آشنايي با قرآن 6 - صفحه : 82

خودش يا بيشتر از خودش روشن نيست . گاهی می‏گويند وقوع يعنی حدوث . ولی وقوع با حدوث متفاوت است . هر وقت " حدوث " گفته شود عنايت‏ به اين است يك چيزی كه نبود بعد وجود پيدا كرد . می‏گويند حدوث يعنی‏ وجود بعد از عدم . ولی در " وقوع " اين جهت قيد نشده يعنی شی‏ء اگر وجود بعد از عدم وقوع پيدا كند وقوع پيدا كرده كرده است و اگر وجودش‏ بعد از عدم هم نباشد باز واقعيت و واقع است . در اصطلاح قديم خودمان و مخصوصا در اصطلاح جديد ، كلمه " واقعيت " زياد استعمال می‏شود ، می‏گويند واقعيت يعنی حقيقت قطع نظر از تصور و فكر ما يعنی قطع از اينكه ما بدانيم كه آن هست يا نيست ، آن را می‏گوييم واقعيت است ، يعنی خودش‏ فی حد ذاته وجود دارد ، حقيقت دارد . اينجا كه راجع به قيامت ، تعبير به " واقعه " می‏شود يعنی امری محقق و امری موجود . كما اينكه در آيه‏ ديگر تعبير به " حاقه " شده است : " « الحاقة ما الحاقة »" ( 1 ) . می‏شود گفت كه در اين تعبيرات اين معنا نهفته است كه شما به قيامت به‏ چشم يك امری كه واقع نشدهاست و در آينده بايد واقع شود نگاه نكيند ، آن‏ را يك امر واقع شده بدانيد ، حال يا از آن جهت كه به تعبير بعضی آنچنان‏ قطعی الوقع است كه بايد آن را واقع شده فرض كنيد و يا از آن جهت كه‏ مسأله قيامت ، مسأله زمان نيست كه در زمان آينده‏ای می‏خواهد رخ بدهد ، مسأله به اصطلاح " اطوار " است و اينكه الان هم آن عالمی كه نامش " عالم قيامت " است به يك معنا وجود دارد ، آن يك واقعيتی است كه‏ وجود دارد . عجيب اين است كه در سوره واقعه وقتی كه راجع به دنيا صحبت‏ می‏كند گويی از امر گذشته صحبت

پاورقی : 1 ؟ حاقه / 1 و . 2