حماسه حسيني3 - صفحه : 92

« حرارش فی قلوب المؤمنين لا يبرد ابدا ». پس معلوم می‏شود فلسفه اين كار تهديد دشمن و تقبيح كارهای آنها است ، تحسين اين دسته و تشويق به اين‏ نوع كار و تقبيح آن دسته و ايجاد نفرت [ نسبت به ] آن نوع كار ( 1 ) . البته حضرت زهرا خوشحال می‏شود اما از باب اينكه نيت و هدف حضرت‏ زهرا و حضرت رسول و حضرت امير و حضرت امام حسين همه يكی است و آن‏ « يتلوا عليهم آياته و يزكيهم و يعلمهم الكتاب و الحكمة »است . البته‏ خوشحال می‏شود كه به وسيله ذكر فرزندش حسين مردم در دنيا و آخرت‏ سعادتمند شوند ، مردم در همان راهی حركت كنند كه فرزندش حسين حركت‏ كرده است . بعد از مردن معاويه از امام حسين بيعت خواستند . در منزل حاكم مدينه‏ حاضر شد و بيعت نكرد . روز بعد مروان حكم

پاورقی : > قرآن می‏خوانند و پاره‏ای حوادث كربلا را بيان می‏كنند و دسته‏ای نوحه‏ گری می‏كنند و گروهی ديگر مرثيه می‏خوانند . عرض كردم : فدايت شوم آری من‏ نيز پاره‏ای از آنچه فرمودی ديده‏ام . فرمود : سپاس خدای را كه در ميان‏ مردم گروهی را قرار داد كه به نزد ما می‏آيند و ما را می‏ستايند و برای ما مرثيه می‏خوانند ، و دشمنان ما را كسانی قرار داد كه بر ايشان خرده‏ می‏گيرند از خويشان ما يا غير آنها ، آنان را تهديد می‏كنند و اعمال ايشان‏ را زشت می‏شمرند ] . 1 - [ در حاشيه اين پاراگراف استاد شهيد نوشته‏اند : ] آيا منظور از عزاداری همدردی و تسليت است ؟ ! و يا منظور بردن ثواب است ؟ ! در صورتی كه خود ثواب و كار درست و معقول ، دارای مصلحت ذاتی است . پس‏ نخست بايد ببينيم كه آن مصلحت ذاتی كه در سلسله علل حكم است چيست تا نوبت برسد به ثواب كه در سلسله معلولات حكم است .