آشنايي با قرآن 5 - صفحه : 73

خدايی كه فرزند داشته باشد خود آن خدا را بايد انكار كرد . يك وقت هست‏ ما می‏گوييم كه اگر خدا فرزند داشته باشد من فرزندش را عبادت نمی‏كنم‏ خودش را عبادت می‏كنم ، خود خدا را بايد عبادت كرد . گيرم فرزند هم‏ داشته باشد فرزندش را عبادت نمی‏كنم ولی خودش را عبادت می‏كنم . يك‏ وقت آدم دست بالا را می‏گيرد و حرف درست اين است : خدايی كه فرزند داشته باشد من خودش را انكار دارم ، يعنی خدايی خدا با فرزند داشتن جور در نمی‏آيد . اين است كه قرآن اين امر را جزء اوصاف الهی ذكر می‏كند . همين طور كه نمی‏تواند خدا ، خدا باشد و نيازمند باشد ، محال است خدا ، خدا باشد و جسم باشد ، محال است خدا ، خدا باشد و جاهل باشد ، محال است‏ خدا ، خدا باشد و عاجز و ناتوان باشد ، همين طور محال است خدا ، خدا باشد و صاحب فرزند باشد . در سوره ( اخلاص ) می‏خوانيم : " « قل هو الله‏ احد الله الصمد لم يلد و لم يولد و لم يكن له كفوا احد »" . فرق ميان‏ " خلق " و " ايلاد " ( يعنی فرزند آوردن ) چيست ؟ خدا خالق جهان است‏ ولی مولد و زاينده جهان نيست . زايش اين است كه از زاينده شيئی جدا می‏شود و بعد بزرگ می‏شود و پرورش پيدا می‏كند ، يعنی " زاييده شده " چيزی و جزئی از وجود زاينده است ، از وجود او بيرون می‏آيد . پدر واقعا زاينده فرزند است ، چون نطفه از وجود او زايش می‏كند . مادر واقعا زاينده فرزند است چون فرزند از وجود او زايش می‏كند ، خارج می‏شود ، و در نتيجه پدر و مادر مجرای فرزند هستند . ولی خالق ، مبدع و ابتكار كننده‏ است يعنی با اراده خودش مخلوق را انشاء می‏كند نه اينكه مخلوق را از وجود خودش بيرون می‏ريزد . آن ، تخم گذاری است . اگر ما فكر كنيم كه‏ خالق مخلوق را از خودش بيرون می‏ريزد در واقع قائل به تخم گذاری خالق‏ شده‏ايم ! خالق ، خلقت را ابداع كرده است يعنی با اراده خودش مخلوق را انشاء می‏كند ، خلق می‏كند ،