جامعه و تاريخ - صفحه : 61

طبيعت ، نوعيت انسان را می‏سازد و تاريخ فرهنگ او را ، و در حقيقت ، شخصيت و منش و " خود " واقعی او را . هر ملتی فرهنگی خاص با ماهيتی‏ خاص و رنگ و طعم و بو و خاصيتهای مخصوص به خود دارد كه مقوم شخصيت آن‏ ملت است و دفاع از آن فرهنگ دفاع از هويت آن ملت است ، و همان‏طور كه هويت و شخصيت يك فرد به شخص خود او تعلق دارد و رها كردن آن و پذيرفتن هويت و شخصيت ديگری به معنی سلب خود از خود است و به معنی‏ مسخ شدن و بيگانه شدن با خود است ، هر فرهنگ ديگر جز فرهنگی كه در طول‏ تاريخ ، اين ملت با آن قوام يافته ، برای اين ملت يك امر بيگانه است‏ ، اينكه هر ملتی يك نوع احساس ، بينش ، ذوق ، پسند ، ادبيات ، موسيقی‏ ، حساسيت ، آداب و رسوم دارد و يك نوع امور را می‏پسندد كه قوم ديگر خلاف آن را می‏پسندد ، از آن است كه اين ملت در طول تاريخ به علل مختلف‏ از موفقيتها ، ناكاميها ، برخورداريها ، محروميتها ، آب و هواها ، مهاجرتها ، ارتباط ها ، داشتن شخصيتها و نابغه‏ها دارای فرهنگی ويژه شده‏ است و اين فرهنگ ويژه روح ملی و جمعی او را به شكل خاص و با ابعاد خاص ساخته است . فلسفه ، علم ، ادبيات ، هنر ، مذهب ، اخلاق مجموعه‏ عناصری هستند كه در توالی تاريخ مشترك يك گروه انسانی به گونه‏ای " شكل‏ " می‏گيرند و " تركيب " می‏يابند كه ماهيت وجودی اين گروه را در برابر گروه های ديگر انسانی تشخص می‏بخشد و از اين تركيب ، " روحی " آفريده‏ می‏شود كه افراد يك جمع را به صورت اعضای " يك پيكر " ارتباط ارگانيك و حياتی می‏دهد و همين " روح " است كه به اين پيكر نه تنها وجودی مستقل و مشخص بلكه نوعی " زندگی "