آشنايي با قرآن 8 - صفحه : 62

"بذكرالله" را كه مقدم داشته ( می‏گويند : تقديم ما هو حقه التاخير يفيد الحصر ) يعنی ای بشر بدان جز به يك چيز آرامش برقرار نمی‏شود ، اگر تمام‏ اين دنيا را به بشر بدهند ، هيچ چيز باقی نماند ، ملك زمين ، ملك همه‏ آسمان ، ملك لايتناهی ، باور نكن كه بشر به آرامش برسد ، فقط با خداست‏ كه انسان به آرامش می‏رسد . در آن آيه می‏فرمايد : " « يا ايتها النفس‏ المطمئنه »" ای نفسی كه به مقام آرامش رسيده‏ای ، يعنی ای نفس به خدا رسيده " « ارجعی الی ربك »" بازگرد به سوی پروردگارت ( يعنی برای تو ديگر كوچكترين عايق و مانعی در كار نيست ، آزاد مطلقی از همه ما سوی ) در حالی كه رابطه تو با پروردگار رابطه رضای طرفينی است . ( تعبير عجيبی‏ است . خدا برای اين بنده چقدر حساب باز كرده است ! ) ما و تو ديگر از همديگر راضی هستيم ، تو از ما راضی و ما از تو راضی . " راضيه " يعنی‏ تو از ما راضی " مرضيه " ما از تو راضی . ديگر حالا بنده و خدا به جايی‏ رسيده‏اند كه . . . ( 1 ) رضا به معنی پسنديدن است : من تو را پسنديدم ، تو مرا پسنديدی ، كار تمام است . " « فادخلی فی عبادی »" ( اين هم جمله عجيبی است ) پس داخل شو در زمره بندگان من . بعد از آنكه به مقام نفس مطمئنه رسيده‏ای و به مقام " راضيه مرضيه " رسيده‏ای ، حالا داخل شو در عباد من . مگر قبلش داخل در عباد او نبوده است ؟ چرا ، قبلش هم داخل در عباد بوده است ، ولی اينجا " عبادی " يك گروه خاص را می‏گويد . بندگان من يعنی آنهايی كه از بندگی غير از من به كلی آزادند . گروه خاص را می‏گويد ، و الا قبلش هم‏ داخل در بندگان بود . بندگان من ، آنهايی كه فقط بنده من‏اند ، نه‏

پاورقی : . 1 [ افتادگی به اندازه چند ثانيه از نوار است . ]