سيري در نهج البلاغه - صفحه : 307

برخورداری از دنيا مستلزم محروميت از آخرت نيست ، آنچه مستلزم‏ محروميت از آخرت است يك سلسله گناهان زندگی بر باد ده است نه‏ برخورداری از يك زندگی سالم مرفه و تنعم به نعمتهای پاكيزه و حلال خدا ، همچنانكه چيزهائی كه موجب محروميت از دنيا است تقوا و عمل صالح و ذخيره اخروی داشتن نيست ، يك سلسله عوامل ديگر است . بسياری از پيغمبران ، امامان ، صالحان از مؤمنين كه در خوبی آنها ترديدی نيست ، كمال برخورداری را از نعمتهای حلال دنيا داشته‏اند . عليهذا فرضا از جمله‏ای چنين استفاده می‏شود كه ميان برخورداری از دنيا و برخورداری از آخرت تضاد است ، به حكم ادله قطعی مخالف ، قابل قبول‏ نيست . ثانيا اگر درست دقت شود نكته جالبی از تعبيراتی كه در اين زمينه آمده‏ استفاده می‏شود و هيچگونه منافاتی ميان اين تعبيرات و آن اصول قطعی‏ مشاهده نمی‏شود ، برای اينكه آن نكته روشن شود ، مقدمه كوتاهی بايد ذكر شود و آن اينكه در اينجا سه نوع رابطه وجود دارد كه بايد مورد بررسی قرار گيرد : 1 - رابطه ميان برخورداری از دنيا و برخورداری از آخرت . 2 - رابطه ميان هدف قرار گرفتن دنيا و هدف قرار گرفتن آخرت . 3 - رابطه ميان هدف قرار گرفتن يكی از اين دو ،