ده گفتار - صفحه : 145

نظرشان را جلب كرد . آمدند ديدند درختهای عجيبی است ، نه شاخه دارد و نه برگ ولی درخت است . مناره‏های مسجد بود ، خيال كردند درخت است . تعجب كردند كه اين درختها چه نوع درختی است كه ما تا به حال نديده‏ايم ! شهريها چه خوب انواع درختها را می‏شناسند . آمدند پرسيدند اسم اين درختها چيست ؟ بعضی از شهريهای زيرك هم فهميدند اينها دهاتی هستند ، آنها را دست انداختند گفتند اينها درختهائی است كه در دهات پيدا نمی‏شود . پرسيدند كه اصل اينها كه به عمل می‏آوريد چيست ؟ گفتند اينهاتخم مخصوص‏ دارد ما می‏كاريم در می‏آيد . گفتند ممكن است از اين تخمها بما بدهيد ؟ گفتند بله . يك مقدار تخم هويج به اين بيچاره‏ها دادند . اينها رفتند همه‏ كاشتند . تا آنوقت تخم هويج نكاشته بودند . بعد از مدتی ديدند در نيامد . هر چه منتظر شدند و آب دادند در نيامد . ولی بعد از مدتها گفتند چطور شده است ؟ چه جور تخمی بود ؟ وقتی كندند ديدند به شكل مناره است اما از آن طرفی ، به زمين فرو رفته است . گفتند معلوم می‏شود ما عوضی كاشتيم . داستان و مسلمانی ما هم همان داستان مناره كاشتن آن روستائيان است . در مسأله ولايت و امامت طرز فكر ما به صورت عجيب و معكوس در آمده‏ است . آيا اين عجيب نيست كه ما مقتدايانی مثل اهل بيت پيغمبر داشته‏ باشيم ، علی بن ابی طالب داشته باشيم ، حسن بن علی داشته باشيم ، حسين‏ بن علی داشته باشيم ، زين العابدين داشته باشيم و همچنين ساير ائمه ( ع ) ، آنگاه بجای اينكه وجود اين پيشوايان ، محرك ما و مشوق ما باشد به عمل‏ ، وسيله تخدير ما و تنبلی ما و گريز ما از عمل شده است . تشيع و دوستی‏ اهل بيت پيغمبر را وسيله قرار داديم برای اينكه از زير بار اسلام‏