توحيد - صفحه : 166

ثابت است " غير از اين است كه آحاد ماده در عالم ثابت باشد . من مقصود خودم را اين طور بگويم : فرض كنيم اگر مواليد و وفيات دنيا را بتوانند آن طور كنترل كنند كه مثلا تمام افراد بشر در سه ميليارد ثابت‏ بمانند ( نه سه ميليارد و يك نفر بشود ، نه سه ميليارد و يك نفر كم ) به طوری كه جوری توازن برقرار كنند كه در همان ساعتی كه مثلا هزار و پانصد و شصت نفر و يا ده هزار و ششصد و هفتاد نفر می‏ميرند ، در همان ساعت و همان لحظه همين مقدار انسان متولد شود ، آن وقت ما می‏توانيم بگوييم‏ مقدار انسان در دنيا هميشه ثابت است اما فرد ثابتی نداريم . " مقدار انسان در دنيا ثابت است " يعنی از يك طرف هر اندازه انسان از ميان‏ می‏رود ، از طرف ديگر همان تعداد انسان به وجود می‏آيد . از نظر علمی‏ می‏گوييم انسان در دنيا باقی است ، اين نامگذاری است ، اما از نظر فلسفی‏ هيچ چيزی باقی نيست ، چون فلسفه روی واقعيات حكم می‏كند . واقعيت ، فرد است نه مجموع ، مجموع كه واقعيت ندارد . می‏گويد اين فرد فانی شونده‏ است ، آن فرد هم فانی شونده است ، مجموع كه يك امر اعتباری و قراردادی‏ است ثابت است . اين مطلب برای من ابهام دارد و می‏خواهم برای من توضيح بدهيد كه آيا آنچه امروز در دنيا برای ماده يا غير ماده ( آن اصلی كه می‏گويند عالم از آن به وجود آمده است ) می‏گويند ثابت است ، فقط مقدار و مجموع است كه‏ ثابت است ، يا علم به يك شی‏ء و يك حقيقت واقعی رسيده كه می‏گويد خود همان شخص به صورت شخصی برای هميشه موجود است ؟ اگر ما به اينجا رسيديم‏ كه در دنيا اشيائی وجود دارند كه به صورت شخصی و واقعيت شخصی خودشان‏ هميشه موجودند و آنها هستند كه اين اشياء عالم را به وجود می‏آورند ، پس‏ در واقع بايد بگوييم در دنيا چيز تازه‏ای به وجود نمی‏آيد و خلق نمی‏شود ، هر چه در دنيا تازه به وجود می‏آيد ، شكل تازه به وجود آمده . پس اگر ما خدا را هم خالق بدانيم ، لااقل به اين معنا بايد خالق بدانيم كه بگوييم‏ خداوند خالق شكلهای تازه ماده عالم است ، نه خالق خود ماده عالم ، چون‏ خود ماده عالم كه فرضا هميشه بوده و خواهد بود . ( حالا از حرف حكمای‏ اسلامی بگذريد كه ( اين فرض ) در عين حال با مخلوقيت منافات ندارد ، روی حساب سطحی داريم حكم می‏كنيم ) . بايد بگوييم آن چيزی كه دائما پيدا می‏شود و جريان دارد و قرآن اسم آن را