مساله شناخت - صفحه : 109

يك ساعت هم طول بكشد ، اصلا فكر نمی‏كنم كه من با اراده اين كلمات را بيرون می‏آورم . آيا اين كلمات بدون اراده بيرون می‏آيد ؟ نه ، با اراده‏ تام و تمام بيرون می‏آيد ولی آنقدر اين اراده‏ها سريع اعمال و آنقدر اين‏ تصورات و تفكرات و تصديقهای قبلی برای گفتن ، سريع در ذهن من انجام‏ می‏گيرد كه خودم خيال می‏كنم كه فكر نمی‏كنم و حرف می‏زنم ، اراده نمی‏كنم و حرف نمی‏زنم ، مثل يك ماشين خود كار صحبت می‏كنم . البته اينطور نيست ، اشتباه است ( بعضی روانشناسها چنين گفته‏اند و اشتباه كرده‏اند ) . انسان‏ در تفكرات و شناختهای خودش آنقدر عناصر معقول داخل می‏كند كه تا حد زيادی عناصر محسوس در ميان عناصر معقول گم هستند . مسائل ديگری هست كه‏ در جلسات بعد عرض می‏كنم .