حماسه حسيني2 - صفحه : 95

استقبال می‏كند تا او هم با شما قطع رابطه كند و آزادتر دنبال منكرات و كارهای زشت برود . در اينجا قطع رابطه شما با او نه تنها اثر تنبيهی‏ ندارد بلكه اثر تشويقی نيز دارد . يعنی او را بيشتر در كار خود آزاد می‏گذاريد و عملا به آن كار تشويق می‏كنيد . در چنين مواردی اين كار درست‏ نيست . پس اين كه علما می‏گويند يكی از درجات امر به معروف و نهی از منكر اعراض و هجر است ، در موردی است كه كار شما اثر بگذارد و اثر آن هم‏ تنبيه طرف باشد . البته اعراض و هجر ديگری نيز هست كه نهی از منكر نيست و عنوان ديگری دارد . شما با خانواده‏ای محشور بوده‏ايد ، رابطه‏ دوستی و احيانا خويشاوندی داشته‏ايد ، می‏بينيد اين خانواده فاسد شده است‏ . به خاطر حفظ خود و خانواده‏تان ( برای اينكه معاشرت با بيمار ، بيماری‏ می‏آورد :

می‏رود از سينه‏ها در سينه‏ها
از ره پنهان صلاح و كينه‏ها

افراد به طور مخفی در يكديگر اثر می‏گذارند ) و برای اينكه عادت زشت‏ آنها در خانواده شما سرايت نكند ، با آنها قطع رابطه می‏كنيد . حساب اين‏ مورد از موارد ديگر جداست . پس در مواردی كه انسان خود بهتر تشخيص می‏دهد ، در مواردی كه انسانی‏ دچار عادت زشتی شده است كه اگر شما دوستی خود با او را ادامه دهيد به‏ منزله تشويق اوست ، ولی اگر با او قطع رابطه كنيد ، زجر روحی می‏كشد و تنبيه می‏شود ، قطعا بر شما واجب است كه با اين شخص قطع رابطه كنيد ، از او اعراض