آشنايي با علوم اسلامي 2 - صفحه : 156

ثم انه اذا بلغت به الارادش و الرياضة حداما ، عنت له خلسات من اطلاع‏ نور الحق عليه لذيذش كأنها بروق تومض اليه ثم تخمد عنه و هو المسمی‏ عندهم اوقاتا ثم انه ليكثر عليه هذا الغواشی اذا أمعن فی الارتياض . سپس هرگاه اراده و رياضت به ميزان معينی برسد پاره‏ای " خلسه " ها ( ربايشها ) برايش پديد می‏آيد ، به اين نحو كه نوری بر قلبش طلوع می‏كند . در حالی كه سخت لذيذ است و به سرعت می‏گذرد ، گوئی برقی می‏جهد و خاموش‏ می‏گردد . ا ين حالات در اصطلاح عرفا " اوقات " ناميده می‏شوند و اگر در رياضت پيش رود اين حالات فزونی می‏گيرد . انه ليتوغل فی ذلك حتی يغشاه فی غير الارتياض . فكلما لمح شيئا عاج‏ منه الی جناب القدس يتذكر من امره امر فغشيه غاش فيكاد يری الحق فی كل‏ شی‏ء . عارف آنقدر در اين كار پيش می‏رود ، تا آنجا كه اين حالات در غير حالت رياضت نيز گاه به گاه دست می‏دهد ، بسا كه يك نگاه مختصر به چيزی‏ روحش را متذكر عالم قدس می‏كند و حالت به او دست می‏دهد ، كار به جائی‏ می‏رسد كه نزديك است خدا را در همه چيز ببيند . و لعله الی هذا الحد يستعلی عليه غواشيه و يزول هو عن سكينته فيتنبه‏ جليسه . عارف ، تا وقتی كه در اين مرحله و اين منزل است ، اين حالات كه عارض‏ می‏شود بر او غلبه می‏نمايد و آرامش عادی او را به هم می‏زند ، قهرا اگر كسی پهلويش نشسته باشد متوجه تغيير حالت وی می‏گردد . ثم انه لتبلغ به الرياضة مبلغا ينقلب وقته سكينة فيصير المخطوف‏ مألوفا و الوميض شهابا بينا و يحصل له معارفة مستقرش كأنها صحبة مستمرش و يستمتع فيها ببهجته ، فاذا انقلب عنها انقلب حيران اسفا . سپس كار مجاهدت و رياضت به آنجا می‏كشد كه " وقت " تبديل به ة سكينه " می‏شود يعنی آنچه گاه گاه بود و آرامش را به هم می‏زد ، تدريجا