امامت و رهبري - صفحه : 112

بزرگترين ارزشها را برای جهاد قائل شده . در زندگی ائمه هم می‏بينيم كه‏ تمام دستورات و روش زندگيشان توجيه كننده اين بوده كه دنبال استيفای‏ حقوق و بدست آوردن حق حاكميت و حكومت بوده‏اند چه آنهايی كه علنا مبارزه می‏كردند و چه آنها كه يا در زندان و يا در مخفيگاه رهبريهای‏ سازمانهای مخفی را داشتند . اينست كه بنده نمی‏توانم وظائف ديگری غير از حكومت برای امامت توجيه بكنم زيرا حكومت آنها بر همه اعمال امامت‏ توجيه خواهد شد . خواستيم توضيح بفرمائيد . جواب : عرض كنم كه شما مسئله مرز را خودتان مطرح كرديد . من كه اصلا كلمه مرز را به كار نبردم و صحيح هم نمی‏دانم كه به كار برده شود . من‏ عرض كردم كه امامت درميان شيعه در سطحی بالاتر از حكومت مطرح است كه‏ حكومت يكی از شئون امامت خواهد بود و آن سطح بالاتر ، سطح بيان و توضيح‏ اسلام و مرجع بودن برای احكام دين است در سطح عصمت و خطا ناپذيری . ما می‏گوئيم يكی از شئون پيغمبر اكرم حكومت بود . اين كه مرز نيست . يكی از شئونی كه پيغمبر اكرم در ميان مردم داشت حكومت بود ولی اين حكومت‏ حكومت از ناحيه مردم و حقی نبود كه مردم به او داده باشند ، حقی بود كه‏ خدا به او داده بود به دليل اينكه او بشری بود فوق بشرهای ديگر . [ به‏ عبارت ديگر پيغمبر ] به دليل اينكه مبين احكام الهی بود و با عالم غيب‏ اتصال معنوی داشت ، حكومت هم در ميان مردم داشت . من كه نخواستم مرزی‏ ميان دنيا و آخرت قائل بشوم و تفكيكی كرده باشم ميان امام و حاكم و بگويم امام مربوط به آخرت مردم است و حاكم مربوط به دنيای مردم . اگر من اينطور گفته بودم ، ايراد شما وارد بود . ما می‏گوئيم در ميان شيعه‏ مسئله ديگری