آشنايي با قرآن 3 - صفحه : 179

می‏رود . داستانی در مثنوی است كه با اين حديث ، خوب تطبيق می‏كند . می‏گويد يك مرد زاهد و عابدی بود كه همه واجبات و مستحبات را بجا می‏آورد . يك‏ وقت با خودش فكر كرد كه من همه كارهای ثواب را انجام داده‏ام مگر جهاد را . نماز زياد خوانده‏ا م ، روزه زياد گرفته‏ام ، زكات زياد داده‏ام ، حج‏ رفته‏ام ولی جهاد نكرده‏ام . به مجاهدينی كه در آن زمان بودند زمان صليبيها گفت اگر يك وقت جهادی پيش آمد ما را هم خبر كن كه به اين ثواب نائل‏ بشويم . گفتند بسيار خوب ، تو را هم خبر می‏كنيم . يك روز آمدند اين‏ آقايی را كه به عمرش جهاد نديده بود خبر كردند كه آقای زاهد بفرماييد برويم جهاد . اسبی هم برای او تهيه كردند و راه افتادند . يك روز توی‏ خيمه نشسته بودند يك مرتبه شيپور به صدا در آمد ، حمله شروع شد . آنها كه سرباز بودند و سربازی كرده بودند مثل كبوتر پريدند روی اسبهايشان و رفتند . اين آقای زاهد تا جنبيد و رفت لباسهايش را به تن كرد ، تير و كمانش را به پشتش انداخت ، شمشيرش را برداشت و اسبش را آماده كرد يكی دو ساعت طول كشيد . آنها برگشتند . گفت قضيه چه بود ؟ گفتند : بله‏ ، رفتيم و دشمن چنين بود ، از كجا حمله كرده بود ، زديم و كشتيم و چنين‏ كرديم و برگشتيم . گفت عجب كاری شد ! پس ما چی ؟ ! گفتند تو كه‏ نجنبيدی . گفت پس ما از درك اين ثواب و از اين فيض محروم مانديم . يكی از سربازها گفت حالا برای اينكه دستت خالی نماند ، يكی از آن‏ شريرهای دشمن كه خيلی مسلمان كشته بود ما او را به اسارت گرفتيم و اكنون‏ در يك خيمه‏ای است و كتش را بسته‏ايم و اصلا بايد اعدام