نقدي بر مارکسيسم - صفحه : 92

سياستمداران برای دولت ، تيمسارها برای ارتش و سرمايه‏داران برای‏ مالكيت است . مورد نااميدی مربوط به ضعفا و بيچارگان است كه به نوعی‏ تسلی ، قهرمانی يا اميد ماوراء روی می‏آورند تا از زندگی بی نوای خويش‏ بگريزند . در اينجا يكبار ديگر دين ترياك مردم است " . در اينجا ممكن است اين سؤال مطرح شود كه اگر اينها ماترياليسم‏ ديالكتيك را اساس قرار نداده بودند و قبلا خدا و ماوراء الطبيعه را نفی‏ نمی كردند ، آيا باز هم در مورد دين چنين نظری می‏دادند ، كه برای توجيه‏ اينگونه امور بوجود آمده است ؟ پاسخ اين است كه ماترياليسم ديالكتيك‏ جز يك ماديت تحولی چيز ديگری نيست ، ماترياليسم ديالكتيك جز يك ديد مادی آنهم به نحو خاص درباره جهان چيز ديگری نيست ، البته مستلزم نفی‏ دين هم هست ، چون ماترياليسم طبعا دين را نفی می‏كند ، فوئرباخ هم به‏ دليل اينكه ماترياليست بود دين را نفی می‏كرد ، حتی يك قدم هم جلو آمد ، يعنی ماهيت دين را از نظر روانی توجيه كرد ، انسان را يك موجود دو سرشتی تشخيص داد كه دارای يك سلسله نيكی‏ها و يك وجود متعالی و هم چنين‏ دارای يك وجود منحط است ، و بعد كه سقوط می‏كند در وجود منحط ، اين‏ تعالی‏هائی كه برای خودش وجود داشته ، اينها را در موجودی بيرون از خودش‏ به نام خدا فرض می‏كند . ماركس هم مثل فوئر باخ خدا را نفی می‏كند ولی در نحوه توجيه با او فرق‏ دارد . مادی‏های قبل هم دين را نفی می‏كردند ولی خودشان را قانع كرده بودند به اينكه پيغمبران مردمان

پاورقی : > كه حيوانات را دور هم جمع می‏كند ، و در كمال صفا و صميميت باهم‏ زندگی می‏كنند ، انسان اوليه هم چنين بود ، در درونش عوامل اختلاف وجود نداشت و به صورت يك " ما " زندگی می‏كردند . سؤال كننده : حيوانات كه همه اينطور نيستند ، بسيار از آنها سر غذا و امور ديگر باهم دعوا می‏كنند . جواب : می‏شود گفت كه حيوانات به طبع اوليشان دعوا و نزاع نمی كنند ، و اين انسان است كه در اثر تبعيض و ساير محدوديتها اخلاق آنها را فاسد می‏كند و انگيزه دعوا و نزاع در آنها بوجود می‏آورد ، و چيزی شبيه مالكيت‏ اختصاصی برای آنها درست می‏كند ، و دعوا و نزاع و كشمكش كه روبنای‏ مالكيت اختصاصی است طبعا بوجود می‏آيد . البته اينهم هست كه دعوا و رقابت هميشه سر مواد غذائی نيست ، در حيوانات مقدار زيادی از دعواها سر امور جنسی است ، كما اينكه در انسان‏ هم تنها به اشتراكيت در اموال ، اختلاف و نزاع بر طرف نمی شود ، و برای‏ بشر آن مقداری كه شهرت و جاه و قدرت و اينها ارزش دارد ، هرگز امور مالی ارزش ندارد ، بنابراين چگونه می‏توان همه امتيازها را در جامعه‏ كمونيستی از بين برد و مساوات كامل برقرار كرد ، به گونه‏ای كه هيچ علتی‏ برای نزاع و اختلاف وجود نداشته باشد . مثلا رهبری جامعه كمونيستی را چگونه می‏توان بين همه بالسويه تقسيم كرد ؟ بنابراين برای اينكه ريشه اختلاف كنده شود نياز به امر بالاتری داريم ، امری كه با همه نسبت متساوی داشته باشد يعنی ايمان .