آشنايي با علوم اسلامي 2 - صفحه : 201

خير نيز حقيقتی است كه قطع نظر از ذهن ما وجود دارد و ذهن ما آن را كشف‏ می‏كند . قبلا گفتيم و بعد نيز خواهيم گفت كه اين مطلب قابل مناقشه است . گوئی‏ از نظر افلاطون ، تفاوتی ميان مسائل حكمت نظری و حكمت عملی نيست . ديگر اينكه ، افلاطون به حكم اينكه خير اخلاقی را مستقل از ذهن دانسته‏ است ، هر نوع نسبيتی را در اخلاق انكار كرده است . اين مطلب نيز قابل‏ مناقشه است و بعد درباره‏اش بحث خواهد شد . سوم اينكه افلاطون ، مانند استادش سقراط ، علم و حكمت و معرفت را برای اخلاقی بودن كافی دانسته‏ است ، و حال آنكه معرفت و علم و حكمت به تنهايی كافی نيست . علاوه بر علم و معرفت ، تربيت ضرورت دارد . تربيت يعنی ايجاد ملكات نفسانی‏ موافق با مقتضای علم و حكمت . به عبارت ديگر : افلاطون ، آموزش را برای‏ نيك شدن كافی دانسته و حال آنكه پرورش هم در كنار آموزش ضرورت دارد . اين همان ايرادی است كه ارسطو ، شاگرد نامدار افلاطون ، بر نظريه‏ افلاطون و سقراط گرفته و خودش بر خلاف آنها نظر داده است .