نقدي بر مارکسيسم - صفحه : 222

تطور و تكامل جامعه چگونه ميتواند جاودان باشد ؟ تازه در مورد نوع بشر كه ميگويند جاودان است ، جاودانگی نسبی است‏ ممكن است ميليونها سال هم زندگی بكند ، ولی بالاخره كره زمين متلاشی ميشود ، و بطوريكه دانشمندان ميگويند كره زمين ، بلكه منظومه شمسی و تمام اينها رو به سردی و خاموشی ميروند . و از نظر علم امروز منظومه شمسی بطور مسلم‏ ابتدائی دارد و بالاخره در نهايت امر تمام انسانها و كرات و منظومه شمسی‏ و موجودات روی آنها تبديل به يك مشت گاز خواهد شد . البته يك حرف‏ احتمالی هست كه ممكن است روزی انسان بتواند با تمام تمدن و ساير مظاهر زندگانيش به كرات دور دست برود و اگر در آنجا هم زندگانيش مورد تهديد واقع شد باز به كرات ديگر برود و بدين وسيله بقاء و جاودانگی جامعه‏ انسانی را تأمين نمايد . اين حرف فعلا يك احتمالی بيش نيست و با وسائل‏ علمی موجود قابل تحقق نيست و طی نمودن مسافت بين زمين و كرات ديگر [ كه احيانا ممكن است قابل سكونت باشند ] سالها بطول می‏انجامد و عمر انسان وافی به آن نيست . پس بالاخره انسان در اين دنيا محكوم به فناست‏ ، و نه تنها خود افراد انسانها جاويد نيستند ، راه هم جاويد نيست ، و در جاويد نبودن فرق نميكند كه در 50 سال و 100 سال پايان بپذيرد يا در يك‏ مليون و صد مليون ، و اگر بنا باشد همين جاودانگی نسبی اميد بخش باشد ، 100 سال عمر معمولی افراد هم بايد اميدبخش باشد و نيازی به پيش كشيدن ( افسانه تكامل جامعه ) نمی باشد ( 1 ) .

پاورقی : 1 - اشكال : زمين و مافيه بمنزله يك فرد انسان است ، و همانطور كه‏ فرد انسان ميرود و فرد ديگری می‏آيد و مرگ هر فرد حامل تخم فرد كاملتری‏ است . كره زمين و تمام منظومه شمسی هم همين طور است و از بين رفتن آنها نيستی مطلق نيست بلكه كراتی كاملتر و در سطحی بالاتر بوجود می‏آيند پس‏ باز ميشود گفت : راه می‏ماند . جواب : يك وقت ميگوييم : اين زمين منفجر ميشود و از نو يك زمين و منظومه خورشيدی ديگری تشكيل ميشود ، اين حرفی است . ولی يك وقت‏ ميخواهيم بگوييم اين زمين كه از بين ميرود ، خود " همين " به كامل‏تر از خودش تبديل ميشود ، [ اين حرف نادرستی است ] . سؤال كننده : اقتضای قانون ديالكتيك اين است كه به كاملتر از خودش‏ تبديل شود . جواب : مقتضايش باشد ، ولی درست نيست . سؤال كننده : اينها ميگويند همانطور كه يك فرد از بين ميرود و تبديل‏ به كاملتر از خودش ميشود ، تمام كره زمين هم همين جور است . جواب : اينها تازه در فردش هم اشتباه ميكنند ، فرد وقتی باقی است كه‏ نوعش باقی باشد ، تكامل جاودانگی در فرد را ما ميتوانيم بگوييم كه قائل‏ به حركت جوهريه و قائل به روح و امثال آنها هستيم ، ما ميگوييم ماده در حركات خودش از تغيير به ثبات منتهی ميشود و بعد به جاودانگی ميرسد ، و شخصيت را هم كه ما به بدن و ماده نميدانيم ، باز ماده دو مرتبه يك سير ديگری از نو شروع ميكند و همينجور . . . مثل دريائی كه مرتب گوهر بوجود می‏آورد و گوهرهايش را تحويل ميدهد و باز دو مرتبه >