گفتارهاي معنوي - صفحه : 75

به روزه نيست ؟ به عقيده من مثل فحش دادن به روزه است . يعنی ای روزه‏ ! من اينقدر از تو تنفر دارم كه می‏خواهم رويت را نبينم ! ما حج می‏كنيم ولی به آن استخفاف می‏كنيم . روزه می‏گيريم و بهان‏ استخفاف می‏كنيم ، نماز می‏خوانيم و به آن استخفاف می‏كنيم . اذان می‏گوئيم‏ و به آن استخفاف می‏كنيم . حالا چطور به اذان استخفاف می‏كنيم ؟ مستحب‏ است كه مؤذن صيت يعنی خودش صوت باشد . همان طوری كه در قرائت قرآن‏ تجويد يعنی زيبا قرائت كردن حروف ، با آهنگ زيبا خواندن قرآن كه اثر بيشتری در روح دارد سنت است ، در اذان نيز مستحب است كه مؤذن صيت‏ يعنی خوش آواز باشد ، اذان را با يك حالی بخواند كه مردم را بحال‏ بياورد ، بياد خدا بياورد . خيلی افراد صيت هستند و می‏توانند خوب اذان‏ بگويند اما اگر به آنها بگوئی آقا برو يك اذان بلند بگو ، نمی‏گويد . چرا ؟ چون خيال می‏كند اين كسر شأنش است ، من اينقدر پائين هستم كه مؤذن‏ باشم ؟ آقا ! بايد افتخار كنی كه يك مؤذن باشی . علی بن ابيطالب مؤذن‏ بود ، در همان وقتی كه خليفه بود هم مؤذن بود . اين استخفاف به اذان‏ است كه يك نفر ننگش بكند كه مؤذن باشد يا مؤذن بودن را بسته به شأن‏ اشخاص بداند و بگويد من كه از اعيان واشراف هستم ، از رجال و شخصيتها هستم ، من ديگر چرا مؤذن باشم ؟ اينها همه استخفاف است . پس ما هرگز به عبادت استخفاف بكنيم ، ما بايد مسلمان كامل و جامع‏ باشيم . ارزش اسلام به جامعيت آن است . نه آنطور باشيم كه فقط بعبادت‏ بچسبيم و غير آنرا رها كنيم و نه مثل آنها كه