سيري در نهج البلاغه - صفحه : 214

زهد اسلامی و رهبانيت مسيحی گفتيم بر حسب تعريف و تفسيری كه از نهج البلاغه درباره زهد استفاده‏ می‏شود ، زهد حالتی است روحی . زاهد از آن نظر كه دلبستگيهائی معنوی و اخروی دارد ، به مظاهر مادی زندگی بی‏اعتنا است . اين بی‏اعتنائی و بی‏ توجهی تنها در فكر و انديشه و احساس و تعلق قلبی نيست و در مرحله ضمير پايان نمی‏يابد ، زاهد در زندگی عملی خويش سادگی و قناعت را پيشه می‏سازد و از تنعم و تجمل و لذت گرائی پرهيز می‏نمايد . زندگی زاهدانه آن نيست‏ كه شخص فقط در ناحيه انديشه و ضمير ، وابستگی زيادی به امور مادی نداشته‏ باشد ، بلكه اين است كه زاهد عملا از تنعم و تجمل و لذت گرائی پرهيز داشته باشد . زهاد جهان آنها هستند كه به حداقل تمتع و بهره‏گيری از ماديات اكتفا كرده‏اند . شخص علی عليه السلام از آن جهت زاهد است كه نه‏ تنها دل به دنيا نداشت بلكه عملا نيز از تمتع و لذت گرائی ابا داشت و به اصطلاح " تارك دنيا " بود .