آشنايي با قرآن 5 - صفحه : 150

« قل ان الخاسرين الذين خسروا انفسهم »" (1) . اشتباه اينها اين است ، می‏گويند انسان خودش را بازيابد و باز يافتن انسان خودش را به اين است‏ كه همه چيز را طرد كند . پس همه چيز را طرد كند حتی خودش را ! خداوند غايت كمال انسان است . يك موجود ( اگر ) آن غايت كمال خودش را بجويد خودش را جستجو كرده است نه اينكه يك بيگانه از خودش را جستجو كرده‏ است . يك رباعی به شيخ اشراق نسبت می‏دهند ، خيلی رباعی خوبی است :

هان تا سر رشته خرد گم نكنی
خود را ز برای نيك و بد گم نكنی

رهرو تويی و راه تويی منزل تو هشدار كه راه " خود " به " خود " گم‏ نكنی خيلی حرف عجيبی است ! می‏گويد آدمی كه به سوی خدا می‏رود در واقع به‏ سوی خود واقعی خودش می‏رود ، در واقع به يك معنا از " ناخود " به " خود " می‏رود . آن خودی را كه بايد رها كند آن خود " ناخود " است ، خود عوضی است ، انسان از آن خود موهوم خيالی به سوی خود واقعی خودش‏ می‏رود . آنگاه به اين متكبر علی الله، به اين مدعی خدايی می‏گويند: " « ذق انك‏ انت العزيز الكريم »" (بچش) ای كسی كه مدعی خدايی بودی (2) . " « ان‏ هذا ما كنتم به تمترون »" اين همان چيزی است كه شما در دنيا قبولش‏ نداشتيد ،

پاورقی : . 1 زمر / . 15 . 2 يك مضمونی برای حاج محمد كريم خان رئيس شيخيها نقل می‏كنند ، می‏گويند هميشه امضا كه می‏كرد ( می‏نوشت ) " الاثيم محمد كريم "، يك كسی‏

آمد ( امضايی از او گرفت ) و بعد در ذيل امضايش نوشت : " ان شجرت‏

الزقوم طعام الاثيم كالمهل يغلی فی البطون... انك انت العزيز الكريم‏غ".