گفتارهاي معنوي - صفحه : 46

آقا سيد حسين می‏آمد تدريس می‏كرد . يك روز مرحوم آقا سيد حسين وارد مسجد می‏شود . از بازديدی بر می‏گشت ، ديد ديگر فرصت نيست كه برود خانه و دو مرتبه بر می‏گردد . هنوز حدود يك ساعت به درس مانده بود ، گفت می‏رويم‏ در مسجد می‏نشينيم تا موقع درس بشود و شاگردان بيايند . رفت ديد يك شيخ‏ به اصطلاح ما جلنبری هم آن گوشه نشسته برای و سه نفر تدريس می‏كند . او هم‏ همان كنار نشست ولی صدايش را می‏شنيد ، حرفهايش را گوش كرد ديد خيلی‏ پخته دارد تدريس می‏كند و رسما استفاده می‏كند . حالا آقا سيد حسين ، يك‏ عالم متبحر معروف قريب المرجعيت و اين ، يك مرد مجهولی كه تا امروز او را اساسا نمی‏شناخته است . فردايش گفت حالا امروز هم كمی زودتربروم ، ببينم چگونه است ، آيا واقعا همينطور است ؟ فردا عمدا يك ساعت زودتر رفت . باز يك كناری نشست ، گوش كرد ، ديد تشخيص همان است كه ديروز بود ، راستی اين مرد ، مرد ملای فاضلی است واز خودش فاضلتر . گفت يك‏ روز ديگر هم امتحان می‏كنيم . يك روز ديگر هم همين كار را كرد . برايش‏ صد در صد ثابت شد كه اين مرد نا معروف مجهول از خودش عالمتر است‏ وخودش از او می‏تواند استفاده كند . بعد رفت نشست ، شاگردانش كه آمدند ( هنوز آن درس تمام نشده بود ) گفت شاگردان ! من امروز حرف تازه‏ای‏ برای شما دارم . آن شيخی كه می‏بينيد آن گوشه نشسته ، ازمن خيلی عالمتر و فاضلتر است . من امتحان كردم ، خود من هم از او استفاده می‏كنم ، اگر راستش را بخواهيد من و شما همه با همديگر بايد برويم پای درس او ، يا الله ما كه رفتيم . خودش از جا بلند شد و