آشنايي با قرآن 5 - صفحه : 210

اينكه كسی حرفی می‏زند ، بعد سخنی می‏گويد كه ديگر در می‏ماند جواب بدهد و خجل و شرمنده می‏شود ، می‏گوييم فلانی بور شد . دو ريشه برای اين كلمه ذكر كرده‏اند كه هر دو به يك ريشه بر می‏گردد . يك ريشه‏اش هلاكت است . " بورا " در لغت عربی يعنی هلاكت . ريشه ديگر آن اين است كه عرب به‏ زمين به تعبير خودش ميته جرداء ، يعنی زمين مرده لخت و عور كلمه " بور " اطلاق می‏كند ( باير هم كه می‏گويند همين است ) ، زمين مرده ، زمينی كه‏ حيات ندارد ، زمينی كه هيچ گياهی ندارد ، زمين شوره‏زار يا شنزاری كه هيچ‏ اثری از آثار حيات در آن وجود ندارد . هر دو را مفسرين گفته‏اند . به نظر من اين دومی ( مناسبتر است ) . " « و كنتم قوما بورا »" حقيقت اين‏ است كه اين دلهای شما سرزمينهای مرده بی‏حيات بی‏روحی بود . " « و من لم‏ يؤمن بالله و رسوله فانا اعتدنا للكافرين سعيرا »" ( اول گفت : " ² لتؤمنوا بالله و رسوله »" وای به حال كسی كه به خدا و رسول خدا ايمان‏ پيدا نكند و كافر بشود ، بايد بداند كه برای كافران سعيری ( آتشها و لهيبهای افروخته و گداخته‏ای ) است. و صلی الله علی محمد و آله الطاهرين.