آشنايي با قرآن 3 - صفحه : 55

سربازی ، يعنی جنگ . بايد اندكی در اطراف اين موضوع توضيح بدهم اگر چه‏ بعدا مخصوصا در سوره برائت ، آيات زيادی داريم درباره جهاد و اين بحث‏ جايش آنجاست . غير مسلمانها - مخصوصا مسيحيها - چه آنها كه پيرو مذهبی از مذاهب قديم‏ هستند و چه آنها كه مرامشان اسما مذهب است و در واقع يك باند سياسی‏ هستند گاهی به اسلام عيب می‏گيرند كه اسلام دستور جهاد داده است ، در دين‏ نبايد جهاد باشد ، دين فقط بايد مردم را دعوت بكند ، هر كس پذيرفت ، پذيرفت و هر كس نپذيرفت ، نپذيرفت . اين اشكال يك جواب بسيار روشن‏ و واضحی دارد . اگر دينی مثل دين مسيح باشد يعنی محتوای آن همان محتوای‏ دين مسيح باشد مطلب از همين قرار است كه می‏گويند ، مثل يك فيلسوفی كه‏ كارش فقط اين است كه يك مكتبی آورده می‏خواهد به مردم ياد بدهد ، يا مثل يك ناصح كه فقط می‏خواهد به مردم اندرز بدهد . يك ناصح مثل سعدی ، اندرزگو است و اندرزگو از آن جهت كه اندرزگو است فقط كارش اندرز دادن‏ است . گفت : " ما نصيحت به جای خود كرديم ( يا به جای خود گفتيم ) و رفتيم ، هر كه می‏خواهد ، بشنود ، هر كه می‏خواهد ، نشنود " . يا حافظ می‏گويد : من آنچه شرط بلاغ است با تو می‏گويم تو خواه از سخنم پند گيری و خواه‏ ملال من فقط وظيفه‏ام اين است كه سخنم را به تو بگويم . حال تو می‏خواهی‏ بپذير ، می‏خواهی نپذير . در مورد يك ناصح ، كسی كه تعهدش از حد نصيحت‏ و اندرز و پند تجاوز نمی‏كند مطلب همين است ، اما آن دينی كه به پند و اندرز قناعت نكرده است بلكه بر