گفتارهاي معنوي - صفحه : 321

تعليم كرديم . بعد فرشتگان عالم بالا را در ميدان مسابقه اين انسان آورديم‏ . انسان از فرشتگان برنده شد . بعد به ايشان گفتيم : فرشتگان ! نگفتم من‏ چيزهائی می‏دانم كه شما نمی‏دانيد ؟ شما آن طرف سكه را خوانديد ، گفتيد : اين موجود چون دارای شهوت غضب است ، خونريزی می‏كند ، آدم كشی و خرابكاری می‏كند . ولی اين طرف سكه رانخوانده بوديد . همه اعتراف كردند كه : « سبحانك لا علم لنا الا ما علمتنا »خدايا اعتراف می‏كنيم كه ما نمی‏دانيم ، ما فقط آنچه را كه تو بما تعليم كنی می‏دانيم . از جهالتمان‏ بود كه آن سخن را گفتيم . آنوقت بفرشتگان گفتيم در پيشگاه اين موجود خضوع و سجده كنيد . ( يعنی چه كه شما بخواهيد فرشتگان را بقوای اينجهان‏ تعبير كنيد ؟ ! به چيز ديگر تعبير نكنيد . می‏گوييم فرشتگان موجوداتی‏ هستند كه تمام قوای اين جهان مسخر آنهاست ) . « و اذ قلنا للملائكة اسجدوا لادم فسجدوا الا ابليس »( 1 ) . بهر حال بزرگترين تعبير از نظر قائل بودن رسالت و آزادی و اختيار برای‏ انسان ، همين است كه او را خليفه وجانشين حق می‏داند ، مكمل وجود و هستی‏ می‏داند . من خدا كه خودم خلاقم ، قسمتی از خلاقتيم را بتو تفويض كردم ، بعهده توگذاشتم ، تو بايستی انجام بدهی ، تو مظهر فعاليت وخلاقيت منی . مسئله ديگر درباره انسان مسئله‏ء سعادت و لذت انسان است . اين را هم‏ بطور اجمال و اشاره برگزار می‏كنم : انسان دنبال لذت می‏رود . طبعا لذتها را از كجا بايد جستجو كند ؟ آيا لذت را از بيرون بايد

پاورقی : 1 - سوره بقره ، آيه . 34