فلسفه اخلاق - صفحه : 275

طبيعت آنطور آفريده شود بعد دستگاههای تربيتی و اخلاقی بيايند و آن نقص‏ و ضعف را بر طرف بكنند و بشر به قدرت انديشه و اراده خودش [ به كمال‏ خويش برسد بنابر اين انسان ] احتياج به يك سيستم اخلاقی دارد . دو نوع اخلاق آنها كه پيشنهاد اخلاق می‏كنند می‏دانيم دو دسته هستند يك دسته اساس‏ اخلاقشان بر خود خواهی و خود پرستی است ، بر تقويت خود است ، بر تنازع‏ بقا است ، بر طرفداری از خود است ، يك ركن و يك اساس بيشتر برای‏ اخلاق قائل نيستند و آن ، كوشش برای حفظ حيات شخصی است پايه اخلاق آنها " خودی " است مثل اخلاقی كه مثلا نيچه پيشنهاد می‏كند ، و حتی اخلاق‏ كمونيستی هم چنين اخلاقی است ، اساسش نمی‏تواند غير از منافع آن هم منافع‏ شخصی باشد ، يعنی مبنای فلسفی كمونيسم اين امكان را به آن نمی‏دهد كه اخلاق‏ خودش را توسعه بدهد و از مبنای خود يك درجه بالاتر برود از اينها كه‏ بگذريم ساير روشهای اخلاقی و تربيتی كه در دنيا هست و كلماتی را به وجود آورده و فضائلی را اصطلاح كرده اند [ تحت عنوان ] فضائل اخلاقی مثل عدالت‏ ، راستی ، درستی ، امانت و غيره ، تمام اين اخلاقها يك نوع مبارزه با خودی است وقتی كه به بشر می‏گويند راستگو باش و دروغ نگو ، يعنی آنجا كه‏ منفعت شخصی هست ، به خاطر منفعت شخصی راستی را از دست نده راستی يك‏ نوع پا روی " خود " گذاشتن است همين طور است وقتی به بشر