داستان راستان1 - صفحه : 150

- " معلوم است كه آزاد است ، اگر بنده می‏بود پروای صاحب و مالك و خداوندگار خويش را می‏داشت و اين بساط را پهن نمی‏كرد " . رد و بدل شدن اين سخنان ، بين كنيزك و آن مرد ، موجب شد كه كنيزك‏ مكث زيادتری در بيرون خانه بكند . هنگامی كه به خانه برگشت ، اربابش‏ پرسيد : " چرا اين قدر دير آمدی ؟ " كنيزك ماجرا را تعريف كرد و گفت : " مردی با چنين وضع و هيئت‏ می‏گذشت ، و چنان پرسشی كرد ، و من چنين پاسخی دادم " . شنيدن اين ماجرا او را چند لحظه در انديشه فرو برد ، مخصوصا آن جمله ( اگر بنده می‏بود از صاحب اختيار خود پروا می‏كرد ) مثل تير بر قلبش نشست‏ . بی اختيار از جا جست و به خود مهلت كفش پوشيدن نداد . با پای برهنه‏ به دنبال گوينده سخن رفت . دويد تا خود را به صاحب سخن كه جز امام هفتم‏ حضرت موسی بن جعفر ( ع ) نبود رساند . به دست آن حضرت به شرف توبه‏ نائل شد ، و ديگر به افتخار آن روز كه با پای