ حكم سنت اجازه داده كه اسير را برده بگيريد ، از راه مقابله به مثل است‏ ، چون در آن زمان معمول بوده است كه اسيران را برده می‏كرده‏اند ؟ يعنی‏ چون آنها از شما برده می‏گيرند شما هم از آنها برده بگيريد ؟ يا نه ، اگر آنها هم برده نگرفتند شما برده بگيريد ؟ عقيده بسياری بر اين است كه چون‏ آنها برده می‏گيرند شما هم برده بگيريد . پس اگر دشمن اسيران ما را برده‏ نگرفت آيا ما حق داريم كه اسيران آنها را برده بگيريم ؟ اگر امروز ميان‏ مسلمين و كفار مثلا اسرائيل جنگ برقرار است آيا مسلمين می‏توانند اسيران‏ اسرائيلی را شرعا برده خودشان قرار دهند ؟ در صورتی كه