سيري در سيره نبوي - صفحه : 89

هر شرايطی منطقی را ايجاب می‏كند . اين سخن معنايش اين است كه هيچ فردی‏ نمی‏تواند الگو باشد . و من برای همين جهت بحث قبلی را عرض كردم برای‏ اينكه جوابی به اين مطلب داده باشم ، و در بحثهايی هم كه در آينده خواهم‏ كرد ان شاء الله و اگر خدای متعال توفيق عنايت فرمايد باز دلم می‏خواهد روی اين مطلب بيشتر تكيه بكنم زيرا در عصر ما مسئله‏ای به زبانها افتاده‏ است كه چون درست آن را درك نكرده‏اند سبب يك سلسله بد آموزيها شده‏ است و آن ، مسئله نسبيت اخلاق است ، يعنی آيا معيارهای انسانی ، اينكه‏ چه چيز خوب است و چه چيز بد است ، انسان خواب است چگونه باشد و خوب‏ است چگونه نباشد ، امری است نسبی و يا مطلق ؟ اگر اين مطلب زياد در نوشته‏های ا مروز ، در كتابها ، مقاله‏ها ، روزنامه‏ها و مجله‏ها مطرح نبود ، آن را طرح نمی‏كردم ولی چون زياد طرح می‏شود بايد ما طرح بكنيم .

آيا اخلاق ، نسبی است ؟

عده‏ای معتقدند كه به طور كلی اخلاق نسبی است يعنی معيارهای خوب و بد اخلاقی نسبی است و به عبارت ديگر انسان بودن امری است نسبی . معنای‏ نسبيت يك چيز اين است كه آن چيز در زمانها و مكانهای مختلف تغيير می‏كند ، يك چيز در يك زمان ، در يك شرايط ، از نظر اخلاقی خوب است ، همان چيز در زمان و شرايط ديگر ضد اخلاق است . يك چيز در يك اوضاع و احوال ، انسانی است ، همان چيز در اوضاع و احوال ديگر ضد انسانی است . اين ،