حماسه حسيني2 - صفحه : 291

معروف و نهی از منكر در ميان شما باشد ، اين اصل به شما امت مسلمان‏ ارزش می‏دهد . شما به اين دليل با ارزشترين امتها هستيد كه اين اصل را داريد ، ( كه در صدر اول هم چنين بوده است ) . اين اصل به شما ارزش‏ داده است . پس آيا آن روزی كه اين اصل در ميان ما نيست ، يك ملت بی‏ ارزش می‏شويم ؟ بله همينطور است . ولی حسين به اين اصل ارزش داد . گاهی ما امر به معروف و نهی از منكر می‏كنيم ، ولی نه تنها به اين اصل‏ ارزش نمی‏دهيم بلكه ارزشش را پائين می‏آوريم . الان در ذهن عامه مردم به‏ چه می‏گويند امر به معروف و نهی از منكر ؟ يك مسائل جزئی ، نمی‏گويم‏ مسائل نادرست ( بعضی از آنها نادرست هم هست ) ، ولی اينها وقتی در كلش واقع شود زيباست . مثلا اگر امر به معروف و نهی از منكر كسی فقط اين باشد كه آقا ! اين انگشتر طلا را از دستت بيرون بياور ، اين در جای‏ خودش درست است ، حرف درستی است اما نه اينكه انسان هيچ منكری را نبيند جز همين يكی ، جز مسئله ريش ، جز مسائل مربوط به مثلا كت و شلوار . يكی از آقايان می‏گفت : شخصی را ديدم كه درباره شخص ديگری خيلی قر می‏زد . ديدم در حد تكفير و تفسيق درباره او عصبانی است . گفتم مگر او چه‏ كرده كه تو او را اينقدر بد می‏دانی ( يك آدم بد ملعون جهنمی ) ؟ گفت : آخر او " لب برگردان پيرهن آدمی " يعنی پيراهنش يقه دار است ( خنده‏ حضار ) . حال وقتی كه نهی از منكر ما در اين حد بخواهد تنزل بكند ، ما اين اصل را پائين آورده‏ايم ، حقير و كوچك كرده‏ايم . آن آمر به معروف و