حق و باطل - صفحه : 156

در مسكن و در تمام شئون زندگی ساده باشد و به كم قناعت كند ، اما براساس يك حكمت و فلسفه خاص ، نه براساس اينكه كار دنيا از كار آخرت جداست و نه براساس اينكه ميان لذت دنيا و لذت آخرت تضاد و تعارض است ، بلكه برای ضرورتهايی كه يا عموما و يا در مواقع و ظروف‏ خاصی پيش می‏آيد كه عرض كردم يكی از آنها ايثار است يعنی انسان در شرايطی كه افراد ديگر هم احتياج دارند و فقيرند ، به خاطر اينكه بتواند به آنها خير و كمك برساند ، خودش برای خودش محروميت ايجاد می‏كند اين‏ يك كار فلسفه دار و يكی از شكوهمندترين خصائل انسانی است كه انسان‏ خودش را فدای ديگران بكند ، لذت و آسايش خودش را فدای لذت و آسايش‏ ديگران بكند اين ، آن چيزی است كه قرآن كريم در سوره مباركه ( هل اتی ) با زبان بسيار رسايی آن را ستايش كرده است . در رابطه با آن داستان معروف است كه علی عليه السلام و خاندان پاكش‏ غذای خودشان را يك شب به يك فقير ، يك شب به يك يتيم و شب ديگر به‏ يك اسير ايثار كردند ، آنچنان عظمت و اهميت داشت كه سوره ای در اين‏ باره نازل شد : « و يطعمون الطعام علی حبه مسكينا و يتيما و اسيرا ، انما نطعمكم لوجه الله لا نريد منكم جزآء و لا شكورا »( 1 ) . يعنی غذای خودشان‏ را در حالی كه به آن احتياج داشتند ، وقتی نيازمند ديگری را ديدند ، فقير ، يتيم و اسيری را ديدند ، از خودشان گرفتند و به ديگری دادند برای چه ؟ فقط برای رضای خدا . اين يك زهد فلسفه دار و علامت زندگی روح بشر است ، اما

پاورقی : 1 - سوره دهر ، آيه 9 - . 8