وحي و نبوت - صفحه : 15

3 رهبری پيامبری با آنكه از مسير معنوی به سوی خدا و تقرب به ذات او و بريدن‏ از خلق ( سير من الخلق الی الحق ) آغاز می‏شود كه مستلزم انصراف از برون‏ و توجه به درون است ولی سرانجام با بازگشت به خلق و برون ، به منظور اصلاح و سازمان بخشيدن به زندگی انسان و هدايت آن در يك مسير صحيح ( سير بالحق فی الخلق ) ، پايان می‏يابد . كلمه " نبی " در زبان عربی به معنی " خبر آورنده " است و در فارسی‏ كلمه " پيامبر " همان معنی را می‏دهد و كلمه " رسول " در زبان عربی به‏ معنی " فرستاده " است . پيامبر پيام خدا را به خلق خدا ابلاغ می‏كند و نيروهای آنها را بيدار می‏نمايد و سامان می‏بخشد و به سوی خداوند و آنچه رضای خداوند است ، يعنی‏ صلح و صفا و اصلاح طلبی و بی‏آزاری و آزادی از غير خدا و راستی و درستی و محبت و عدالت و ساير اخلاق حسنه ، دعوت می‏كند و بشريت را از زنجير اطاعت هوای نفس و اطاعت انواع بتها و طاغوتها رهايی می‏بخشد . " اقبال لاهوری " تفاوت پيامبران را با ساير افرادی كه مسير معنوی به‏ سوی خدا دارند ( عرفا ) ولی رسالت پيامبری ندارند و اقبال آنها را " مرد باطنی " می‏خواند ، چنين بيان می‏كند : " مرد باطنی نمی‏خواهد كه پس از آرامش و اطمينانی كه ( در مسير معنوی‏ ) پيدا می‏كند به زندگی اينجهانی باز گردد ، اما در