آشنايي با قرآن 5 - صفحه : 239

می‏شوند از الف و ب و پ و ت و ث وج تا آخر . هيچ لفظی با هيچ لفظ ديگری فرق نمی‏كند . ولی الفاظ برای معانی مختلفی وضع می‏شوند ، بعضی الفاظ برای معانی بسيار عالی و لطيف وضع می‏شوند ، مثل اينكه ما از الف و دو تا لام مشدد و يك الف ديگر و يك " ه " لفظ " الله " را ساخته‏ايم كه‏ نام خداوند است . چون معنا مبارك است لفظ هم برای ما لفظی است مبارك‏ ، حتی احترام دارد و وقتی كه به صورت كتبی در می‏آيد دست بی وضو هم به‏ آن نمی‏زنيم . همين طور اسماء پيغمبران و ائمه ، يا اسمهايی كه بر يك‏ معانی خيلی عالی مثلا از مقدسات بشر دلالت می‏كند مثل لفظ " علم " كه‏ گويی خود اين لفظ هم برای ما جلالتی دارد . ( در مقابل ، ) ما الفاظی را وضع می‏كنيم برای معانی‏ای كه مستقبح ذكره است يعنی بشر قبيح می‏شمارد كه‏ نام آنها را ببرد : " ما يستقبح ذكره " . بعد چون آن معنا چيزی است كه‏ بشر نمی‏خواهد آن را بازگو كند گويی قبح معنا در لفظ اثر می‏گذارد و الا بديهی است كه لفظ ، بالذات قبحی ندارد ، قبح از معناست ، لفظ به تبع‏ معنا و چون نام اين معناست قبيح شمرده می‏شود . حال اگر كسی در مجلسی‏ شروع كند الفاظ زشت به زبان آوردن ، مردم به او می‏گويند اين كلمات‏ چيست كه به زبان می‏آوری ؟ ممكن است جواب بدهد مگر كلمه هم با كلمه فرق‏ می‏كند ؟ ! راست هم می‏گويد ، مگر كلمه هم با كلمه فرق می‏كند ؟ هيچ كلمه‏ای‏ با هيچ كلمه ديگری فرق نمی‏كند ، اما كلمه به اعتبار معنی‏اش با كلمه ديگر فرق می‏كند . وقتی می‏گويند اين كلمات را به زبان نياور ، چون اين كلمه را كه شما می‏گوييد ، آن معنا به ذهن می‏آيد و بنا نيست كه بشر در مجامع آن‏ معانی را در ذهن خودش مجسم كند . به اين معنا البته درست است كه برخی روزها روزهای مباركی است . حتی‏ می‏تواند يك سلسله دستورهای شرعی بر اساس همين