گفتارهاي معنوي - صفحه : 33

و فلسفه‏ها تأييد كرده‏اند ، علما وحتی روانشناسها تأييد كرده‏اند ، و مطلبی‏ است غير قابل ترديد . ابتدا تعبير قرآنی و تعبير حديثی مطلب را عرض می‏كنم . شما در قرآن‏ می‏بينيد كه درباره خلقت انسان ( اختصاصا درباره انسان ) چنين می‏فرمايد : « فاذا سويته و نفخت فيه من روحی فقعوا له ساجدين »( 1 ) به فرشتگان‏ می‏گويد وقتی كه خلقت اين موجود را تكميل كردم او از روح خود چيزی در او دميدم ، بر او سجده بريد . می‏گويد اين موجود ، يك موجود خاكی است ، من‏ او را از خاك می‏آفرينم ، يك موجود طبيعی و مادی است . ولی همين موجود آفريده شده از آب و خاك ، همين موجودی كه دارای جسم و جسدی است مانند حيوانهای ديگر ، و نفخت فيه من روحی ، از روح خودم چيزی در او می‏دمم . لازم نيست كه مامعنای روح خدا را بفهميم كه نفخه الهی و آنچه خدا او را روح خود ناميده است چيست . اجمالا می‏دانيم كه در اين موجود خاكی يك چيز ديگری هم غير خاكی وجود دارد . حديث معروفی است ، پيغمبر اكرم فرمود : خداوند فرشتگان را آفريد و در سرشت آنها تنها عقل را نهاد ، حيوانات را آفريد و در سرشت آنها تنها شهوت را نهاد ، انسان راآفريد و در سرشت او هم عقل را نهاد و هم شهوت را ، كه مولوی همين را به صورت شعر در آورده‏ است .

گفت پيغمبر كه خلاق مجيد
خلق عالم را سه گونه آفريد

بعد می‏گويد كه يك گروه فرشتگان ، يك گروه حيوانات و يك

پاورقی : 1 - سوره حجر ، آيه . 29