سيري در سيره نبوي - صفحه : 240

خشن ، مردم از او می‏ترسيدند ، عبوس ( مثل مقدسهای ما ) و خشن كه ابن‏ عباس می‏گفت فلان مسئله را تا عمر زنده بود جرأت نكردم طرح كنم و گفتم : درش عمر اهيب من سيف حجاج تازيانه عمر هيبتش از شمشير حجاج بيشتر است‏ . چرا بايد اينجور باشد ؟ ! علی در مسائل شخصی خوشخو و خنده‏رو بود و مزاح‏ می‏كرد ولی در مسائل اصولی انعطاف ناپذير بود . برادرش عقيل چ ند روز بچه‏هايش را مخصوصا گرسنه نگه می‏دارد ، می‏خواهد صحنه بسازد ، آنچنان اين‏ طفلكها را گرسنگی می‏دهد كه چهره آنها از گرسنگی تيره می‏شود كالعظلم ( 1 ) بعد علی را دعوت می‏كند و به او می‏گويد اين بچه‏های گرسنه برادرت را ببين‏ ، قرض دارم ، گرسنه هستم ، چيزی ندارم ، به من كمك كن . می‏فرمايد : " بسيار خوب ، از حقوق خودم از بيت المال به تو می‏دهم " . برادر جان ! همه حقوق تو چه هست ؟ ! چقدرش خرج تو بشود و چقدرش به من برسد ؟ ! دستور بده از بيت المال بدهند . علی ( ع ) دستور می‏دهد آهنی را داغ و قرمز می‏كنند و جلوی عقيل كه كور بود می‏گذارند و می‏فرمايد : برادر ! بردار . عقيل خيال كرد كيسه پول است . تا دستش را دراز كرد سوخت . خود عقيل‏ می‏گويد مثل يك گاو ناله كردم . تا ناله كرد فرمود : « ثكلتك الثواكل يا عقيل اتئن من حديدش احميها انسانها للعبه و تجرنی‏ الی نار سجرها جبارها لغضبه » ( 2 ) .

پاورقی : . 1 [ مانند نيل ] . . 2 نهج البلاغه ، خطبه . 215 [ عقيل ! داغديدگان به عزايت بنشينند ! آيا از آهنی كه يك انسان از روی بازی و شوخی داغ نموده فرياد می‏كنی ، و مرا به سوی آتشی می‏كشی كه خداوند جبار از روی خشم خود آنرا برافروخته‏ است ؟ ! ] .