گفتارهاي معنوي - صفحه : 162

است . حالا هيچكس هم خبر ندارد . قدم كه بر می‏داشت و بطرف مدينه می‏آمد اين آتش در دلش شعله ورتر می‏شد . به خانه آمد ولی نه برای ديدن زن و بچه ، بلكه يك ريسمان با خودش برداشت و رفت به مسجد پيغمبر ، خودش‏ را با ريسمان محكم به يك ستون بست و گفت : خدايا تا توبه من قبول نشود من خودم را از اين ستون باز نخواهم كرد . فقط برای خواندن نماز يا قضای‏ حاجت دخترش می‏آمد و ريسمان را باز می‏كرد . مقدار مختصری هم غذا می‏خورد . مشغول التماس و تضرع بودآخدايا غلط كردم ، گناه كردم ، خدايا به اسلام‏ و مسلمين خيانت كردم ، خدايا به پيغمبر تو خيانت كردم ، خدای توبه من‏ قبول نشود من خودم را از اين ستون باز نخواهم كرد تا بميرم . گفتند : يا رسول الله ! اولبابه چنين كرده است . فرمود : اگر پيش من می‏آمد واقرار می‏كرد من در نزد خدا برايش استغفار می‏كردم ولی اومستقيم رفت پيش خدا و خدا خودش به او رسيدگی می‏كند . من نمی‏دانم دو شبانه روز طول كشيد يا بيشتر . پيغمبر اكرم در خانه ام‏سلمه بود كه به آن حضرت وحی شد كه توبه‏ اين مرد قبول است . پيامبر فرمود : ام‏سلمه توبه ابولبابه قبول شده . ام‏سلمه گفت : يا رسول الله ! اجازه می‏دهيد كه من اين بشارت را به او بدهم ؟ فرمود : مانعی ندارد . اطاقهای خانه پيغمبر هر كدام دريچه‏ای به‏ سوی مسجد داشت و آنها را دور تا دور مسجد ساخته بودند . ام‏سلمه سرش را از دريچه بيرون آورد وگفت : ابولبابه بشارتت بدهم كه خدا توبه تو را قبول كرد . اين حرف مثل توپ در مدينه صدا كرد كه خدا توبه ابولبابه را قبول كرد . مسلمين ريختند كه ريسمان را از او باز كنند . گفت : نه ، كسی‏ باز نكند ، من دلم می‏خواهد كه پيغمبر اكرم با دست مبارك خودشان مرا باز كنند .