گفتارهاي معنوي - صفحه : 123

« فسبح بحمد ربك »، پروردگار خودت راتسبيح و تمحيد كن و استغفار نما كه او توبه پذير است . چه رابطه‏ای است ميان آن مقدمه و اين مؤخره ؟ چرا پس از پيروزی و فتح و پس از اينكه مردم فوج فوج داخل اسلام می‏شوند ، تسبيح كن ؟ يعنی مأموريتت پايان يافت تمام شد . ( اين آخرين سوره‏ای‏ است كه بر پيغمبر اكرم نازل شده است ، حتی از آيه : « اليوم اكملت لكم‏ دينكم »و آيه « يا ايها الرسول بلغ ما انزل اليك من ربك »كه درباره‏ اميرالمؤمنين علی ( ع ) است هم ديرتر نازل شده است ) . تو ديگر وظيفه‏ات را انجام داده‏ای ، پس تسبيح كن . پيغمبر احساس كرد كه يعنی‏ ديگر تمام شد ، بعد از اين در فكر خود باش . اين بود كه آنافانا تسبيج و استغفار می‏كرد . ولی ما بدبختها دلمان حكم همان ديوار قير اندود را دارد ، هی گناه پست‏ سر گناه ، هی معصيت پست سر معصيت ، و هيچگونه عكس العملی در روح ما ايجاد نمی‏شود . من نمی‏دانم اين فرشته‏های روح ما كجا و چقدر حبس شده‏اند ، چه زنجيرهائی به دست و پای اينها بسته شده است كه دل ما تكان نمی‏خورد ، نمی‏لرزد . اولين منزل عبوديت توبه است . اگر در روح خودتان تكانی ديديد ، اگر ندامتی ديديد ، اگر احساس پشيمانی ديديد ، اگر گذشته خودتان را سياه‏ وتيره ديديد ، اگر احساس كرديد راهی كه تاكنون می‏رفته‏ايد خطا بوده است‏ ، سراشيبی بوده است ، و با خود گفتيد بايد برگردم روبه سربالائی ، رو به‏ خدا ، شما به اولين منزل عبوديت و عبادت واولين منزل سلوك رسيده‏ايد و می‏توانيد ازآنجا شروع بكنيد و اگر نه ، نه .