آشنايي با قرآن 8 - صفحه : 136

به دنيا بيايد . كمال انسان با عمل انسان تحقق می‏پذيرد . انسان در ابتدای‏ تولد درست مثل آن ميوه‏ای است كه تازه در شكوفه می‏خواهد پيدا شود . بايد مدتی باشد تا در همين جا رشد كند . منتها رشد انسان به وسيله اعمال صالح‏ و نيات صالح و به وسيله معرفتها و افكار است . پس خدای متعال موت و حيات را ، زندگی و مردگی را ( كه اول انسان نيست ، بعد زنده می‏شود و بعد می‏ميرد ) در اين دنيا آفريد برای اينكه شما را در آزمون نيكوكاری‏ قرار بدهد .

آفرينش مرگ يعنی چه ؟

اينجا مفسرين بحثی را طرح كرده‏اند كه " « خلق الموت و الحيوه » " يعنی چه ؟ خدا ، هم مرگ را آفريد و هم حيات را . حيات امری است وجودی‏ ، قابل آفرينش هست ، مرگ نيستی است ، فقدان حيات است ، نيستی كه‏ ديگر قابل آفرينش نيست . مثل اين است كه ما نور داريم و سايه ، سايه‏ همان نبودن نور است ، يك امری نيست كه قابل خلق و ايجاد باشد . پس‏ چطور در اينجا اين تعبير آمده است كه " « الذی خلق الموت و الحيوه " ؟ اين سوال دو جواب دارد . يك جوابش اين است كه به اصطلاح می‏گويند : عدمها و نيستيهايی كه فرضا نيستی باشد از نوع عدم و ملكه است ، باز قابل آفرينش است ولی به تبع . جواب ديگرش اين است كه مرگ در بيان قرآن صرفا نبود حيات و نيستی‏ نيست ، بلكه مرگ تطور است ، يعنی انتقال از نوعی از حيات به نوع ديگر از حيات است . در واقع تولدی است از حياتی به حيات ديگر . اين را مخصوصا در سوره " « اذا وقع »" اجمالا يادم هست كه مفصل بحث كرديم ، و در آن آيه صراحت بيشتری داشت ، با يك نكاتی