آشنايي با قرآن 6 - صفحه : 179

يك سلسله تصادفات رخ داده كه ما پيدا شده‏ايم ، حالا كه پيدا شده‏ايم چند صباحی اينجا هستيم ، پس ببينيم مثلا چه راهی را در پيش بگيريم كه از لذات بيشتری كامياب شويم ، چنين كسی خودش را فراموش كرده و خودش‏ راگم كرده و نتيجه اين است كه يك عمر تلاش می‏كند و خيال می‏كند برای‏ خودش تلاش كرده ، نمی‏فهمد كه برای " ناخود " تلاش كرده است . زمانی‏ خودش را می‏بيند " « و لقد جئتمونا فرادی كما خلقنا كم اول مرش »" (1) می‏بيند دستش خالی خالی است ، تمام كارهايی كه كرده هيچ چيزش برای اين‏ خود واقعی‏اش نيست . مولوی نشبيه بسيار عالی‏ای می‏كند ، چنين شخصی را تشبيه می‏كند به كسی كه‏ زمينی دارد و می‏خواهد آن را بسازد . زحمت می‏كشد ، آجر می‏برد ، بنا و عمله می‏برد ، لوازم می‏برد ، پول خرج می‏كند و آنجا را حسابی می‏سازد . ولی‏ وقتی كه می‏خواهد اسباب كشی كند می‏فهمد كه خانه را روی زمين همسايه ساخته‏ و زمين خودش لخت و عور مانده است . آن ساعتی كه می‏خواهد منتقل شود می‏بيند آن جايی كه كار كرده مربوط به او نيست ، مال كس ديگر بوده و زمين خودش باير باقی مانده است . می‏گويد :

در زمين ديگران خانه مكن
كار خود كن كار بيگانه مكن
كيست بيگانه ، تن خاكی تو
كز برای اوست غمناكی او
تا تو تن را چرب و شيرين می‏دهی
گوهر جان را نيابی فربهی

تو همواره می‏خواهی به تن لقمه برسانی ، جان راگرسنه نگه داشته‏ای ، دائما تن را سير می‏كنی . آن را لاغر نگه داشته‏ای ، اين را چاق می‏كنی .

گر ميان مشك تن را جا شود
وقت مردن گند آن پيدا شود

پاورقی : . 1 انعام / . 94