جهان بيني توحيدي - صفحه : 75

بخصوص در شفای بيماری و يا تاثير داشتن مكان مخصوص برای استجابت دعا شرك است ، زيرا مستلزم اعتقاد به نيروی ماوراءالطبيعی در يك شی‏ء است‏ ، چه هر چه كه طبيعی است ، شناختنی و آزمودنی و حس كردنی و لمس كردنی‏ است . عليهذا اعتقاد به مطلق تاثيرات برای اشياء شرك نيست ( آنچنانكه‏ اشاعره پنداشته‏اند ) بلكه اعتقاد به تاثيرات مافوق الطبيعی برای اشياء شرك است . پس هستی تقسيم می‏شود به دو بخش : طبيعت و ماورای طبيعت . ماوراءالطبيعه قلمرو اختصاصی خداوند است و طبيعت قلمرو اختصاصی مخلوق‏ او و يا قلمرو مشترك خدا و مخلوقات است . يك سلسله كارها جنبه‏ ماوراءالطبيعی دارد از قبيل احياء ( زنده كردن ) و اماته ( ميراندن ) ، روزی دادن و امثال اينها و باقی كارهای عادی و معمولی است . كارهای فوق‏ معمولی قلمرو اختصاصی خداست و باقی ، قلمرو مخلوقات او . اين از جنبه‏ توحيد نظری . اما از جنبه توحيد عملی هر نوع توجه معنوی به غير خداوند يعنی توجهی كه‏ از طريق چهره و زبان توجه كننده و چهره و گوش ظاهری شخص مورد توجه ، نباشد بلكه توجه كننده بخواهد نوعی رابطه قلبی و معنوی ميان خود و طرف‏ مقابل برقرار كند و او را بخواند و متوجه خود سازد و به او توسل جويد و از او اجابت بخواهد همه اينها شرك و پرستش غير خداست ، چون عبادت جز اينها چيزی نيست و عبادت غير خدا به حكم عقل و ضرورت شرع جايز نيست و مستلزم خروج از اسلام است . بعلاوه انجام اين گونه مراسم ، گذشته از اينكه‏ انجام مراسم عملی عبادت است برای غير خدا و عين اعمالی است كه مشركان‏ برای بتها انجام می‏دادند ، مستلزم اعتقاد به نيروی ماوراءالطبيعی برای‏ شخصيت مورد توجه ( پيغمبر يا امام ) است .