تعليم و تربيت در اسلام - صفحه : 328

زيرا اديان افراد را وادار می‏كنند به عبادت برای بهشت يا برای فرار از جهنم . حال اگر كسی بيايد نماز بخواند برای بهشت ، بهشت يعنی چه ؟ بهشت يعنی جايی كه در آنجا انواع لذتها هست : حور است ، قصور است . ²جنات تجری من تحتها الانهار »است ، ميوه‏های بهشتی و غذاهای لذيذ بهشتی‏ است ، شرابهای بی مستی و بی‏دردسر بهشتی است و انواع لذتهايی كه بشر نمی‏تواند تصور بكند . يك كسی از لذت دنيا چشم می‏پوشد برای لذت آخرت . او نه تنها خداپرست نيست و حس نيايش خود را تقويت نمی‏كند بلكه يك‏ آدمی است كه از دنياپرست‏ها مادی‏تر است زيرا يك نفر دنياپرست ، قانع‏ شده به همين لذات محدود مادی ، ولی او يك آدم حسابگری است ، می‏بيند اگر بخواهد سی چهل سال عمر اين دنيا را به اين لذتها بگذراند ، قابل‏ نيست ، بالاخره تمام می‏شود ، می‏گويد اين سی چهل سال را هر طور هست دندان‏ روی جگر می‏گذاريم برای اينكه برويم در آنجا ابدالاباد به همين لذتهايی كه‏ اينجا رها كرده‏ايم برسيم . پس محرك او در اين كار طمع است و غير از اين چيزی نيست . آن كسی هم كه برای فرار از دوزخ [ معصيت ] نمی‏كند همين‏طور است . عبادت می‏كند يا ترك لذت مادی می‏كند برای اينكه عقوبت‏ نشود . باز امری است كه از حدود منفعتجويی بيرون نيست . بنابراين در اديان [ به حس نيايش انسان توجه نشده است ] . و اين را مخصوصا مسيحيها نسبت به اسلام خيلی ايراد می‏گيرند كه در قرآن به نعمتهای مادی زياد توجه‏ شده . شايد آنها در تعبيرات خود می‏گويند كه قرآن توجهش فقط به نعمتهای‏ مادی آن دنياست و بنابراين به حس نيايش كه " روانشناسی " آن را به‏ عنوان يك حس عالی می‏شناسد ، توجه نكرده ،