فلسفه تاريخ2 - صفحه : 42

درست است كه ماورا ماده و طبيعتی در كار نيست ، درست است كه تو يك‏ موجود مادی هستی كه فانی و زايل می‏شوی ، ولی تو فردی ، تو دو " من " داری ، يك من من فردی توست و يك من من انسانی تو . (اينجا يك‏ مغلطه‏كاری عجيبی راه انداخته‏اند و مسخره هم هست ، يعنی اگر كسی بخواهد اين مساله " كلی و فرد " را خوب رسيدگی كند می‏بيند كه چگونه می‏خواهند مغالطه كنند . )تو يك فرد هستی ، يك من فردی داری و يك من انسانی و من‏ نوعی . من انسانی تو همان من فرهنگی توست ، چون تو به عنوان يك فرد ، به عنوان يك شخص يك موجود بيولوژيك هستی ، يك موجود ساخته طبيعت ، او كه انسان نيست . انسانيت تو ، آن منش واقعی تو ، آن شخصيت علمی و شخصيت فرهنگی توست و شخصيت فرهنگی تو آن است كه جامعه به تو داده‏ است و در واقع آن جامعه است كه در تو حلول كرده ، او انسان كلی است كه‏ در تو حلول كرده است . پس من واقعی تو آن من كلی است كه در اين فرد و اين فرد و . . . وجود دارد ، و بنابراين تو وقتی می‏خواهی كار اخلاقی بكنی‏ برای " من " بكن اما نه " من " معنايش اين فرد باشد بلكه آن من كلی‏ كه الان در تو وجود دارد . با اين حساب خواسته‏اند فلسفه برای اخلاق بسازند . (يك وقتی بايد من در اين باره مستقلا بحث كنم چون بحث دامنه‏داری است ، خيلی بخواهيم وارد بشويم از بحث خودمان دور می‏شويم . حالا اجمالا عرض می‏كنم تا به موقع خود دنبالش را بگيريم . )به اين وسيله خواسته‏اند فلسفه برای اخلاق بسازند و پايه‏ای برای ارزشهای اخلاقی تاسيس كنند و در نتيجه حتمی اين فلسفه‏هايی كه‏ بر اساس اين است كه همه چيز محكوم به زوال و مرگ است ، حتی انسان و روح انسان محكوم به فنا و نيستی است كه اين يك نوع جهان‏بينی است كه در انسان ايجاد نااميدی می‏كند [ تغيير ايجاد كنند . ] می‏خواهند قضيه را به‏ گونه‏ای در بياورند كه در عين حال باز اميد را در انسان زنده كند . اين‏ قهرا برمی‏گردد به مساله انسان‏پرستی . اين اومانيزمی هم كه در اروپا خلق‏ كردند آخرش بر می‏گردد به انسان‏پرستی و يك چيز مسخره‏ای هم در می‏آيد ، كه‏ بحث اومانيزم را هم جداگانه مطرح می‏كنيم . پس بحث ديگری كه در اينجا بود مساله انسان‏پرستی بود و اينكه اگر فرد از بين می‏رود نوع باقی است و تو برای نوع كار كن . اگر بگوييم آخر من‏ بالاخره بايد برای خودم كار كنم ، اگر برای نوع هم كار می‏كنم بايد اين‏ عملم برای نوع به نوعی كمال برای خودم باشد ، تكامل خودم باشد ، منی كه‏ به هر حال محكوم به نيستی هستم آيا