آشنايي با قرآن 5 - صفحه : 82

كسی را شفاعت می‏كنند و برای چه شفاعت می‏كنند ، يعنی اين جور نيست كه‏ شفاعتشان يك كارگتره باشد ، افرادی را تشخيص می‏دهند كه اينها استحقاق‏ شفاعت دارند ، از روی كمال آگاهی و بصيرت شهادت می‏دهند . اين آيه قطع نظر از اينكه حقيقتی را بيان فرموده است ، به يك دليل‏ واضحی بطلان شفيع بودن بتها را ثابت كرده و آن اينكه شفاعت يك امر كوچكی نيست كه به هر موجودی بشود نسبت داد ، شفاعت شأن توحيد و اهل‏ توحيد است . بت كه اصلا شعور و دركی ندارد كه ( شفيع ) باشد . بعلاوه خود عمل شفاعت مستلزم اين است كه شفيع به احوال مشفوع له آگاه باشد و بتواند بفهمد و تشخيص بدهد كه آيا اين استحقاق شفاعت دارد يا ندارد . اين شفعايی كه شما فرض كرده‏ايد اصلا صلاحيتی برای شهود حق و برای اينكه‏ آگاه به كار خودشان باشند ندارند به وجهی من الوجوه . در اين آيه شرط شفيع را از نظر صلاحيت خودش ذكر كرده ، يعنی هر كسی نمی‏تواند شفيع باشد ، شرط شفاعت ، از اهل توحيد بودن است ، ديگر آگاه بودن به احوال مشفوع‏ لهم است . شرط ديگری در چند آيه ديگر در قرآن ذكر شده است و آن اين است كه كسی‏ كه اين صلاحيت را دارد تازه با اذن و اجازه خدا بايد اين كار را بكند . شفاعت از ناحيه خدا شروع می‏شود . اين خداست كه شفيع را به عنوان شفيع‏ بر می‏انگيزاند و به او اجازه شفاعت كردن را می‏دهد . در آيه معروف آية الكرسی می‏فرمايد : " « من ذا الذی يشفع عنده الا باذنه »" ( 1 ) . همچنين در آخر سوره عم می‏خوانيم كه " « يوم يقوم الروح و الملائكة صفا

پاورقی : . 1 بقره / . 255