مساله ربا - صفحه : 145

می‏دهد . عبارت اين است : « كل شی‏ء لك حلال حتی تعرف انه حرام بعينه » . مثل باب طهارت و نجاست است . در برخی مسائل خود شارع بنايش را بر تسهيل گذاشته . شارع از احكام طهارت و نجاست خود دست برنداشته ولی در مرحله تحقيق و اثبات هم نهايت سهولت را قائل شده . می‏گويد تا صد در صد يقين نداری كه چيزی نجس است بگو پاك است : « كل شی‏ء لك طاهر حتی‏ تعلم انه قدر » . تا رويش به اصطلاح نتوانی قسم بخوری ، بايد بگويی پاك‏ است . اين يك حكم تسهيلی است كه شارع قائل شده . اينجا هم همين طور است . شما ممكن است درصد احتمال ، نود و نه احتمال بدهيد كه اين جايزه‏ از همان عين ربا است ولی اگر يك احتمال هم بدهيد كه از غير ربا است ، شارع می‏گويد همان يك احتمال را بگير و آن نود و نه احتمال را نديده بگير . هر كس كه يقين دارد نگيرد . - من ثابت می‏كنم كه از مورد ربا است . برای هر كس كه ثابت كرديد او هم نبايد بگيرد . ولی هر كس تا مادامی‏ كه برای او ثابت نشده می‏تواند بگيرد . ما داريم مسئله را می‏گوئيم . اگر برای كسی ثابت است ولی آن را نديده می‏گيرد البته برای او حرام است . مثل قصه آن طلبه‏ای كه سگ آمده بود در اطاقش ، چشمانش را بسته بود و می‏گفت پيش پيش برو گر به . صحبت اين است كه اگر برای كسی ثابت‏ نيست ، برای او حلال است .

اعانت به اثم

اشكال اين نيست كه اين جايزه را از كجا می‏گيرند .