فلسفه اخلاق - صفحه : 234

می‏گفت روزی من و پسرم در يك رستوران بوديم و من تازه از بيمارستان‏ مرخص شده بودم نشسته بوديم پشت يك ميز و پسرم مرتب بلند می‏شد و از من‏ پذيرايی می‏كرد ، چای می‏آورد ، قهوه می‏آورد ، هی دور من می‏گشت يك زن و مردی هم كه پنجاه شصت سالشان نشان می‏داد آن طرف نشسته بودند ديدم‏ مراقب ما هستند و هی نگاه می‏كنند در اين بين پسرم آمد رد بشود ، ديدم با او نجوا كردند ، سؤالهايی كردند و او هم جواب داد بعد پسرم آمد ، گفت‏ می‏پرسند اين كيست كه تو اينجور داری خدمت می‏كنی ؟ شك نداشتند كه من‏ بايد نوكر باشم و می‏خواهم در مقابل اين كار خودم پول بگيرم گفتند تو چقدر پول می‏گيری كه برای اين شخص اين جور خدمت می‏كنی ؟ گفتم اين پدر من است‏ گفتند خوب پدرت باشد ، مگر آدم برای پدرش بايد مفت كار بكند ؟ ! گفتم‏ : آخر اين پدر من است من اينجا تحصيل می‏كنم ، پول تحصيل و خرج زندگی مرا او از ايران می‏فرستد دهانشان باز ماند ، گفتند : اين كار می‏كند می‏فرستد تو خرج بكنی ؟ ! گفتم : آری باور نمی‏كردند كم كم آشنا شدند ، گفتند : " بله ما هم زن و شوهر هستيم ، دختر و پسری داريم ، دخترمان فلان جاست و پسرمان فلان جا و ما اكنون دو نفری تنها اينجا هستيم " ولی بعد كه پسرم‏ تحقيق كرد آنها اقرار كردند كه ما سی سال پيش با همديگر به اصطلاح آشنا شديم و عشق همديگر را در دلمان احساس كرديم ، گفتيم يك مدتی با هم‏ معاشرت می‏كنيم اگر اخلاقمان با همديگر جور در آمد ازدواج می‏كنيم همين طور سی سال گذشته است و بچه هم نداريم اين دوره نامزدی ما سی سال طول كشيده‏ است و هنوز به جايی نرسيده است . مسئله كمبود عواطف ، عجيب مسئله است در دنيا . آنها هم