امامت و رهبري - صفحه : 82

او وحی می‏شد ؟ آن چيزی كه او می‏دانست فقط اسلام واقعی بود و ديگر ماورای‏ آن ، شأن او نبود كه از جانب خدا بداند ؟ و در مقام عمل و تقوا نيز آيا [ فقط ] در مرحله‏ای بود مأمون و معصوم از خطا ؟ همچنين آيا مقام ائمه‏ عليهم السلام فقط اينست كه گر چه به ايشان وحی نمی‏شده است ولی اسلام را به وسيله پيغمبر ( ص ) دريافت كرده‏اند و فروع و كليات و جزئيات اسلام‏ را همچنانكه پيغمبر به علمی كه هيچ شائبه اشتباه در آن نبود می‏دانست ، آنها نيز می‏دانند و در مقام تقوا و عمل هم مأمون و معصوم از خطا هستند ؟ آيا فقط همين است يا چيزهای ديگری هم در شخص پيغمبر و شخص امام وجود دارد ؟ آيا در ماوراء مسائل مربوط به دين و معارف چه علومی را می‏دانستند ؟ آيا اين سخن درست است كه اعمال بر پيغمبر عرضه می‏شود و حتی اعمال‏ مردم در زمان حيات هر امامی بر آن امام عرضه می‏شود به طوری كه مثلا الان‏ امام زمان ( ع ) نه تنها بر شيعيان بلكه بر همه مردم حاضر و ناظر است و غافل نيست ؟ حتی امام ، حی و ميت ندارد . يعنی همانطور كه در جلسه پيش‏ عرض كردم وقتی شما به زيارت امام رضا ( ع ) می‏رويد و می‏گوييد : السلام‏ عليك در حد اينست كه شما با انسان زنده‏ای در اين دنيا روبرو می‏شويد و می‏گوئيد : السلام عليك ، همان مقدار شما را شهود می‏كند . اين همان مسئله‏ ولايت است ، ولايت معنوی . در جلسه پيش عرض كردم در اينجا نقطه التقايی ميان عرفان و تشيع وجود دارد يعنی فكرها خيلی به هم نزديك است . اهل عرفان معتقدند در هر دوره‏ای بايد يك قطب ، يك انسان كامل وجود داشته باشد و شيعه می‏گويد در هر دوره‏ای يك امام و حجت وجود دارد كه او انسان كامل است و . . . فعلا نمی‏خواهيم اين بحث را مطرح كنيم