سيري در سيره نبوي - صفحه : 55

« الا و ان كل غدرش فجرش و كل فجرش كفرش و لكل غادر لواء يعرف به يوم‏ القيامة » ( 1 ) . من چگونه در سياست نيرنگ به كار ببرم در صورتی كه می‏دانم عذر و نيرنگ و فريب ، فسق و فجور است ، و اين فسق و فجورها در حد كفر است و در قيامت هر »داری با پرچمی محشور می‏گردد ! ابدا من غدر به كار نمی‏برم‏ . اينها را می‏گويند سبك : سبكی كه به زور اعتماد می‏كند ، سبكی كه به‏ نيرنگ اعتماد می‏كند ، سبكی كه به تماوت اعتماد می‏كند ، يعنی خود را به‏ موش مردگی زدن ، خود را به بی خبری زدن . يك سياستمداری بود پيرمرد ، در چند سال پيش مرد ، معروف بود به اين قضيه ، حالا نمی‏دانم واقعا ساده‏ بوده يا نه ؟ ولی عده‏ای می‏گويند خودش را به سادگی می‏زد . نخست وزير بود . يكی از ملاهای خيلی بزرگ را گرفته بودند ، بعد رفته بودند سراغش‏ كه آقا چرا او را گرفتند ؟ گفته بود كار دست كيست ؟ حالا نخست وزير مملكت است ، می‏گويد كار دست كيست ؟ به كی من مراجعه كنم ؟ خوب او هم‏ سبكی انتخاب كرده بود كه خودش را بزند به حماقت و نفهمی و نادانی ، و از همين راه هم به اصطلاح خرش را از پل بگذارند . هدف اين است كه خرش‏ از پل بگذرد ولو اينكه مردم بگويند او احمق است . اين هم يك سبكی است‏ : سبك تماوت ، يعنی خود را به مردگی زدن ، خود را به حماقت زدن ، خود را به بی خبری زدن ، وعده‏ای با اين سبك كار خودشان را پيش می‏برند .

پاورقی : . 1 نهج البلاغه صبحی صالح ، ص 318 ، كلام . 200