حماسه حسيني2 - صفحه : 185

بگويند مطلب اين بود كه حسين زنده بماند و به خلافت برسد يا حداقل در گوشه‏ای برود و زندگی كند ، پس حالا كه حسين كشته شده ، مطلب تمام شد . نه ، آنها دنبال همان هدف حسينی بودند . كشته شدن اباعبدالله ، از يك نظر برای آنها آغاز كار بود نه پايان كار . و چقدر زيبا و جالب توجه است وضع اهل بيت پيغمبر ! و راستی وقتی‏ انسان اينها را تجزيه و تحليل می‏كند ، در مقابل اين عظمت و زيبائی ، در مقابل اين قوت ، در مقابل اين قدرت روح ، در مقابل اينهمه ايمان و يقين‏ ، در مقابل اينهمه شجاعت روحی ، غرق در حيرت می‏شود و جز اينكه در مقابل‏ آنها سر تعظيم فرود آورد كار ديگری نمی‏تواند بكند . تا آخرين لحظه تبليغ‏ كردند ، نهی از منكر و امر به معروف كردند ، دعوت به اسلام كردند . محبت و بلكه معرفت علی ( ع ) و اهل بيت پيغمبر اساسا در همه شام‏ وجود نداشت . يعنی كسی آنها را نمی‏شناخت ، و اگر هم می‏شناختند ، به‏ صورتهای بسيار زشتی می‏شناختند . ولی ببينيد اهل بيت پيغمبر چه كردند ؟ ! فقط يك نمونه‏اش را عرض می‏كنم و بعد وارد مطالب ديگری می‏شوم . می‏دانيم كه روز عاشورا ، وضع به چه منوال بود ، و شب يازدهم را اهل‏ بيت پيغمبر چگونه برگزار كردند . روز يازدهم جلادهای ابن زياد می‏آيند اهل‏ بيت را سوار شترهای بی جهاز می‏كنند و يكسره حركت می‏دهند ، و اينها شب‏ دوازدهم را شايد تا صبح يكسره با كمال ناراحتی روحی و جسمی ، طی طريق‏ می‏كنند . فردا صبح نزديك دروازه كوفه می‏رسند . دشمن مهلت نمی‏دهد . همان‏ روز پيش از ظهر اينها را وارد شهر كوفه می‏كنند .