آشنايي با قرآن 5 - صفحه : 176

مواجهه و مبارزه كرد ، با حربه دروغ بستن و تهمت زدن می‏آيد با آن مواجه‏ می‏شود . مسأله دوم مسخره كردن است . مسخره ديگر مايه‏ای نمی‏خواهد . وقتی‏ آدم بخواهد كسی را به اصطلاح هو كند ، با هوچيگری و مسخره كردن می‏خواهد طرف را از بين ببرد . هر حقيقتی را ، هر درستی را می‏شود به يك شكلی‏ مسخره كرد . اين است كه قرآن اين دو موضوع را تكرار می‏كند . " « ويل‏ لكل افاك اثيم »" تباه باد هر چه دروغ بند گنهكاری هست . " « يسمع‏ ايات الله تتلی عليه »" ( قبلا داشتيم : " « تلك ايات الله نتلوها عليك بالحق »" آيات الهی را می‏شنود در حالی كه بر او تلاوت می‏شود ، اما چه عكس العملی نشان می‏دهد ؟ " « ثم يصر مستكبرا كان لم يسمعها »" در حالی كه مستكبر است و تكبر می‏ورزد . در جلسه پيش عرض كرديم بالاترين‏ و شنيع ترين تكبرها تكبر بر خداست . مقصود از " تكبر بر خدا " تكبر بر حقيقت است ، يعنی انسان وقتی حقيقتی را به او عرضه بدارند كسر شأن‏ خودش بداند كه آن را قبول كند . اين را می‏گويند تكبر بر خدا . وقتی كه‏ انسان يك چيزی را حق ببيند و بعد زورش بيايد حق را قبول كند و كسر شأن‏ خودش بداند كه اين حق را بپذيرد و تكبر كند بر قبول حق ، اين را می‏گويند " استكبار بر خدا " . قرآن می‏خواهد بگويد اين حس می‏كند كه حقيقت است‏ اما آن تكبرش و آن خودخواهی و خودپرستی و خودپسندی‏اش به او اجازه‏ نمی‏دهد ، در حالی كه مستكبر است پشت می‏كند ، اعراض می‏كند ، و قرآن يك‏ كلمه ديگر هم اضافه می‏كند، نمی‏فرمايد: " ثم يستكبر " می‏فرمايد: " « ثم‏ يصر مستكبرا »" در استكبار خودش اصرار می‏ورزد . تأكيد و تكرار را می‏گويند " اصرار ". شنيده‏ايد می‏گويند " گناه كبيره‏ " ، می‏گويند چيزی كه يك نفر عادل به موجب آن از عدالت خارج می‏شود و فاسق می‏گردد ، يكی ارتكاب كبيره است و ديگر اصرار