فلسفه تاريخ1 - صفحه : 153

می‏گويد ما در اجتماع ، پديده هايی می‏بينيم كه در افراد نيست ، يعنی از تركيب افراد پديده جديدی ظهور می‏كند . پس معلوم می‏شود كه اين ، تركيب جديد است ، يعنی اين را دليل می‏گيرد بر اين كه شخصيت جامعه امر عليحده است . آيا همين جا نمی‏توانيم استدلال كنيم بر اين كه افراد هم در به وجود آمدن‏ اين [ مركب ] مؤثرند ؟ اين كه افراد به عنوان عناصری باشند كه در به وجود آمدن يك مركب‏ مؤثرند ايرادی ندارد . آنها كه اصلا معتقد به انتزاعی بودن فردند يعنی فرد را به اصطلاح پديده‏ مهمی نمی‏دانند . . . گفتيم اينكه می‏گويد فرد انتزاعی است مقصودش " من " فرد است نه تن‏ فرد ، شخصيت فرد است نه شخص فرد همه اين شخصيتها در واقع همان‏ خصوصيتهای فرهنگی ، خصوصيت فرهنگی‏ای كه در شماست ، خصوصيت فرهنگی‏ای كه‏ در من است همه اينها اجزاء يك فرهنگ كل اند ، يعنی در جامعه يك‏ فرهنگ كلی وجود دارد كه شخصيت فرهنگی من جزئی از اوست ، شخصيت فرهنگی‏ شما جزء ديگری از اوست پس شخصيتهای ما اعضاء اندام اجتماعند و فرد به‏ عنوان يك شی‏ء مستقل وجود ندارد مثل اين است كه در پيكر ما انگشت ، هم‏ وجود دارد و هم وجود ندارد وجود دارد به معنای يك عضو ، كه اگر بخواهيم‏ تعريف صحيحی از آن بكنيم به صورت يك عضو می‏توانيم تعريف كنيم ، و وجود ندارد به صورت يك شی‏ء مستقل اگر شما بگوييد يكی از موجودات عالم‏ اين انگشت من است و انگشت را مجزا از اندام خود فرض كنيد ، بگوييد [ اين انگشت ] يعنی مجموعه ای از استخوانها و گوشت و پوست و رگها و پی‏ها ، شيئی به اين