بيست گفتار - صفحه : 126

مردم از لحاظ ذوق و استعداد نسبت به همه كارها مساوی‏اند . بدون شك‏ استعدادهای مردم از اين نظر متفاوت است ، در هر كسی ذوق و استعداد خاصی‏ هست . به همين دليل هر كسی در خودش علاقه به بعضی كارها را بيشتر و علاقه‏ به بعضی ديگر را كمتر می‏بيند . ولی اين طور نيست كه هر كسی از اول بفهمد و حس كند كه فقط برای يك كار معين ساخته شده و يك مقام ثابت و غير قابل تخلف و تجاوزی دارد آنطوری كه اعضای يك پيكر چنين‏اند . پس بايد اجتماع در همه شؤون و مواهب ، شكل ميدان آزاد مسابقه را داشته باشد ، حق‏ شركت در اين مسابقه به همه داده شود و آن اجتماع آن چنان منظم و دارای‏ حسن جريان باشد كه در آن ميان شؤون و مواهب اجتماعی به افرادی تعلق‏ بگيرد كه در مسابقات اجتماعی لياقت و شايستگی بهتری از خود نشان‏ داده‏اند .

دور كن مسابقه

مسابقه دو چيز دارد : يكی عملی كه مورد مسابقه قرار می‏گيرد از قبيل‏ دويدن يا كشتی يا وزنه برداشتن ، و يكی هم جايزه و افتخاری كه به برنده‏ مسابقه داده می‏شود . در جامعه هم كه ميدان مسابقه است اين دو جهت هست‏ : يكی كار مورد مسابقه ، و يكی هم حظ و بهره و نصيبی كه به اشخاص داده‏ می‏شود . حالا آن امر مورد مسابقه بايد چه چيز باشد و آن جايزه بايد چه‏ باشد ، اينجاست كه اگر فی الجمله توجهی بشود مطلب حل می‏گردد و جواب‏ سؤال داده می‏شود . اما امور مورد مسابقه همان چيزهاست كه به حال بشر مفيد است و حيات اجتماعی بشر بسته به اوست . مسابقه بايد در كارهای‏