فلسفه اخلاق - صفحه : 58

گردنهای ما ممكن است در زير غلهای سنگين خرد بشود ، مجروح و خونريزان‏ بشود ، ولی روح ما به هيچ وجه زير بار ذلت نمی‏رود ، ولو زنی اسير باشيم‏ . اسرار را وارد مجلس پسر زياد می‏كنند . زنان اهل بيت و زنان بعضی از اصحاب ، و خدمتكاران و كنيزان همه گويی دور زينب حلقه زده بودند . به‏ اين وضع حضرت زينب وارد مجلس ابن زياد شد . و زينب زنی بلند بالا بود . در آن ميان ، او كه قدش بلندتر بود نمايان بود . زينب وارد شد و سلام‏ نكرد . ابن زياد توقع داشت بعد از اين حادثه كه به خيال خودش اينها را خرد كرده و تمام نيروهايشان را گرفته است ، ديگر بايد اينها تسليم شده‏ باشند ، فكر می‏كرد اكنون وقت خواهش و التماس است ، و انتظار داشت‏ زينب لااقل سلامی به عنوان رشوه به او بدهد ، ولی چنين رشوه‏ای را هم زينب‏ نداد . ناراحت شد . نمی‏دانست كه روح آنها خرد شدنی نيست . وقتی زينب‏ نشست ، او با تجبر و تكبری گفت : من هذه المتكبرش ؟ يا : من هذه‏ المتنكرش ؟ ( دو جور نوشته‏اند ) يعنی اين زن پر تكبر كيست ؟ يعنی چرا به‏ ما سلام نكرد ؟ يا : اين زن ناشناس كيست ؟ كسی به او جواب نداد . سؤالش را تكرار كرد . باز هم كسی جواب نداد . دفعه سوم يا چهارم يكی از زنها گفت : « هذه زينب بنت علی بن ابی طالب » ( 1 ) اين زينب دختر علی است . ابن زياد شروع كرد به رذالت و پستی نشان دادن ، گفت : ² الحمد لله الذی فضحكم و اكذب احدوثتكم » ( 2 ) خدا را سپاس می‏گويم كه‏ شما را رسوا و دروغ شما را

پاورقی : 1 ) بحار الانوار ، ج 45 ، ص 115 ، باب . 39 2 ) لهوف ( با ترجمه ) ص . 160