امامت و رهبري - صفحه : 52

می‏شود اما يك كارشناسی خيلی بالاتر از حد يك مجتهد ، كارشناسی من جانب‏ الله ، [ و ائمه ] يعنی افرادی كه اسلام شناس هستند البته نه اسلامشناسانی‏ كه از روی عقل و فكر خودشان اسلام را شناخته باشند كه قهرا جايز الخطا باشند بلكه افرادی كه از يك طريق رمزی و غيبی كه بر ما مجهول است ، علوم اسلام را از پيغمبر گرفته‏اند ، از پيغمبر ( ص ) رسيده به علی ( ع ) و از علی ( ع ) رسيده به امامان بعد و در تمام ادوار ائمه ، علم اسلام ، يك علم معصوم غير مخطی كه هيچ خطا نمی‏كند ، از هر امامی به امامان بعد رسيده است . اهل تسنن برای هيچكس چنين مقامی قائل نيستند . پس آنها در اينگونه‏ امامت ، اصلا قائل به وجود امام نيستند ، قائل به امامت نيستند نه اينكه‏ قائل به امامت هستند و می‏گويند علی ( ع ) امام نيست و ابوبكر چنين است‏ . برای ابوبكر و عمر و عثمان و به طور كلی برای هيچيك از صحابه چنين شأن‏ و مقامی قائل نيستند و لهذا در كتابهای خودشان هزاران اشتباه را از ابوبكر و عمر در مسائل دينی نقل می‏كنند . ولی شيعه امامان خودش را معصوم‏ از خطا می‏داند و محال است كه به خطايی برای امام اقرار بكند . [ در كتابهای اهل تسنن مثلا آمده است ] ابوبكر در فلان جا چنين گفت ، اشتباه‏ كرد بعد خودش گفت : ان لی شيطانا يعترينی يك شيطانی است كه گاهی بر من مسلط می‏شود و من اشتباهاتی می‏كنم . و يا عمر در فلان جا اشتباه و خطا كرد و بعد گفت اين زنها هم از عمر فاضلتر و عالمترند . می‏گويند وقتی كه ابوبكر مرد ، خاندان او و از جمله عايشه كه دختر ابوبكر و همسر پيغمبر بود گريه و شيون می‏كردند . صدای