سيري در سيره ائمه اطهار - صفحه : 192

برای اينكه به مردم اينجور افهام كنند كه امام به اجل خود از دنيا رفته‏ است . البته امام ، علاقمند زياد داشت ، ولی آن گروهی كه مثل اسپند روی‏ آتش بودند ، شيعيان بودند . يك جريان واقعا دلسوزی می‏نويسند كه چند نفر از شيعيان امام ، از ايران‏ آمده بودند ، با آن سفرهای قديم كه با چه سختی ئی می‏رفتند . اينها خيلی‏ آرزو داشتند كه حالا كه موفق شده‏اند بيايند تا بغداد ، لااقل بتوانند از اين زندانی هم يك ملاقاتی بكنند . ملاقات زندانی كه نبايد يك جرم محسوب‏ شود ، ولی هيچ اجازه ملاقات با زندانی را نمی‏دادند . اينها با خود گفتند : ما خواهش می‏كنيم ، شايد بپذيرند . آمدند خواهش كردند ، اتفاق‏ پذيرفتند و گفتند : بسيار خوب ، همين امروز ما ترتيبش را می‏دهيم ، همين‏ جا منتظر باشيد . اين بيچاره ها مطمئن كه آقا را زيارت می‏كنند ، بعد بر می‏گردند به شهر خودشان كه ما توفيق پيدا كرديم آقا را ملاقات كنيم ، آقا را زيارت كرديم ، از خودشان فلان مسئله را پرسيديم و اينجور به ما جواب‏ دادند . همين طور كه در بيرون زندان منتظر بودند كه كی به آنها اجازه‏ ملاقات بدهند ، يكوقت ديدند كه چهار نفر حمال بيرون آمدند و يك جنازه‏ هم روی دوششان است . مأمور گفت : امام شما همين است . و لا حول و لا قوش الا بالله العلی العظيم .