سيري در نهج البلاغه - صفحه : 39

ناديده گرفته‏اند بوده است نه درباره شخصيت عينی مولا علی . غافل از اينكه اين مشكی كه عطار الهی بحق معرف اوست خود بوی دلاويزی دارد و بيش‏ از هر چيز لازم است مشامها را با اين بوی خوش آشنا كرد يعنی بايد آشنا بود و آشنا كرد ، معرفی عطار الهی به اين منظور بوده كه مردم با بوی خوش‏ آن آشنا شوند نه اينكه به گفته عطار قناعت ورزند و تمام وقت خويش را صرف بحث در معرفی وی كنند نه آشنائی با او . آيا اگر نهج البلاغه از ديگران می‏بود با او همين گونه رفتار می‏شد ؟ كشور ايران كانون شيعيان علی ( ع ) است و مردم ايران فارسی زبانند شما نگاهی‏ به شرحها و ترجمه‏های فارسی نهج البلاغه بيافكنيد و آنگاه درباره كارنامه‏ خودمان قضاوت كنيد . بطور كلی اخبار و احاديث شيعی ، و همچنين دعاهای شيعی ، از نظر معارف‏ الهی و همچنين از نظر ساير مضامين ، با اخبار و احاديث و دعاهای‏ مسلمانان غير شيعی ، قابل مقايسه نيست ، مسائلی كه در اصول كافی يا توحيد صدوق يا احتجاج طبرسی مطرح است ، در هيچ كتاب غير شيعی مطرح‏ نيست . آنچه در كتب غير شيعی ، در اين زمينه مطرح است احيانا مسائلی‏ است كه ميتوان گفت قطعا مجعول است زيرا بر خلاف نصوص و اصول قرآنی‏ است و بوی تجسيم و تشبيه می‏دهد . اخيرا هاشم معروف حسنی در كتابی كه به‏ نام " دراسات فی الكافی للكلينی و الصحيح للبخاری " تاليف كرده است‏ ابتكار خوبی به خرج داده ، مقايسه مختصری ميان