آشنايي با قرآن 5 - صفحه : 110

" رحمة من خالقك، خالق السموات و الارض "، درست است، ولی فرمود: " « رحمة من ربك رب السموات و الارض »" چون اسم " رب " آن شأن‏ پروردگار را ذكر می‏كند كه به موجب آن خداوند متعال اشياء را پرورش‏ می‏دهد و تكميل می‏كند . عنايت به اين است : " « انا كنا مرسلين »" ما پيامبران را فرستاده‏ايم . اين ارسال پيامبران مظهر چه اسمی از اسمهای‏ ماست ؟ اين پيغمبرها در خدمت چه اسمی از اسمهای ما هستند ؟ اين‏ پيغمبرها چه شأنی از شؤون ما را اداره می‏كنند ؟ مربی‏اند ، تكميل كننده و پرورش دهنده هستند . اين رب تو ، اين پروردگار تو ، اين پرورش دهنده‏ همه آسمانها و زمين ، به حكم اينكه رب و پرورش دهنده است ، پيغمبران‏ را برای تكميل و تربيت و پرورش استعدادهای بشر فرستاده است . در مسأله " رب " كه همان مفهوم پرورش است بحث جامعی هست ( اغلب‏ ، مفهوم متداول ما شايد عكس اين قضيه است ) و آن اين است كه ما هميشه‏ در مسأله تربيت نظرمان به جنبه منفی است . خيال می‏كنيم تربيت فقط يعنی‏ جلوگيری . بيشتر خانواده‏ها عقيده‏شان اين است كه تربيت بچه فقط همان چشم‏ غره رفتن به او و ترساندن اوست و او را مانع شدن كه يك تلاش و حركتی‏ داشته باشد : اينجا نخند ، آنجا چنين نكن ، در آن همواره " نكن " است‏ ، يعنی تربيتشان از " لا " ( نه ) درست می‏شود در صورتی كه اين تربيت‏ نيست . راسل تربيتهای مبنی بر ترس را گويا تعبير از او باشد می‏گويد تربيت‏ خرس مابانه ، نه تربيتی كه بر اساس پرورش است . مثلی ذكر می‏كند ، می‏گويد گاهی خرسها را ( كه ) می‏خواهند رقص بياموزند از اين راه می‏آموزند ( اين حيوان كه نمی‏فهمد رقص چيست و چگونه بايد برقصد و عشق و شوقی هم‏ به اين كار ندارد ) : او را روی يك صفحه فلزی قرار می‏دهند ، بعد اين‏ صفحه را تدريجا گرم می‏كنند ، او مجبور می‏شود