بيست گفتار - صفحه : 211

ناز پروردگی

به هر نسبت كه مواجهه با شدايد مربی و مكمل و صيقل ده و جلابخش و كيميا اثر است ، پرهيز كردن اثر مخالف دارد . لهذا دانشمندان گفته‏اند بزرگترين دشمنيهايی كه درباره اطفال و كودكان می‏شود همانهاست كه پدران و مادران نادان به عنوان محبت و از روی كمال علاقه انجام می‏دهند ، يعنی‏ نوازشهای بی حساب ، مانع شدن از برخورد با سختی ، ناز پرورده كردن آنها . اينهاست كه طفل را بيچاره و ناتوان بار می‏آورد ، او را در صحنه زندگی‏ خلع سلاح می‏كند ، كاری می‏كند كه كوچكترين ناملايمی آنها را از پا در آورد و كمترين تغيير وضعی سبب نابودی آنها گردد . او را مثل كسی بار می‏آورند كه‏ هرگز در همه عمر به داخل آب نرفته و شناوری نكرده و نياموخته است و يكمرتبه مواجه شود با دريا و بخواهد در آن شناوری كند . كسی كه شناوری‏ هيچ نمی‏داند اولين باری كه به آب بيفتد غرق می‏شود . شناوری هم چيزی‏ نيست كه با غير عمل ، با درس و كتاب و گوشه اطاق بتوان ياد گرفت ، هنر است ، فن عملی است ، بايد رفت ميان آب و در همانجا ضمن عمل و تلاش و زير آب رفتن و بالا آمدن تدريجا آن را آموخت . در يكی از احاديثی كه در ابتدای سخن خواندم اين تعبير بود " « إن‏ الله‏إذا أحب عبدا غته بالبلاء غتا » " ( 1 ) " غت " به معنی غمس و فرو بردن در آب است ، يعنی خداوند وقتی كه كسی را دوست بدارد او را

پاورقی : . 1 كافی ، ج 2 ، ص . 253