داستان راستان2 - صفحه : 197

ديانت و تقوا را احترام می‏كرد و نسبت به بينوايان مهر می‏ورزيد . نه‏ نيرومند از او بيم ستم داشت و نه ناتوان از عدالتش نوميد بود . به خدا سوگند يك شب به چشم خود ديدم در محراب عبادت ايستاده بود - در وقتی‏ كه تاريكی شب همه جا را فرا گرفته بود - اشكهايش بر چهره و ريشش‏ می‏غلطيد ، مانند مارگزيده به خود می‏پيچيد و مانند مصيبت ديده می‏گريست . " مثل اين است كه الان آوازش را می‏شنوم ، او خطاب به دنيا می‏گفت : " ای دنيا متعرض من شده‏ای و به من رو آورده‏ای ؟ برو ديگری را بفريب ، ( يا هرگز فرصتی اين چنين تو را نرسد ) تو را سه طلاقه كرده‏ام و رجوعی در كار نيست ، خوشی تو ناچيز و اهميتت اندك است . آه آه از توشه اندك و سفره دور و مونس كم " . سخن عدی كه به اينجا رسيد ، اشك معاويه بی اختيار فرو ريخت . با آستين خويش اشكهای خود را خشك كرد و گفت : " خدا رحمت كند ابوالحسن را ، همين طور بود كه گفتی . اكنون بگو ببينم حالت تو در فراق