داستان راستان2 - صفحه : 133

و برگ مسلمانان چيزی نبود كه اسباب وحشت بشود . اما در عين حال ، مثل‏ اينكه به قلبش الهام شده بود كه جنگ با اين مردم سر انجام نيكی نخواهد داشت ، رستم همان شب با پيغام ، زهره بن عبدالله را نزد خود طلبيد ، و به او پيشنهاد صلح كرد ، اما به اين صورت كه پولی بگيرند و برگردند سرجای خود . رستم با غرور و بلند پروازی - كه مخصوص خود او بود - به او گفت : " شما همسايه ما بوديد و ما به شما نيكی می‏كرديم . شما از انعام ما بهره‏مند می‏شديد و گاهی كه خطری از ناحيه كسی شما را تهديد می‏كرد ، ما از شما حمايت و شما را حفظ می‏كرديم ، تاريخ گواه اين مطلب است " . سخن رستم كه به اينجا رسيد زهره گفت : " همه اينها كه راجع به گذشته گفتی صحيح است ، اما تو بايد اين‏ واقعيت را درك كنی كه امروز غير از ديروز است . ما ديگر آن مردم‏ نيستيم كه طالب دنيا و ماديات باشيم . ما از هدفهای دنيايی گذشته‏ هدفهای آخرتی داريم . ما