سيري در نهج البلاغه - صفحه : 87

عبادت است در يك چيز است : ياد حق و غير او را از ياد بردن . قرآن‏ كريم در يك جا به اثر تربيتی و جنبه تقويتی روحی عبادت اشاره می‏كند و می‏گويد : " نماز از كار بد و زشت باز می‏دارد " و در جای ديگر می‏گويد : " نماز را برای اينكه به ياد من باشی به پادار " اشاره به اينكه انسان‏ كه نماز می‏خواند و در ياد خدا است همواره در ياد دارد كه ذات دانا و بينائی مراقب او است و فراموش نمی‏كند كه خودش بنده است . ذكر خدا و ياد خدا كه هدف عبادت است ، دل را جلا می‏دهد و صفا می‏بخشد و آنرا آماده تجليات الهی قرار می‏دهد ، علی درباره ياد حق كه روح عبادت‏ است چنين می‏فرمايد : « ان الله تعالی جعل الذكر جلاء للقلوب ، تسمع به بعد الوقره و تبصر به‏ بعد العشوه و تنقاد به المعائده و ما برح لله عزت آلائه فی البرهه بعد البرهه و فی ازمان الفترات رجال ناجاهم فی فكرهم وكلمهم فی ذات عقولهم‏» ( 1 ) . خداوند ياد خود را صيقل دلها قرار داده است ، دلها بدين وسيله از پس‏ كری ، شنوا و از پس نابينائی ، بينا و از پس سركشی و عناد ، رام‏ می‏گردند ، همواره چنين بوده و هست كه خداوند متعال در هر برهه‏ئی از زمان‏ و در زمانهائی كه پيامبری در ميان مردم نبوده است بندگانی داشته و دارد كه در سر ضمير آنها با آنها راز می‏گويد و از راه عقلهايشان با آنان تكلم‏ می‏كند .

پاورقی : 1 - خطبه . 220