آشنايي با قرآن 5 - صفحه : 71

اساس عقيده‏ای كه خود او به آن اعتقاد دارد و حال آنكه حقيقت نيست ، مثل داستان معروف حضرت رضا عليه‏السلام در مجلس مباحثه با علمای مذاهب‏ كه مأمون تشكيل می‏داد و جلسات مفصلی بود ، قرآن هم كه فرموده است : " « و جادلهم بالتی هی احسن »" . وقتی كه حضرت با جاثليق مسيحی راجع به‏ حضرت عيسی كه آنها مدعی الوهيت او بودند صحبت می‏كردند فرمودند حضرت‏ عيسی همه چيزش خوب بود ولی يك عيب در كار عيسی بود . او تعجب كرد : عيسی ؟ ! چه عيبی ؟ ! عيسايی كه قرآن اين همه او را تعظيم كرده ! فرمود او در عبادت كمی كوتاه می‏آمد . گفت : چه می‏گويی ؟ ! من تو را عالم خيال‏ می‏كردم ، عيسی دائما در حال عبادت بود . فرمود كی را عبادت می‏كرد ؟ او خدا بود ، خدا كی را می‏خواست عبادت كند ؟ اين ، گرفتن طرف است به قول‏ خود طرف. اين را می‏گويند جدال و مجادله ، و قرآن دستور می‏دهد : " « ادع‏ الی سبيل ربك بالحكمة و الموعظة الحسنة و جادلهم بالتی هی احسن »" (1) به راه خدا دعوت كن ، اما همه را كه از يك راه نمی‏شود برد ، همه را از يك در نمی‏شود وارد كرد ، از يك در نمی‏روند ، يكی اهل حكمت و تعقل و استدلال است، با او از طريق حكمت و تعقل و استدلال قوی وارد شو. يكی جاهل‏ و غافل است ، غافل را بايد موعظه كرد . يكی هم به اصطلاح مكابر است يعنی‏ روی قوزش افتاده ، مجادله و مغالطه كاری می‏كند، با او از طريق جدال وارد شو ، ولی جدال هم حسابی دارد : " « و جادلهم بالتی هی احسن »" جدال به‏ نحو احسن . حال مفهوم آيه اين است : بگو اگر خداوند ، اگر رحمن ، خدای رحمن‏ فرزندی داشته باشد من اولين عبادت كننده‏اش هستم . تعبير آيه

پاورقی : . 1 نحل / . 125