سيري در سيره نبوي - صفحه : 129

است ! انسان گاهی نفسش آنچنان مكرر می‏كند كه خودش هم نمی‏فهمد . مثلا شب ولادت پيغمبر است ، می‏خواهد جشن بگيرد شب سرور است ، حالا كه شب‏ سرور است فسق و فجور به جا می‏آورد و می‏گويد شب سرور است ، شب ولادت‏ پيغمبر ، مگر اشكال دارد ؟ ! من به خاطر پيغمبر چنين كاری می‏كنم ! داستانی است مربوط به آن زمانی كه يك " شاهی " ارزش داشت . گفتند يك نفر رفت دم دكان عرق فروشی و به فروشنده گفت يك شاهی عرق بده . عرق فروش گفت يك شاهی كه عرق نمی‏شود . گفت : هر چه می‏شود ، بالاخره‏ يك شاهی هم يك چيزی می‏شود . او اصرار می‏كرد كه نمی‏شود . گفت اگر يك‏ قران عرق می‏شود آن را تقسيم بر بيست كن همان را به من بده . گفت اين‏ معنايش اين است كه ته يك استكان هم مثلا پر نشود . گفت همان را بده . گفت مردم عرق می‏خورند كه مست بشوند ، فايده‏اش چيست كه آن را به تو بدهم ؟ گفت تو همان را بده ، بد مستی‏اش با خودم . بعضی از مردم دنبال بهانه هستند برای بد مستی ، ديگر بد مستی‏اش با آنها . كافی است يك بهانه پيدا بكند برای هرزگی كردن و بد مستی . گفته‏اند : اجازه داده‏اند هر دروغی كه دلمان بخواهد ، برای اهل بدعت جعل‏ بكنيم . بعد با هر كسی كه كينه شخصی پيدا می‏كند فورا به او يك نسبتی‏ می‏دهد ، يك تهمتی می‏زند و بعد می‏گويد او اهل بدعت است . شروع می‏كند به‏ جعل كردن ، دروغ گفتن و تهمت زدن . چرا ؟ می‏گويد به ما اجازه داده‏اند . آن وقت شما ببينيد بر سر دين چه می‏آيد ؟ ! فرنگی ماب ما می‏گويد الغايات