امامت و رهبري - صفحه : 98

تنصيص می‏شوند و می‏گويند پس امامت به اين معنا كه گفتيم بايد به نص‏ باشد از طرف پيغمبر نه به صورت تعيين مردم . بنابراين از مسئله لطف‏ آمدند به مسئله عصمت و از مسئله عصمت آمدند به مسئله تنصيص . به اينجا كه می‏رسند ، پله چهارمی را بايد طی كنند : بسيار خوب ، اينها همه درست‏ ولی چه ارتباطی با علی ( ع ) دارند ؟ [ خواجه نصير ] می‏گويد : و هما مختصان بعلی ايندو [ يعنی معصوم و منصوص بودن ] از مختصات علی ( ع ) است . مقصود اينست كه در اين جهت حتی يك نفر اختلاف ندارد كه غير علی‏ منصوص نيست . يعنی صحبت اين نيست كه ديگران می‏گويند پيغمبر ( ص ) كس ديگری را تعيين كرد و ما می‏گوئيم علی ( ع ) را ، بلكه صحبت اينست‏ كه آيا پيغمبر كسی را تعيين كرده است كه در اين صورت غير از علی كس‏ ديگری نيست ، و يا اساسا كسی را تعيين نكرده است ؟ همين قدر كه بگوئيم‏ نص و تنصيص لازم و واجب است و پيغمبر بر انسانی تنصيص كرده ، آن شخص‏ غير از علی ( ع ) كس ديگری نمی‏تواند باشد چون ديگران چنين ادعايی ندارند و بلكه انكار دارند . حتی خلفا مدعی تنصيص [ در مورد خود ] نيستند چه‏ رسد به ديگران . اتباعشان هم مدعی تنصيص بر آنها نيستند . بنابراين ديگر بحثی نيست . در مورد عصمت هم همين طور است ، نه خلفا مدعی عصمت خودشان بودند بلكه صريحا به اشتباهاتشان اعتراف می‏كردند و نه اهل تسنن قائل به عصمت‏ آنها هستند چون همان طور كه گفتيم مسئله امامت از نظر آنها يعنی حكومت‏ . در مسئله حكومت ديگر مطرح نيست كه حاكم اشتباه يا گناه نكند . می‏گويند خير ، اشتباه هم زياد می‏كردند ، گناه هم مرتكب می‏شدند ولی در حد يك انسان عادل ، در حد انسانی كه لياقت پيشنمازی دارد . بيش از اين‏