آشنايي با قرآن 6 - صفحه : 199

ماده " قدوس " است ( و قدس و ) قداست ( يعنی ) طهارت ، نزاهت ، مبرا بودن از هر عيب و نقص و از هر كار ناكردنی ( كما اينكه كلمه " سبوح " هم بر خداوند اطلاق می‏شود ) ، همان معنای " « يسبح لله ما فی‏ السموات و ما فی الارض »" كه در اول اين سوره و اول يك سوره ديگر هست و در يك سوره ديگر بدون " ما " هست ، " خداوند قدوس است " يعنی از هر چه كه نقص و كمبودی و نبايستنی هست منزه است ، ( يعنی ) " « تعالی الله »" برتر است خداوند از اينكه به چيزی كه دلالت كند بر يك كمی ، بر يك كاستی ، بر يك نقص ، بر يك نباستنی ، متصف باشد ، مبالغه هم هست ، يعنی پروردگار در نهايت درجه قدوس است ، يعنی هر چه‏ هم كه شما بخواهيد صفات كمال به به او نسب بدهيد آخرش آن صفات كمال - چون شما نسبت می‏دهيد - عاری از نوعی نقص نيست ، اين جامه‏هايی كه بشر در معرفت خودش به پروردگار می‏پوشاند ، در نهايت امر بايد پروردگار را از اينها منزه بداند ، يعنی باز او برتر و بالاتر از همه اينهاست . آن نكته‏ای كه در آن تقسير نوشته بود اين بود كه چرا هميشه بعد از " ملك " كلمه " قدوس " می‏آيد ؟ چون " لمك " نهايت اقتدار را می‏رساند . بشر روی تجربه‏های ذهنی خودش هر جا كه اقتدار و قدرت را ديده‏ است يك نوع نا منزهی هم پشت سرش ديده است ، يعنی وقتی خود بشر قدرت‏ پيدا می‏كند ديگر حسابها و معيارها از دست می‏رود ، قدرت كه پيدا شود . آلودگی به نقايص و به كارهايی كه نبايست كرد هم پيدا می‏شود ، به اصطلاح‏ معروف " سوء استفاده " . قدرت كه آمد سوء استفاده هم پيدا می‏شود . پيغمبر فرمود : " « من ملك استأثر » " هر كسی كه قدرت زياد پيدا كند ( در بشرها ) بعد استيثار پيدا می‏كند يعنی همه چيز را به خودش اختصاص‏ می‏دهد ، می‏گويد " من " . ولی پروردگار آن ملك و صاحب قدرت و صاحب‏ اقتدار بی منتهايی است كه در عين اينكه اين