آشنايي با قرآن 4 - صفحه : 206

پس " آسمان " در زبان فارسی يعنی فلك كه مثل سنگ آسيا می‏چرخد ، ولی‏ " سماء " معنايش اين نيست كه آنچه كه مثل سنگ آسيا می‏چرخد ، " سماء " يعنی آنچه كه در بالا قرار گرفته است ، از ماده " سمو " است و سمو يعنی علو . هر چه كه در بالای ما قرار گرفته ، قرآن به آن " سماء " گفته‏ است . خورشيد هم سماء است ، ستاره هم سماء است ، ابر هم سماء است ، و حتی گاهی به خود باران هم قرآن می‏گويد " سماء " : " « يرسل السماء عليكم مدرارا »" ( 1 ) چون از بالا می‏آيد به آن می‏گويد " سماء " ، و امور غيبی و ملكوتی و معنوی را هم قرآن می‏گويد " سماء " چون از نظر معنا در مقام بالاتری قرار گرفته‏اند : " « و هو القاهر فوق عباده »" ( 2 ) . آنچه كه قاهر بر ما و مسلط برماست و مافوق معنوی ما فوق معنوی ما قرار گرفته است ، قرآن به آن هم " سماء " می‏گويد . پس اين اشتباه‏ نشود . همين قرآن كه در بسياری از موارد و از جمله همين قرائن موجود در اينجا می‏گويد از " ابر " باران می‏فرستيم ، اينجا می‏گويد از " سماء " باران می‏فرستيم ، چون در اينجا سماء خودش همان ابر است و ابر سماء است‏ . " « و ينزل من السماء »" از بالا فرو می‏فرستد " ينزل " يعنی تدريجا فرو می‏فرستد . فرق است ميان " انزال " و " تنزيل " . " انزال " فرود آوردن يكدفعه را می‏گويند ، مثل " « انا انزلناه فی ليله القدر »" ( 3 ) كه نزول دفعی قرآن را بيان می‏كند . " تنزيل " نزول تدريجی است . معلوم است : چون باران و تگرگ تدريجا می‏آيند ، لذا تعبير " ينزل " می‏كند ) « و ينزل من السماء »

پاورقی : . 1 نوح / . 11 . 2 انعام / 18 و . 61 . 3 قدر / . 1