سيري در نهج البلاغه - صفحه : 213

به اعراض از محرمات و بس كه در خطبه 79 به آن اشاره شده است و يا چيزی بيش از اينست آنچنانكه زندگی عملی علی عليه السلام و پيش از ايشان‏ زندگی عملی رسول اكرم صلی الله عليه و آله نشان می‏دهد ؟ و بنابراين فرض كه زهد محدود به محرمات نيست ، شامل مباحات هم‏ می‏شود ، چه فلسفه‏ای دارد ؟ زندگی زاهدانه و محدود و پشت پا زدن به‏ تنعمها چه اثر و خاصيتی می‏تواند داشته باشد ؟ و آيا بطور مطلق بايد عمل شود و يا صرفا در شرائط معينی اجازه داده‏ می‏شود ؟ و اساسا آيا زهد در حد اعراض از مباحات ، با ساير تعليمات اسلامی‏ سازگار است يا خير ؟ علاوه بر همه اينها ، اساس زهد و اعراض از دنيا بر انتخاب كمال‏ مطلوبهائی ما فوق مادی است ، آن كمال مطلوبها از نظر اسلام چيست ؟ مخصوصا در نهج البلاغه چگونه بيان شده است ؟ اينها مجموع سؤالاتی است كه در زمينه مساله زهد و اعراض از دنيا ، كوتاهی آرزو ، كه در نهج البلاغه فراوان درباره آنها بحث شده بايد روشن‏ شود . در فصول آينده اين سؤالات را مطرح و بدانها پاسخ می‏گوئيم .