سيري در سيره نبوي - صفحه : 144

فحاشی كردن . بعضی اصحاب جواب دادند البته نه فحاشی . يكی از بزرگان‏ اصحاب گفت : يا اباعبدالله ! اجازه بدهيد الان با يك تير همين جا حرامش كنم . فرمود : نه . خيال كرد حضرت توجه ندارند به اين جهت كه او چه آدمی است . گفت : يا ابن رسول الله من اين را می‏شناسم و می‏دانم چه‏ شقيی است . فرمود : می‏دانم . پس چرا اجازه نمی‏دهيد ؟ فرمود : من‏ نمی‏خواهم شروع كرده باشم . تا در ميان ما جنگ برقرار نشده است هنوز به‏ صورت دو گروه مسلمان روبروی يكديگر هستيم . تا آنها دست به جنگ و خونريزی نزنند من دست به جنگ نمی‏زنم . اين اصل قرآنی را كه در قرآن‏ است : « الشهر الحرام بالشهر الحرام و الحرمات قصاص فمن اعتدی عليكم‏ فاعتدوا عليه بمثل ما اعتدی عليكم »( 1 ) كه حضرت امير هم در صفين به‏ همين آيه استناد می‏كرد و می‏گفت من شروع نمی‏كنم به حكم اين آيه ، ولی اگر شروع كردند دفاع می‏كنيم ، امام حسين در مورد شمر هم رعايت می‏كند و می‏گويد قبل از آن كه جنگ عملا از طرف دشمن شروع بشود از طرف ما نبايد شروع بشود . اين نكات است كه مقام معنويت امام را نشان می‏دهد كه آنها چگونه فكر می‏كردند : يك اصل كوچك ولو يك مستحب هم نبايد پايمال شود . ولی در دشمن اين فكرها نيست . كم كم روز بر می‏آيد ، لشكر عمر سعد آماده می‏شوند . امام حسين عليه السلام هم ميمنه

پاورقی : . 1 سوره بقره ، آيه . 194 [ ماه حرام در مقابل ماه حرام است ( پس‏ اگر مشركين در ماه حرام با شما جنگيدند شما هم در ماه حرام با آنان‏ بجنگيد ) و در چيزهای محترم قصاص جايز است ، پس هر كس به شما تجاوز كرد شما هم به همان اندازه به او تجاوز كنيد ] .