تعليم و تربيت در اسلام - صفحه : 387

مجالست صالحان آثار نيك فوق‏العاده دارد و مجالست بدان آثار سوء فوق‏العاده دارد ، و اين يك امری است كه اجتناب ناپذير است ، يعنی‏ انسان هر چه بخواهد به اصطلاح در دل خودش را ببندد و وقتی كه می‏خواهد با كسی معاشرت بكند ، خودش را آنچنان ضبط بكند كه از او اثری نگيرد ، باز كم و بيش اثر می‏پذيرد . پيغمبر اكرم فرمود : « المرء علی دين خليله » ( 1 ) . هر كسی به دين دوستش است . مقصود اينست كه شما اگر كسی را دوست‏ و خليل بگيريد ، با كسی دوست بشويد ، دين او را هم پذيرفته‏ايد . در نهج‏البلاغه تعبيری است به اين صورت : « مجالسة اهل الهوی منساش للايمان » ( 2 ) . نشست و برخاست كردن با مردم هواپرست و غافل از خدا ، فراموشی ايمان است . اگر " منساش " مصدر ميمی باشد ، " منساش للايمان‏ " می‏شود فراموشی ايمان ، و اگر اسم مكان باشد - كه بيشتر در اين مورد اطلاق می‏شود - تعبير ، جالبتر می‏شود : فراموشخانه ايمان ، فراموشگاه ايمان‏ ( 3 ) . ايشان می‏فرمايند : همنشينی با هواپرستان ، فراموشخانه ايمان است ، يعنی انسان آنجا كه برود اصلا ايمان را فراموش می‏كند . در يكی از آيات قرآن ، در سوره طه و ظاهرا خطاب به موسی بن عمران‏ می‏فرمايد : « فلا يصدنك عنها من لا يؤمن بها واتبع هواه »

پاورقی : . 1 كافی . 375 / 2 . 2 نهج‏البلاغه فيض الاسلام ، خطبه . 85 . 3 در عصر ما " فراموشخانه " مصطلح بود كه آن مردك ميرزا ملكم خان‏ درست كرده بود . البته اين يك حقه‏بازی بوده كه می‏رفتند آنجا ، چيزهايی‏ به آنها می‏گفتند ، وقتی بيرون می‏آمدند ، چيزی بروز نمی‏دادند ، اسمش را گذاشته بودند " فراموشخانه " .