فلسفه تاريخ2 - صفحه : 207

مبارزات انقلابی شود و بعد در مبارزات خودش هم پيروز شود ، چون آن است‏ كه قوانين اين عمل را كاملا نشان می‏دهد و اگر كسی اين قوانين را نداند يا اصلا پيروز نمی‏شود يا اگر در مبارزه پيروز شود يك پيروزی تصادفی و اتفاقی‏ است نه روی اصول علمی ، و احيانا اگر فرض كنيم تصادفی و اتفاقی هم باشد قابل دوام نيست چون بر اساس قوانين علمی نيست . معتقدند كه چون اين‏ اصول بر اساس يك جامعه‏شناسی بسيار دقيق و يك منطق دقيق است - كه همان‏ منطق ديالكتيك است - اين راه را كه شما پيش بگيريد جبرا به پيروزی‏ می‏رسيد ، اين ديگر امكان تخلف و تخطی ندارد . اين يك معنا برای اينكه‏ بگوييم فلسفه ماركس ( ماركسيسم ) يك پركسيس است . ممكن است كسی در اين [ سخن ] مناقشه كند كه اگر اين جور باشد پس بايد تنها ماركسيستها باشند كه در مبارزه‏ها پيروز می‏شوند و غير ماركسيستها هميشه شكست بخورند ، به جهت اينكه اين مبارزه‏ها مبارزه ميان دو گروهی‏ است كه يكی دانش آن مبارزه را دارد و راه صحيح آن را می‏داند و ديگری‏ راه صحيح آن مبارزه را نمی‏داند . آنهايی كه در وضع تز زندگی می‏كنند و با اصول ديالكتيك هم كار نمی‏كنند ، هميشه بايد در مبارزات خودشان از ماركسيسم شكست بخورند ، اين ديگر جبری بايد باشد ، و حال آنكه هميشه ما شاهد انواع شكستها در ماركسيستها و كسانی كه روی اصول ماركسيستی مبارزه‏ می‏كنند هستيم . حال اين به جای خود ، ما اكنون اين كتاب را داريم توضيح‏ می‏دهيم .

معنی دوم

يك مطلب ديگر راجع به اينكه ما می‏گوييم ماركسيسم فلسفه عمل است ، مربوط به مساله شناخت می‏شود . ( اينهاست كه عرض می‏كنم در اين فصل همه‏ با يكديگر مخلوط شده . ) مساله شناخت مساله بسيار مهمی در فلسفه است ، از قديم و در جديد ، كه در واقع مقصود اين است كه شناخت چگونه و از چه‏ راه صورت می‏گيرد ؟ در جلسه پيش گفتيم ممكن است كسی چنين بگويد ( اگرچه‏ ديگران به اين شكل نگفته‏اند ، ما داريم به اين شكل تقرير می‏كنيم و به نظر خودم خوب هم هست ) كه منطق قديم شناخت را بر اساس شناخت قائل بود ، يعنی می‏گفت كه شناخت از شناخت پيدا می‏شود ، علم از علم می‏زايد . و لهذا منطق قديم اصلا با اين جمله شروع