ده گفتار - صفحه : 149

روانشناسی - آنجا كه در غرائز بحث می‏كنند - راجع به يك حشره‏ای می‏گويند از زنبور كوچكتر است و از مگس بزرگتر ، غريزه عجيبی دارد ، كه ماديين‏ در توجيه اين قضيه گير كرده‏اند كه چه جور توجيه بكنند . می‏گويند اين‏ حيوان ، موقع تخمگذاريش كه می‏شود يكی از كرمها را پيدا می‏كند ، می‏رود روی پشت آن كرم ، يك نقطه مخصوص ، يك عصب خيلی خيلی باريك مخصوص‏ هست ، آن عصب را پيدا می‏كند ، روی آن عصب نيش می‏زند ولی نيش كه‏ می‏زند نه آن جور نيش می‏زند كه بميرد . اگر بخواهد بزند بميرد می‏ميرد . آهسته نيش می‏زند ، اينقدر نيش می‏زند كه اين عصب كرخ و آن حيوان بی‏حس‏ بشود و بيفتد سرجايش ، ولی نمی‏گذارد بميرد . بعد روی پشت اين حيوان‏ همانجا تخم می‏گذارد . عجب اينست كه بعد از تخم گذاردن خودش ، پيش از آنكه بچه‏هايش از تخم بيرون آيند می‏ميرد . لهذا هرگز نسل گذشته و نسل‏ آينده يكديگر را نمی‏بينند . بعد بچه‏های او بزرگ می‏شوند يعنی از تخم در می‏آيند . وقتی كه می‏خواهد تغذی بكنند از همان گوشت اين كرم تغذی می‏كنند . همان را می‏خورند تا تمام شود و بعد خودشان راه می‏افتند و می‏روند . حالا چرا اين حيوان اين كرم را اينقدر نيش نمی‏زند كه بميرد ، چون اگر بميرد می‏گندد و زود از بين می‏رود . چرا نيش می‏زند ؟ برای اينكه بی‏حس بشود و حركت نداشته باشد . اگر حركت داشته باشد اين نمی‏تواند روی او تخم‏ بگذارد و بعد بچه‏هايش بيايند از گوشت او ارتزاق بكنند و بخورند و زندگی‏ كنند . به اين حالت نيم مرده و نيم زنده اين را نگه می‏دارد به قسمی كه‏ نه بميرد و نه آنقدر زنده باشد كه حركت داشته باشد ، هيچكدام . آنچه‏ عجيب است در غريزه اين حيوان ، اينست كه اين حيوان كه خودش می‏ميرد نسل بعد