حکمتها و اندرزها - صفحه : 31

ياد خدا ، تنها مايه آرامش جان بسم الله الرحمن الرحيم آدمی همان طور كه در ناحيه تن و جسم خود ممكن است به يك رشته عوارض‏ خوب و بد دچار شود ، در ناحيه روح و روان خود نيز گاهی مبتلا به يك رشته‏ عوارض و حوادث مشابه می‏گردد هر چند در بسياری از جهات ، تن و روح با يكديگر تفاوت دارند ، مثلا تن حجم و وزن دارد و روح حجم و وزن ندارد ، اگر اندكی غذا وارد بدن بشود بر وزن بدن اضافه می‏شود و اما اگر يك جهان‏ دانش و معلومات پيدا كند ذره‏ای بر وزن و سنگينی او افزوده نمی‏شود . ظرفيت تن و جسم محدود است و ظرفيت روح نامحدود هر يك لقمه غذا كه‏ آدمی بخورد به همان اندازه معده‏اش پر می‏شود تا تدريجا به كلی سير می‏گردد و از فروبردن يك لقمه ديگر عاجز است و تا وقتی كه آن غذا از معده نگذرد جايی برای غذای جديد نيست . بر خلاف معده ، ظرفيت غذايی معنوی روح سير شدنی و پر شدنی نيست ، هر اندازه بيشتر معلومات كسب كند برای كسب‏ معلومات ديگر آماده‏تر و گرسنه‏تر می‏شود و می‏گويد خدايا بر علم من بيفزای‏ ، چنين نيست كه بايد معلومات اولی خود را فراموش كند و ظرف روح خود را از آنها