انسان و سرنوشت - صفحه : 120

اينكه رسول خدا ( ص ) يك دستور كلی برای هميشه صادر كرده باشد كه هر وقت و هر جا كه وبا يا طاعونی پيدا شد ، مرد مسلمان كه موظف است جان و مال خود را از گزند حفظ كند ، در آنجا در مقابل اين بيماری مهلك دستها را روی هم بگذارد و منتظر سرنوشت بنشيند . ولی دست به دست شدن سخن رسول اكرم ( ص ) در ميان راويان ، كم كم آن‏ را به صورت يك دستور كلی درآورده است كه در صحيح بخاری ديده می‏شود . خوشبختانه امام صادق ( عليه السلام ) به مصداق " « اهل البيت ادری بما فی البيت » " پرده از روی حقيقت برداشته و منظور رسول اكرم را بيان‏ كرده است . ممكن هم هست كه آنچه در حديث صحيح بخاری آمده است برای منظور ديگری‏ است و مقصود ديگری در ميان بوده است و آن اينكه رسول اكرم دستور داده‏ است كه هنگامی كه طاعون يا وبا در شهری پيدا می‏شود و مردمی خواه ناخواه‏ گرفتار آن می‏گردند ، مردم آن شهر از آن شهر بيرون نروند ، برای اينكه اين‏ بيماری را به جاهای ديگر منتقل نكنند ، تا لااقل جان مردم ديگر محفوظ بماند ، و چون در ايام قديم نه وسيله معالجه اين بيماری بوده است و نه‏ قرنطينه در مرزها و يا دروازه‏های شهرها بوده كه افراد مورد بررسی قرار گيرند و پس از حصول اطمينان از سلامت آنها پروانه ورود داده شود ، بهترين راه برای جلوگيری از شيوع اين بيماری اين بوده كه مردمی كه در شهری هستند كه در آن شهر اين بيماری هست ، از آن شهر به شهر ديگر يا ده‏ ديگر نروند و وسيله انتقال بيماری نگردند . ابن ابی‏الحديد در شرح نهج البلاغه ، خطبه 132 ضمن نقل جريان مسافرت عمر به شام می‏گويد : پس از آنكه عمر اطلاع پيدا