درسهاي الهيات شفا2 - صفحه : 436

ايجاد نمی‏كند . علم و قدرت و حيوه درما به صورت تفرق وجود دارند . و سرش اين است‏ كه در ما به صورت عرض است . شيخ می‏گويد در خود ما هم ممكن است علم‏ عين قدرت باشد . يك معمار ، قبل از تجربه آدمی است كه در كار عاجز است . ولی بعد از تجربه قدرت پيدا می‏كند . خط نوشتن نيز چنين است . انسان اول كه می‏خواهد بنويسد نمی‏تواند ، در اوائل نوشتن كج می‏نويسد . وی‏ در اثر ممارست ، قدرت و توانائی پيدا می‏كند كه اين صنعت را انجام دهد. اين چيست ؟ اين قدرتی كه نبود و بعد پيدا شد چيست ؟ حكما معتقدند كه اين جز علم چيز ديگری نيست . شخص اشتباه می‏كند كه‏ اول عالم است ولی قادر نيست . آن علم هر چه بيشتر در نفس رسوخ می‏كند ، توانائی بيشتر می‏شود . البته در صنعتگر ، وجودش طوری است كه اگر علم بخواهد در طبيعت پياده‏ شود ، نياز به وسائل و طبيعت بيرون دارد . ولی ممكن است صورت علمی به‏ قدری راسخ و قوی شود كه با همان علم ، بدون احتياج به چيز ديگر ، شی‏ء را ابداع كند . يعنی علم عين قدرت باشد .

متن

واذا كانت تلك الاشياء المرتسمه فی‏ذلك الشی‏ء من معلولات الاول ، فتدخل‏ فی جملة ماالاول يعقل ذاته مبدألها ، فيكون صدورها عنه ليس علی ما قلنا من أنه اذا عقل خيرا وجد ، لانها نفس عقله للخير ، أو يتسلسل الامر لانه‏ يحتاج أن يعقل أنها عقلت ، و كذلك الی مالانهاية ، وذلك محال فهی نفس‏ عقله للخير . فاذا قلنالما عقلها وجدت ، ولم يكن معها عقل آخر ، ولم يكن‏ وجودها الا أنها تعقلات ، فانما يكون كأنا قلنا لانه عقلها عقلها ، أو لانها وجدت عنه وجدت عنه .