فلسفه اخلاق - صفحه : 173

دارد ، و همان احساسی است كه انسان با آن درك می‏كند كه من واقعی من اين‏ ميلها و اين طبيعت نيست ، من ، اين طبيعت با اينهمه ميلها نيستم ، طبيعت با همه ميلها ابزارها و وسائلی است كه به اين " من " داده شده‏ است كه از اين ابزارها و وسائل استفاده كند " من " همان مقامی است كه‏ تصميم را می‏گيرد ، همان عقل و درك است ، آن مقامی است كه اينها را می‏فهمد اما آن مقامی كه فرمان طبيعت را به من می‏دهد او بيگانه و غير است ، او من نيستم . حال با توجه به اين مطلب ، آنجا كه با نفس بايد مجاهده كرد ، با كدام‏ نفس بايد مجاهده كرد ؟ با " خود " بايد مجاهده كرد ، با كدام " خود " بايد مجاهده كرد ؟ كدام " خود " را نبايد گذاشت مطلق العنان باشد وميدان به دستش بيفتد ؟ آن ، همين خود است ، خود حيوانی است كه در واقع ناخود است نه خود يعنی تمام جنگهای درون انسان ، مبارزه هايی كه‏ انسان در درون روح خودش دارد از نظر اخلاقی و ضد اخلاقی ، در واقع مبارزه‏ " خود " با " ناخود " است نه مبارزه " خود " با " خود " آنجا كه‏ ميلهای حيوانی پيروزند و حكومت مطلقه با آنها است و روی عقل و اراده و فطرت انسانی پوشيده است و يكه تاز شهوات و غضبها است يعنی همان‏ غرايزی كه حيوانات دارند ، آنجا خود اصلی انسان مغلوب شده ، فراموش‏ شده ، گم شده ، بايد رفت پيدايش كرد آن انسانی كه در وجود او جز حيوانيات ، اموری كه مشتركات حيوانی است ، چيزی حكومت ندارد ، در واقع خود واقعی را ، من حقيقی را باخته : « قل ان الخاسرين الذين خسروا انفسهم »( 1 )

پاورقی : 1 ) سوره زمر ، آيه . 15 [ ترجمه : بگو زيان كردگان كسانی هستند كه‏ خودشان را باخته‏اند ] .