آشنايي با علوم اسلامي 2 - صفحه : 211

شده است . اپيكور ، لذات را به متحرك و ساكن ، و يا فعال و منفعل تقسيم می‏كند . مقصودش از لذات متحرك يا فعال ، لذاتی است كه انسان در اثر گرايش و تحصيل چيزی به دست می‏آورد . اينگونه لذات معمولا ناشی از يك درد است و به دنبال خود نيز درد و رنج و لااقل فرسودگی و خستگی می‏آورد . مثل لذت‏ غذا خوردن ، يا لذت جنسی ، يا لذت جاه و مقام . ولی لذت ساكن همان‏ حالت آرامشی است كه از نبودن رنج پديد می‏آيد ، مثل لذت سلامت . اپيكور لذت ساكن را توصيه می‏كند نه لذت متحرك را . اپيكور همواره به سادگی‏ توصيه می‏كند و از اين جهت فلسفه‏اش به فلسفه كلبيون نزديك می‏شود . می‏گويد : " در حالی كه به آب و نان ، روز می‏گذارم ، تنم از خوشی سرشار است ، و بر خوشيهای تجمل آميز آب دهان می‏اندازم ، نه به خاطر خود آن خوشيها بلكه به خاطر سختی هايی كه در پی دارند " ( 1 ) . فلسفه اپيكور ، هر چند به نام فلسفه لذت معروف شده است ، ولی در حقيقت اين فلسفه ، فلسفه ضد رنج است ، يعنی او خير و فضيلت را در كم‏ كردن رنج می‏داند . بنابر اين اينكه می‏گويند : " او فضيلت را در حزم در جستجوی لذت می‏داند " ، بايد گفت : " او فضيلت را در حزم در كاهش‏ رنج می‏داند " . اپيكور می‏گويد :

پاورقی : . 1 تاريخ فلسفه غرب ، ج 1 ، ص . 473