حماسه حسيني2 - صفحه : 254

قبائل را فرستاده كه برويد پشت سر علی بن موسی الرضا نماز عيد فطر بخوانيد . اينها به سيره سالهای پيش خلفا خودشان را آرايش و مجهز كرده‏ و لباسهای فاخر پوشيده‏اند ، اسبهای بسيار عالی سوار شده و شمشيرهای زرين‏ به كمر بسته و دم درب ايستاده‏اند كه حضرت رضا با همان جلال و هيبت‏ دنيايی و سلطنتی بيرون بيايد . يكمرتبه حضرت با آن حال بيرون آمد . در ميان آنها ولوله پيچيد و بی اختيار خودشان را از روی اسبها پائين‏ انداختند و اسبها را رها كردند . تاريخ می‏نويسد چون می‏بايست پاها برهنه‏ باشد و آنها چكمه به پا داشتند و چكمه نظامی را به زودی نمی توان بيرون‏ آورد ، هر كس دنبال چاقو می‏گشت كه زود چكمه را پاره و پاهايش را لخت‏ كند . اينها نيز دنبال حضرت به راه افتادند . كم كم صدای هيمنه الله‏ اكبر ، شهر " مرو " را پر كرد . مردم ريختند روی پشت بامها و به تدريج‏ ملحق شدند . در مردم نيز روح معنويت موج می‏زد . حضرت می‏فرمود « الله اكبر » اين‏ شهر يكپارچه فرياد می‏زد : الله اكبر . هنوز از دروازه بيرون نرفته بودند كه جاسوسها به مامون خبر دادند كه اگر اين قضيه ادامه پيدا كند ، تو مالك سلطنت نيستی . سربازها ريختند كه نه آقا ! زحمتتان نمی‏دهيم ، خيلی‏ اسباب زحمت شد ، خواهش می‏كنيم بر گرديد . اين ، معنی روش است . مامون هم در اين مورد به كتاب الله و سنت‏ رسول الله عمل می‏كرد . ( نماز عيد فطر ، جزء كتاب الله است ) اما همان‏ نماز روشی پيدا كرده بود كه بی محتوا و بی‏حقيقت شده بود . حضرت رضا فرمود : من حاضرم نماز را بخوانم