آشنايي با قرآن 8 - صفحه : 144

ديدم اوضاع عالم عوض شد . شك نكردم كه اثر دعای همين يك شخص بود . دنبالش را گرفتم ببينم اين كيست ، فهميدم غلامی است . نشانی او را پيدا كردم ، خانه حضرت علی‏بن الحسين . پيش خودم گفتم : هرجور هست من اين را از امام می‏خرم ولی نه برای اينكه خادم من باشد ، برای اينكه من خادم او باشم و او مخدوم من باشد تا از فيض وجود او استفاده كنم . رفتم خدمت‏ امام و گفتم : من يكی از غلامهای شما را می‏خواهم . فرمود : كدام‏يك ؟ تا بالاخره من او را پيدا كردم . ناراحت شد ، گفت : ای مرد ! تو چرا مرا از اين خانه جدا می‏كنی ؟ چرا مرا از محبوب و مخدومم جدا می‏كنی ؟ گفتم : من‏ نه تو را برای خدمتكاری خودم می‏برم ، من تو را می‏برم برای اينكه من تا آخر عمر خدمتگزار تو باشم و از محضر تو استفاده كنم . من در فلان‏جا شاهد و حاضر بودم كه اين دعاها را می‏كردی ، شك نكردم كه اين بارانی كه نازل شد اثر استجابت تو بود . می‏گويد : اين جمله را كه از من شنيد ، سر به آسمان‏ بلند كرد ، گفت : خدايا من نمی‏خواستم از اين رازی كه ميان من و توست‏ شخص ديگری آگاه شود . ( اخلاص را ببينيد ! ) حالا كه خلقت را به اين راز آگاه كردی ، خدايا مرا ببر . اين را گفت و جان به جان‏آفرين تسليم كرد . اين را می‏گويند اخلاص ، كه اصلا وحشت می‏كند كه احدی از رابطه‏ای كه ميان‏ او و خدای خودش هست اطلاع پيدا كند . " بين‏المحبين سر لا يفشيه . . . " در ميان دوستان رازی است كه به اين زوديها افشا نمی‏شود و نمی‏خواهند كه‏ افشا بشود . و لهذا در همان حديث هست كه " الابقا علی العمل اشد من‏ العمل " نگهداری يك عمل از خود عمل سخت‏تر است ، يعنی احيانا يك عملی‏ در ابتدا از روی خلوص نيت صادر می‏شود ولی انسان بعدها در اثر بازگو كردن آن ،