علل گرايش به ماديگري - صفحه : 147

عكس برداری كنيم ، ممكن است يك سلسله آثار در آن مغزها ببينيم ولی‏ هرگز انديشه‏ها را نمی توانيم حس كنيم يا لمس نماييم ، بلكه ما آنچه از قبيل انديشه و عقل و هوش است ، جز همان مقدار كه در درون خود داريم‏ يعنی عقل و هوش و انديشه خود را مستقيما درك نمی كنيم . ما تنها به‏ معلومات و عقل و انديشه خود مستقيما دسترسی داريم و بس . از اين رو هيچ‏ عقل و انديشه‏ای در دسترسی تجربه ما نيست كه بتوانيم با آزمايش ، رابطه‏ يك اثر را با آنها درك كنيم ، بلكه از نظر تجربی ، از وجود عقل و انديشه‏ای جز عقل و انديشه خودمان بی خبريم . در عين حال چرا و به چه دليل به وجود عقل و انديشه در ساير افراد انسان‏ حكم می‏كنيم و شك نداريم ، و به چه دليل از روی آثار و مصنوعات و تجليات عملی آنها به ميزان عقل و هوش و انديشه و معلومات و تجليات‏ عملی آنها به ميزان عقل و هوش و انديشه و معلومات ذوق و احساس آنها پی‏ می‏بريم ؟ مگر دكارت نمی گفت كه حيوانات عموما به استثنای انسان‏ ماشينهای غير ذی شعوری هستند و طوری ساخته شده‏اند كه شبيه جاندارها عكس‏ العمل نشان می‏دهند ؟ از كجا كه اين طور نباشد ؟ و از كجا كه نه تنها حيوانات ماشينهای بی جان و بی شعور هستند كه آثاری شبيه جانداران از خود بروز می‏دهند بلكه هر انسانی جز خود من چنين نباشد ؟ من كه مستقيما از وجود هيچ عقل و هيچ انديشه و احساس ، جز عقل و انديشه و احساسات خود آگاه نيستم . شايد عقل و انديشه و احساس منحصرا در من وجود داشته باشد و در هيچ موجود ديگری وجود نداشته باشد . چه دليل تجربی هست كه اين طور نيست ؟ دريافت عقل و انديشه در خودم كافی نيست برای اينكه حكم كنم كه‏ عينا شبيه آنچه در من هست در ديگران هم هست ،