گفتارهاي معنوي - صفحه : 278

از بدان جدا و برای مادرش پرتاب می‏كنند ، بيا بچه‏ات را تحويل بگير . سرجوانش رابغل می‏گيرد ، به سينه می‏چسباند ، می‏بوسد ، مرحبا پسرم ، آفرين‏ پسرم ، حالا ديگر من از تو راضی شدم و شيرم را به تو حلال كردم . بعد آن را به طرف لشكر دشمن می‏اندازد و می‏گويد : ماچيزی را كه در راه خدا داده‏ايم‏ پس نمی‏گيريم . اباعبدالله يك وقت می‏بيند در اين صحنه جزء افرادی كه آمده‏اند و از او اجازه می‏خواهند ، يك بچه ده دوازده ساله است كه شمشير به كمرش بسته‏ است آمد خدمت آقا عرض كرد : اجازه دهيد من به ميدان جنگ بروم . و خرج‏ شاب قتل ابوه فی المعركة اين طفل كسی است كه قبلا پدرش شهيد شده است . فرمود : تو كودكی نرو . عرض‏كرد : اجازه دهيد ، من می‏خواهم بروم . فرمود : من می‏ترسم مادرت راضی نباشد . گفت : يا ابا عبدالله ان امی امرتنی‏ مادرم به من فرمان داده وگفته است بايد بروی ، اگر خودت رافدای حسين‏ نكنی از تو راضی نيستم . اين طفل آنچنان با ادب است ، آنچنان با تربيت‏ است كه افتخاری درست كرد كه احدی درست نكرده بود . هر كسی كه به ميدان‏ می‏رفت خودش را معرفی می‏كرد . در عرب رسم خوبی بود كه افراد خود را معرفی می‏كردند ، و به همين جهت كه اين طفل خود را معرفی نكرد ، در تاريخ‏ مجهول مانده كه پسر كداميك از اصحاب بوده است . مقاتل او را نشناخته‏ اند فقط نوشته‏اند : و خرج شاب قتل ابوه فی المعركة . چرا ؟ آيا رجز نخواند ؟ رجز خواند اما ابتكاری بخرج داد و رجز را طور ديگری خواند ، ابتكاری كه هيچكس بخرج نداده بود . اين طفل وقتی به ميدان رفت شروع كرد به رجز خواند ، گفت :