نظام حقوق زن در اسلام - صفحه : 349

و بسازد و اسلام دستها را روی يكديگر ميگذارد و از دور اين وضع ظالمانه را تماشا می‏كند ؟ عقيده بسياری همينست . ميگويند : از نظر اسلام اين كار چاره‏پذير نيست‏ ، اين يك نوع سرطان است كه احيانا افرادی گرفتار آن ميشوند و چاره‏ ندارد ، زن بايد بسوزد و بسازد تا تدريجا شمع حياتش خاموش شود . بعقيده اينجانب ، اين طرز تفكر با اصول مسلم اسلام تضاد قطعی دارد . دينی كه همواره دم از عدل ميزند ، " قيام بقسط " يعنی برقراری عدالت‏ را بعنوان يك هدف اصلی و اساسی همه انبيا ميشمارد ( « لقد ارسلنا رسلنا بالبينات و انزلنا معهم الكتاب و الميزان ليقوم الناس بالقسط » ) چگونه ممكن است برای چنين ظلم فاحش و واضحی چاره انديشی نكرده باشد ؟ ! مگر ممكن است اسلام قوانين خود را بصورتی وضع كند كه نتيجه‏اش اين باشد كه بيچاره‏ای مانند يك بيمار سرطانی رنج بكشد تا بميرد ؟ ! موجب تأسف است كه برخی افراد با اينكه اقرار و اعتراف دارند كه‏ اسلام دين " عدل " است و خود را از " عدليه " ميشمارند ، اينچنين نظر ميدهند . اگر بنا بشود قانون ظالمانه‏ای را تحت عنوان " سرطان " به‏ اسلام ببنديم مانعی نخواهد بود كه قانون ستمگرانه ديگريرا بعنوان " كزاز " و قانون ديگريرا به بهانه " سل " و قانون ديگريرا بعنوان " فلج‏ اعصاب " و قوانين ستمگرانه ديگريرا به بهانه‏های ديگر بپذيريم . اگر اينچنين است پس اصل " عدل " كه ركن اساسی تقنين اسلامی است كجا رفت ؟ " قيام بقسط " كه هدف انبيا است كجا رفت ؟