گفتارهاي معنوي - صفحه : 161

فهميد كه موسی بن جعفر بوده است . ( حالا وادار كردن به توبه وانقلاب‏ درونی ايجاد كردن اينست . اينها ديگر از كارهای انبياء و اولياء است . غير انبياء و اولياء قدرت چنين كاری را ندارند ) اين مرد مهلت كفش بپا كردن هم پيدا نكرد ، با پای برهنه دويد دم درب ، پرسيد از كدام طرف‏ رفت ، گفت : از اين طرف . دويد تا به امام رسيد ، خودش را به دست و پای امام انداخت و گفت : آقا شما راست گفتيد من بنده هستم ، ولی حس‏ نمی‏كردم كه بنده هستم ، آقا از اين ساعت می‏خواهم واقعا بنده باشم . آمده‏ام بدست شما توبه كنم . همانجا بدست امام توبه كرد و برگشت و تمام‏ آن بساط را از ميان برد و از آن پس هم ديگر كفش به پايش نكرد و در بازارها و خيابانهای بغداد با پای برهنه راه می‏رفت و به او می‏گفتند " بشر حافی " يعنی بشر پا برهنه . گفتند چرا با پای برهنه راه ميروی ؟ گفت : چون آن توفيقی كه در خدمت امام موسی بن جعفر نصيب من شد در حالی‏ بود كه پايم برهنه بود . دلم نمی‏خواهد كه ديگر كفش به پايم كنم ، می‏خواهم آن هيئتی را كه در آن ، توفيق نصيب من شد برای هميشه حفظ كنم . بنی قريظه خيانتی به اسلام و مسلمين كردند . رسول اكرم تصميم گرفت كه‏ كار آنان را يكسره كند . آنها گفتند : ابولبابه را پيش ما بفرست ، او با ما هم پيمان است ، ما با او مشورت می‏كنيم . پيغمبر اكرم فرمود ابولبابه برو . اوهم رفت . با او مشورت كردند ، ولی در اثر يك روابط خاصی كه با يهوديان داشت ، در مشورت منافع اسلام ومسلمين را رعايت نكرد . جمله‏ای گفت ، اشاره‏ای كرد كه آن جمله و آن اشاره بنفع يهوديان بود و به ضرر مسلمين . آمد بيرون و احساس كرد كه خيانت كرده