جامعه و تاريخ - صفحه : 67

پرورش افراد و جامعه بر اين اساس است كه لازمه‏اش پايه‏گذاری فرهنگی‏ نوين است كه فرهنگ بشری است نه فرهنگ ملی . اينكه اسلام فرهنگی به‏ جهان عرضه كرد كه امروز به نام " فرهنگ اسلامی " شناخته می‏شود ، نه از آن جهت بود كه هر مذهبی كم و بيش با فرهنگ موجود مردم خود درمی‏آميزد ، از آن متأثر می‏شود و بيش و كم آن را تحت تأثير خود قرار می‏دهد ، بلكه‏ از آن جهت بود كه فرهنگ سازی در متن رسالت‏اين مذهب قرار گرفته است . رسالت اسلام بر تخليه انسانهاست از فرهنگهايی كه دارند و نبايد داشته‏ باشند و تحليه آنها به آنچه ندارند و بايد داشته باشند و تثبيت آنها در آنچه دارند و بايد هم داشته باشند . مذهبی كه كاری به فرهنگهای گوناگون‏ ملتها نداشته باشد و با همه فرهنگهای گوناگون سازگار باشد ، مذهبی است‏ كه فقط به درد هفته‏ای يك نوبت در كليسا می‏خورد و بس . ثالثا ، مفاد آيه كريمه كه می‏فرمايد : " « انا خلقناكم من ذكر و انثی‏ " اين نيست كه " ما شما را از دو جنس آفريديم " تا گفته شود در اين‏ آيه اول تقسيم‏بندی بشری از نظر جنسيت مطرح شده و بی‏درنگ تقسيم بندی از نظر مليت ، و آنگاه نتيجه گرفته شود كه آيه می‏خواهد بفهماند همان طور كه اختلاف جنسيت امری طبيعی است و براساس آن بايد ايدئولوژيها مطرح‏ شود نه بر نفی آن ، اختلاف در مليت نيز چنين است ! مفاد آيه اين است‏ كه " ما شما را از مردی و زنی آفريديم " ، خواه مقصود اين باشد كه‏ رابطه نسلی همه انسانها به يك مرد و يك زن منتهی می‏شود ( آدم وحوا ) و خواه مقصود اين باشد كه