حماسه حسيني2 - صفحه : 177

صدايش را می‏شنيدند . می‏خواست به اين وسيله به آنها اطمينان بدهد . وقتی كه بر می‏گشت ، به آن مركز كه می‏رسيد ، با صدای بلند ( من نمی‏دانم‏ اينكه می‏گويم صدای بلند ، آن زبان خشك چگونه در دهان می‏گرديده ) با هر مقدار كه نيرو داشت فرياد می‏كرد : « لا حول و لا قوه الا بالله العلی‏ العظيم » خدايا ! حسين هر چه نيروی روحی و جسمی دارد ، از توست . اهل‏ بيت خوشحال می‏شدند كه آقا زنده است . مدتی استراحت می‏كرد ، آسايش‏ پيدا می‏كرد . لشكر باز برمی‏گشتند ، حلقه را تنگ می‏كردند ، تيراندازی‏ می‏كردند ، سنگ می‏پراندند . باز نوبت ديگر آقا حمله می‏كرد . اين كر و فر ادامه داشت . شنيده‏ايد كه عمر سعد در روز عاشورا جنگ را چگونه شروع كرد و باز شنيده‏ايد كه اباعبدالله اجازه نداد كه جنگ از سوی خود و اصحابش شروع‏ بشود . اين سنتی است كه در جنگهايی كه با يك فرقه به ظاهر مسلم صورت‏ می‏گرفت ، رعايت می‏شد . علی عليه السلام هم رعايت می‏كرد . می‏گفت من‏ هرگز ابتدا به جنگ نمی‏كنم . آنها كه جنگ را شروع كردند ، بعد ما می‏زنيم‏ . آقا ابتدای به جنگ نكرد . عمر سعد برای جلب رضايت عبيدالله زياد ، جنگ را به اين شكل شروع كرد كه تير و كمانی خواست . پدر او معروف است‏ كه در صدر اسلام ، تيرانداز خيلی ماهری بوده است و شايد خودش هم‏ تيرانداز بوده است . تيری را به كمان كرد و پرتاب كرد به طرف خيام حرم‏ حسينی . بعد فرياد