سيري در سيره نبوي - صفحه : 71

و كنيزها درست می‏كردند ، ابوذر بود و امر به معروف و نهی از منكر ، و جز امر به معروف و نهی از منكر چيز ديگری نداشت . عثمان هر چه كوشش‏ كرد اين زبانی را كه ضررش از صدها شمشير برای عثمان بيشتر بود ببندد نشد . تبعيدش كرد به شام نشد ، آورد كتكش زرد نشد ، غلامی داشت ، يك كيسه‏ پول به او داد و گفت : اگر بتوانی اين كيسه پول را به ابوذر بدهی ، قانعش بكنی كه اين پول را از ما بگيرد تو را آزاد می‏كنم . غلام چرب زبان‏ آمد پيش ابوذر ، هر كار كرد و هر منطقی به كار برد ابوذر گفت : پول‏ چيست كه به من می‏دهد ؟ اين اول بايد روشن باشد . اگر سهم مرا می‏خواهد به‏ من بدهد ، سهم ديگران را چطور ؟ سهم ديگران را می‏دهد كه حالا می‏خواهد سهم‏ مرا بدهد ؟ اگر سهم ديگران است كه دزدی است ، اگر سهم من است پس كو سهم ديگران ؟ اگر مال ديگران را بدهد مال من را هم بدهد ، می‏پذيرم . اما چرا تنها به من می‏خواهد بدهد ؟ هر كار كرد قبول نكرد . آخر اين غلام از يك راه دينی و مذهبی وارد شد ، گفت ابوذر ! آيا تو دلت نمی‏خواهد يك‏ بنده آزاد بشود ؟ گفت : چرا ، خيلی هم دلم می‏خواهد . گفت : من غلام‏ عثمانم ، عثمان با من شرط كرده كه اگر تو اين پول را بگيری مرا آزاد كند . محض اينكه من آزاد بشوم اين پول را بگير . اين پول را بگير نه برای‏ خودت بلكه برای اينكه من آزاد بشوم . گفت : خيلی دلم می‏خواهد تو آزاد بشوی ولی خيلی متأسفم كه اگر اين پول را بگيرم تو آزاد شده‏ای ولی خودم‏ غلام عثمان شده‏ام .