حماسه حسيني2 - صفحه : 108

ملتزم كرده‏ام " . و راست هم هست . هر كاری كه شما بكنيد ، كار بد يا خوب ، جامعه خود را به آن كار ملتزم كرده‏ايد ، خواه ناخواه كار شما موجی‏ به وجود می‏آورد ، تعهدی برای جامعه ايجاد می‏كند ، بايدی است برای خود شما و بايدی است برای اجتماع شما . يعنی هر كاری ضمنا امر به اجتماع‏ است و اينكه تو هم چنين كن . وقتی من كاری می‏كنم ، زبان عمل من اينست‏ كه برادر ! تو هم مثل من باش . هر چه هم بگويم مثل من نباش ، نمی‏شود . من هر چه به شما بگويم به قول من عمل كن ولی به كردار من كاری نداشته‏ باش ، فايده ندارد . شما نمی‏توانيد به گفتار من توجه كنيد ولی به كردار من توجه نكنيد . آنچه در شما التزام و تعهد به وجود می‏آورد ، در درجه اول‏ كردار من است ، در درجه دوم گفتار من . هر مصلحی اول بايد صالح باشد تا بتواند مصلح باشد . او بايد برود پيش‏ ، به ديگران بگويد پشت سر من بياييد . خيلی فرق است ميان كسی كه‏ ايستاده و به سربازش فرمان می‏دهد : برو به پيش ، من اينجا ايستاده‏ام ، و كسی كه خودش جلو می‏رود . و می‏گويد : من رفتم ، تو هم پشت سر من بيا . در مكتب انبياء و اولياء اين را می‏بينيم . هميشه می‏گويند : " ما رفتيم " . علی می‏گويد من اول می‏روم بعد به مردم می‏گويم پشت سر من‏ بياييد . پيغمبر اسلام اگر در آنچه كه دستور می‏داد اول خود پيشقدم نبود ، محال‏ بود ديگران پيروی كنند . اگر می‏گفت نماز و نماز شب ، خودش بيش از هر كس ديگر عبادت می‏كرد : « و ان ربك »