آشنايي با قرآن 6 - صفحه : 202

به آن " اسم " می‏گويند ، يعنی اسم در اينجا غير از نام است كه ما معمولا در اصطلاح عرف داريم . نام يعنی يك قرارداد . يك لفظ را البته به‏ اعتبار معنايی ولی به حسب قرارداد روی شخصی می‏گذارند يا روی چيزی ، كه‏ گاهی اشياء هم نام دارند . مثلا " تهران " نام يك شهر است ، " قم " نام يك شهر است . گاهی بشر برای كوهها و اسبها هم نام مخصوص می‏گذارد ، ولی در نام ، رابطه نام با آن شی‏ء يك رابطه قراردادی است ، قرارداد كرده‏اند . احيانا ممكن اتس كه مفهوم آن نام با آن شخص هيچ انطباقی‏ نداشته باشد . اگر اسم كسی را گذاشتند علی ، برای اين است كه او را با اين نام بشناسند ، وقتی می‏خواهند صدايش كنند بگويند علی . اما اين دليل‏ نيست كه اين علی هم مثل آن علی واقعا علی باشد يعنی دارای علو باشد . گاهی بر عكس اسم می‏گذارند : " بر عكس نهند نام زنگی كافور " يك سياه‏ زنگی را " كافور " می‏نامند ) . قديم معمول بود ، يكی از اسمهايی كه روی‏ غلامها می‏گذاشتند " كافور " بود . كافور سفيد است . يا به كچل می‏گفتند " زلفعلی " . ولی اسم در مورد خداوند اين نيست كه ما برای خداوند نامهای متعدد قرارداد كرده‏ايم آن طور كه در زبان عربی برای شير ، اين‏ حيوان درنده ، نامهای متعد گذاشته اند . در نصاب می‏گويد : غضنفر و اسد و ليث و حارث و دلهاث هژبر و قسوره و حيدر است و ضيغم شير ولی همه آنها نامگذاری است . در زبان عرب اين چيزهای خيلی زياد است‏ كه مثلا برای شير يا سگ يا گربه اسمهای متعدد بگذارند . اسماء الهی اين‏ نيست كه برای خدا اسم زياد گذاشته‏اند ، آنجا اسم گذاری نيست . در ميان‏ اسماء الهی تنها " الله " را بعضی می‏گويند كه در عين اينكه معنای بر خداوند متعال صادق است حنبه علميت و نامگذاری دارد ، كه آن هم‏