امامت و رهبري - صفحه : 96

مسئله عصمت

در اينجا مسئله عصمت پيش می‏آيد . وقتی كه شيعه امام ( 1 ) را در چنين‏ مقامی تلقی می‏كند كه حافظ و نگهبان شريعت و مرجع مردم برای شناساندن‏ اسلام است ، همانطور كه برای پيغمبر ( ص ) عصمت قائل است ، برای او هم‏ عصمت قائل است . در مورد عصمت پيغمبر هيچكس شبهه نمی‏كند و امر بسيار واضحی هم هست . اگر برای ما قطعی شود كه سخنی را پيغمبر اكرم فرموده ، در صحت آن شك نمی‏كنيم و می‏گوئيم پس درست است . هيچوقت نمی‏گوئيم‏ پيغمبر در اينجا اشتباه كرده است . كسی كه خدا او را برای هدايت مردم‏ فرستاده در حاليكه مردم به هدايت الهی نياز داشته‏اند ، نمی‏تواند انسانی‏ جايز الخطا يا جايز المعصيه باشد . دو گونه خطاست : يكی اينكه عالما عامدا معصيت كند مثلا خدا به پيغمبر دستور بدهد كه چنين بگو . بعد پيغمبر ببيند مصلحت و منفعت خودش طوری ديگری اقتضا می‏كند و آن سخن را به‏ گونه‏ای ديگر برای مردم بگويد .

پاورقی : 1 - بيشتر به جنبه دينی او نظر دارند . قبلا گفتم اينكه در عصر ما مسئله‏ امامت را فورا مساوی با مسئله حكومت كه جنبه دنيايی قضيه است می‏گيرند ، صحيح نيست در مسئله امامت بيشتر جنبه دينی آن مطرح است . اصلا بين‏ مسئله امامت و مسئله حكومت به يك اعتبار نوعی عموم و خصوص من وجه‏ است . امامت يك مسئله است و حكومت كه از شئون امامت است ، مسئله‏ ديگری است . در زمان غيبت ما درباره حكومت صحبت می‏كنيم ولی درباره‏ امامت صحبت نمی‏كنيم . نبايد امامت را مساوی با حكومت دانست . امامت‏ به تعبير علما رياست در دين و دنياست و چون رياست در دين است ، قهرا رياست در دنيا هم هست . مثل خود پيغمبر كه چون رئيس دينی بود ، به تبع‏ رئيس دنيايی هم بود . اگر در زمانی فرضا امام وجود نداشته باشد يا امام‏ غيبت داشته باشد و رياست دينی به آن معنا در كار نباشد ، آنوقت مسئله‏ رياست دنيايی پيش می‏آيد كه تكليف آن چيست .