مساله شناخت - صفحه : 75

بين برد و بدنش را نازك كرد : « دق جليله و لطف غليظه » . تا آنجا كه‏ يك برق از درونش جهيد : « و برق له لامع كثير البرق » برق جهيده و راه‏ را برايش روشن كرد ، بعد از يك در وارد شد ، او را از اين در به آن در بردند و از آن در به در ديگر ، تا به آن محل نهايی رسيد ، آنجا كه بارگاه‏ الهی و بارگاه ربوبی است . اكنون نمی‏خواهم اينها را شرح كنم . باور كنيد كه در طول هزار و سيصد سال عرفان و اينهمه عرفای بزرگی كه ما داشته‏ايم - كه در دنيا عرفای اسلام‏ نظير ندارند - يك عارف نتوانسته جملاتی نظير اين سه سطر نهج‏البلاغه‏ بياورد . اين همان علی ميدان جنگ است ، اين همان علی است كه از شمشيرش در ميدان جنگ خون می‏چكد ، اين همان و علی است كه شبها بيدار است و به در خانه آن يتيم و آن بيوه زن می‏رود ، همان علی است كه وقتی چشمش به يك‏ يتيم می‏افتد اصلا تاب ندارد ، همان كسی است كه در همان زمان درباره‏اش‏ گفته‏اند هم گريان گريان است و هم خندان خندان . در ميدان جنگ وقتی با دشمن روبرو می‏شود چهره‏اش باز می‏شود و می‏خندد ، و در محراب عبادت با خدای خودش راز و نياز می‏كند و می‏گريد . مگر نهج‏البلاغه نيست كه می‏گويد : « ان الله سبحانه و تعالی جعل الذكر جلاء للقلوب تسمع به بعد الوقره و تبصر به بعد العشوه و تنقاد به بعد المعانده و ما برح لله - عزت آلاؤه - فی البرهه بعد البرهه و فی ازمان الفترات عباد ناجاهم فی فكرهم و كلمهم‏ فی ذات عقولهم » ( 1 ) . جمله‏های عجيبی است . نمی‏خواهم درباره‏

پاورقی : . 1 نهج‏البلاغه ، خطبه . 220