بيست گفتار - صفحه : 59

می‏گفتند " الحكم لله لا لك يا علی " . يك وقت علی ( ع ) نماز به جماعت می‏خواند و مشغول قرائت بود . در اين حال ، يكی از اينها كه در مسجد حضور داشت اين آيه قرآن را خواند : " « و لقد اوحی اليك وإلی الذين من قبلك لئن أشركت ليحبطن عملك »" ( 1 ) كنايه از اينكه تو كافر شدی و مشرك . علی ( ع ) به حكم اينكه وقتی‏ قرآن تلاوت می‏شود بايد خاموش بود ، خاموش شد تا او آيه را تمام كرد ، بعد مشغول شد . بار دوم آن شخص همان آيه را خواند . باز علی ( ع ) به‏ احترام آيه قرآن خاموش شد تا او تمام كرد ، آنگاه مشغول قرائت شد . بار سوم باز آن شخص همان آيه را خواند . باز هم علی ( ع ) خاموش شد . همينكه تمام كرد علی ( ع ) اين آيه را از آخر سوره روم خواند : " « فاصبرإن وعد الله حق و لا يستخفنك الذين لا يوقنون »" (2) ديگر آن مرد تكرار نكرد . اينها در اثر شدت عملی كه به خرج می‏دادند وحشت عجيبی ايجاد كرده‏ بودند . جمله " لا حكم‏إلا لله " دلها را پر از وحشت می‏كرد . عبدالرحمن‏ بن ملجم به كوفه آمد و دو نفر ديگر هم از هم عقيده‏ها و هم مسلكان خود پيدا كرد و شب موعود را در مسجد بسر بردند . آن وقتی كه ضربت به فرق‏ مبارك علی ( ع ) وارد شد فريادی شنيده شد و برقی در آن تاريكی به چشمها خورد : فرياد ، فرياد " لا حكم‏إلا لله " بود و برق ، برق شمشير .

پاورقی : . 1 زمر ، . 65 . 2 روم ، . 60