نظري به نظام اقتصادي اسلام - صفحه : 18

نظر اسلام دور افكندنی نيست بلكه دور افكندنش ( اسراف ، تبذير ، تضييع‏ مال ) حرام قطعی است . اشتباه از آنجا ناشی شده كه اسلام با هدف قرار دادن ثروت ، با اين كه انسان فدای ثروت شود مخالف است و سخت مبارزه‏ كرده است ، به عبارت ديگر پول پرستی را و اينكه انسان برده پول باشد ، به عبارت ديگر اينكه انسان پول را به خاطر خود پول و برای ذخيره كردن و اندوختن بخواهد كه " « الذين يكنزون الذهب و الفضه و لا ينفقونها فی‏ سبيل الله فبشرهم بعذاب اليم ». . . " ( 1 ) كه نام اين حالت حرص و آز است ، و يا پول را فقط برای پركردن شكم و برای عياشی و بيكاری و ولگردی بخواهد كه نام آن شهوترانی است ، [ اينها را محكوم كرده است ] . در اين حالت پول خواستن توام است با دنائت و پستی و محو شخصيت انسانی‏ در پول و فقدان هرگونه شخصيت انسانی و شرافت معنوی . نقطه مقابل ، اين‏ است كه انسان پول را به عنوان يك وسيله برای فعاليت و عمل و تسهيل و توليد بخواهد . در اين صورت پول تابع آن هدف كلی است كه انسان پول را برای آن هدف می‏خواهد . حديثی است از رسول اكرم : « نعم المال الصالح للرجل الصالح » . مولوی‏ مضمون اين حديث را به نظم آورده می‏گويد :

مال را گر بهر دين باشی حمول
نعم مال صالح خواندش رسول
آب در كشتی هلاك كشتی است
ور بود در زير كشتی پشتی است

تشبيه ثروت و انسان به دريا و كشتی از آن نظر كه در يك

پاورقی : . 1 توبه / . 34