پيرامون جمهوري اسلامي - صفحه : 133

بكنند . مأمون كه داستانی است ! با اينكه او از نظر سياسی آدم سنی مسلكی‏ بود و متعصب هم بود يعنی پايه سياستش بر احترام شيخين و بر تسنن بود و می‏دانيم كه در مسائل سياسی چقدر شيعه را اذيت می‏كرد و همين كافی است كه‏ امام رضا ( ع ) را شهيد كرد ، ولی همين آدم تا آنجا كه به سياستش برخورد نداشت در مسائل مذهبی آزادی می‏داد خودش مباحثاتی دارد به نفع تشيع و عليه تسنن كه يك قاضی ترك چند سال پيش كتابی نوشت به نام ( تشريح و محاكمه در تاريخ آل محمد ) به فارسی هم ترجمه شده من وقتی آن كتاب را خواندم ديدم يكی از بهترين احتجاجات و مباحثاتی كه به نفع شيعه شده است‏ و استدلال شده بر امامت اميرالمؤمين ، همين مباحثه ای است كه مأمون با علمای اهل تسنن كرده است مأمون هر عيبی داشت ولی يك مرد دانشدوست و دانش طلب عجيبی بود . شما نظير و شبيه اينها را در كجا پيدا می‏كنيد ؟ اين برای چه بود ؟ برای‏ اينكه اسلام به منطق خودش اعتماد داشت اسلام چون به منطق خودش اعتماد داشت هيچوقت نمی آمد مردم را بترساند بگويد درباره اين مسائل فكر نكن ، درباره خدا فكر نكن ، بلكه می‏گفت هر چه دلت می‏خواهد فكر كن ولی به شرط اينكه اساسی فكر كنی ، روی منطق فكر كنی ، در حدودی كه يك بشر می‏تواند فكر كند يك وقت مثلا تو می‏گويی من می‏خواهم حقيقت خدا را به دست آورم‏ به تو می‏گويند آيا تو حقيقت يكی از مخلوقات خدا را به دست آورده ای كه‏ می‏خواهی حقيقت خدا را به دست آوری ؟ آيا تو حقيقت همين نور حسی را به‏ دست آورده ای ؟ الان هم كه علم اينهمه پيشرفت كرده است ، از بحث در حقيقت اشياء خودداری می‏كند ولی می‏گويد اينكه ما نرسيم به كنه و حقيقت‏ اشياء دليل