داستان راستان2 - صفحه : 69

شتافته بودند ، و حوزه علميه عظيمی در سبزوار تشكيل يافته بود . شاه كه از آن همه استقبالها و ديدنها و كرنشها و تملقها خسته شده بود ، تصميم گرفت خودش به ديدن حكيم برود . به شاه گفتند : " حكيم ، شاه و وزير نمی‏شناسد " . شاه گفت : " ولی‏ شاه حكيم را می‏شناسد " . جريان را به حكيم اطلاع دادند ، تعيين وقت شد و يك روز در حدود ظهر ، شاه فقط به اتفاق يك نفر پيش خدمت به خانه حكيم‏ رفت ، خانه‏ای بود محقر با اسباب و لوازمی بسيار ساده . شاه ضمن صحبتها گفت : " هر نعمتی شكری دارد ، شكر نعمت علم تدريس و ارشاد است ، شكر نعمت مال اعانت و دستگيری است ، شكر نعمت سلطنت هم البته انجام‏ حوائج است ، لهذا من ميل دارم شما از من چيزی بخواهيد تا توفيق انجام آن‏ را پيدا كنم " . - " من حاجتی ندارم ، چيزی هم نمی‏خواهم " . - " شنيده‏ام شما يك زمين زراعتی داريد ،