نقدي بر مارکسيسم - صفحه : 238

چه دردی را دوا می‏كند و اينكه جواب يك امر عينی نمی شود . مخالفين‏ كمونيزم دارند می‏گويند : جامعه شوروی به سرمايه داری رسيده است ، با تمام خصلتهای سرمايه داری ، سرمايه را وسيله اختناق ملتها قرار داده‏اند . مثلا به مصر قرض می‏دهند و بعد مليونها [ دلار ] از او نزول می‏گيرند ، و اينها هم ناسيوناليست نيستند تا كسی بتواند بگويد برای ملت خودش خصلت‏ سرمايه داری ندارد ، و سرمايه داريش در معامله با ديگران است ، به‏ ادعای خودشان تمام ملتها يكی هستند و جامعه انسانی در حكم يك جامعه واحد است و باصطلاح انترناسيوناليست هستند . با تمام اين حرفها دارند ربا می‏گيرند با اينكه جناب ماركس می‏گويد ربا دزدی است و جز كار هيچ چيزی‏ ايجاد ارزش نمی كند ، سرمايه حتی به صورت صنعتش هم ايجاد ارزش نمی‏ كند ( حرفی كه از قديم ارسطو گفته بود كه پول عقيم است و نمی زايد ) . اگر ربا دزدی است چه فرق می‏كند فردی از فردی بدزد يا ملتی از ملتی . حالا می‏رسيم به قسمت آخر حرف مجادل كه گفته بود : گيرم كه رسيدن انسان‏ به كمال مطلق ناممكن باشد ، مدعی می‏گويد : پس شما تأييد می‏كنيد كه رسيدن‏ انسان به كمال ناممكن است مجادل جواب می‏دهد : " كمال مطلق هرگز واقعيت پيدا نمی كند همه چيز در زندگانی انسان نسبی‏ است ، آنچه به زندگانی انسان معنی و ارزش می‏بخشد ، واقعيت تكامل است‏ ، نه آرزوی رسيدن به كمال . يكی از فيلسوفان نامدار می‏گويد : انسان در تكامل است بدون اينكه هرگز به كمال برسد ، تكامل از نوع‏ حركت است ، يعنی واقعيتی ديناميك است ، اما كمال از نوع سكون است ، يعنی مفهومی استاتيك است . رسيدن انسان به كمال مستلزم رسيدن تاريخ به‏ جائی است كه ديگر هيچ پيش آمدی در زمان رخ ندهد و در همين معناست كه‏ ياس پرس می‏گويد : انسان هميشه در راه است ، كمال مطلق نمی تواند واقعيت پيدا كند ، به اين دليل روشن ، كه كمال مفهومی است استاتيك و ذات انسان واقعيتی است ديناميك و ناممكن است - و اصلا دلخواه نيست - كه ذاتی ديناميك به

پاورقی : > كاری برضد طبقات پيشين باشد ، اينها كه برای اخلاق معياری قائل‏ نيستند ، چی از نظر اينها اخلاق است ؟ راستی ، درستی ، امانت ، خيانت ؟ هيچكدام ، آنچه كه به انقلاب كمك بكند اخلاق است ، و وقتی فرض شد به‏ جامعه بی طبقه رسيدند و انقلابی در كار نيست اخلاق ديگر معنائی ندارد . اينها كه تمام معيارها را در باب اخلاق منكرند ، نامجاهدها هم در جزوه‏شان‏ دو نوع اخلاق مطرح كردند اخلاق ايده‏آليستی و اخلاق كمونيستی . در مجله‏ای كه كمونيستها در سالهای بين 22 - 28 منتشر می‏كردند به نام‏ انترناسيوناليسم و خيلی مجله عميقی هم بود ، يك بخش اخلاقی هم داشت ، درباب اخلاق هيچ معياری اينها بدست نمی دهند می‏گويند اخلاق آن چيزی است‏ كه به تكامل اجتماع كمك بكند و خدمت به تكامل اجتماع به اينستكه به‏ انقلاب كمك بكند . هرچه كه به انقلاب كمك بكند اخلاق است و هرچه كه‏ انقلاب را بتأخير بيندازد ضد اخلاق است .