حماسه حسيني3 - صفحه : 261

اهل منبر اعتراض می‏كرد . معمولا می‏گفت اين زهر مارها چيست كه شما می‏خوانيد ؟ ! ولی كسی به سخنانش گوش نمی كرد ، تا آنكه يك دهه خودش‏ در مسجد خودش روضه گرفت و بانی هم خودش بود . با روضه خوان شرط كرد كه‏ به اصطلاح خودش از آن زهر مارها قاطی نكند . روضه خوان گفت : آقا ! من‏ حرفی ندارم ولی بدانيد كه مردم گريه نمی كنند . گفت : تو چكار داری ؟ ! در مجلس من نبايد از آن زهرماری‏ها يعنی روضه‏های دروغ خوانده شود . مجلسی‏ بپا شد . آقا خودش در محراب ، و منبر هم كنار محراب . منبری وارد روضه‏ شد ولی هر چه خواست با روضه راست مردم گريه كنند نشد . آقا خودش هم‏ دست را به پيشانی گذاشته بود و ديد عجب ! مجلس خيلی يخ شد ، و لا بد با خود گفت الان مردم عوام خواهند گفت علت اينكه روضه آقا نمی گيرد اينست‏ كه نيت آقا صاف نيست و مريدها خواهند پاشيد . يواشكی سرش را به طرف‏ منبر برد و گفت قدری از آن زهر ماری‏ها قاطيش كن . داستان ديگر اينكه : در يكی از شهرستانها برای اولين بار يك روضه‏ منفصلی شنيدم درباره داستان زنی كه در زمان متوكل رفت به زيارت ابا عبدالله ( ع ) ، و مانع می‏شدند و دست می‏بريدند ، تا عاقبت آن زن با شرح‏ مفصلی كه يادم نيست ، به دريا انداخته می‏شود و فرياد می‏كند : يا اباالفضل ! به فريادم برس . سواری پيدا می‏شود و می‏آيد و به زن می‏گويد : ركابم را بگير ! زن می‏گويد : چرا دست دراز نمی كنی و مرا نمی گيری ؟ می‏گويد : آخر من دست در بدن ندارم .