سيري در سيره نبوي - صفحه : 59

معصومانه‏ای بوده است كه گفته‏اند برای هميشه اين چاشنی را شما از دست‏ ندهيد ، چاشنی عاطفه ، ذكر مصيبت حسين بن علی عليه السلام ، يا اميرالمؤمنين يا امام حسن ، يا ائمه ديگر و يا حضرت زهرا سلام الله عليها . اين چاشنی عاطفه را ما حفظ و نگهداری بكنيم . چون اين ايام فاصله زمان وفات رسول اكرم و وفات حضرت زهرا هست قهرا تعلق بيشتری دارد به وجود مقدس ايشان ، دو سه كلمه‏ای ذكر مصيبت می‏كنم . نوشته‏اند : « ما زالت بعد ابيها معصبة الرأس ، ناحلة الجسم ، باكية العين منهدش الركن » . زهرا را بعد از پدر نديدند كه هيچوقت عصابه‏ای را كه به سر بسته بود از سرباز كند . روز بروز زهرا لاغرتر و ناتوان‏تر می‏شد . بعد از پدر هميشه زهرا را با چشمی گريان ديدند . « منهدش الركن » اين‏ جمله خيلی معنی عجيبی دارد . " ركن " يعنی پايه ، مثل يك ساختمان كه‏ پايه‏هايی دارد و روی آن پايه‏ها ايستاده است . از نظر جسمانی ، پا و ستون‏ فقرات ركن انسان است ، يعنی انسان كه می‏ايستد روی اين بنای استخوانی‏ می‏ايستد . گاهی از نظر جسمی ، اين ركن خراب می‏شود ، مثل كسی كه فرض‏ كنيد پاهايش را بريده باشند يا ستون فقراتش درهم شكسته باشد . ولی گاهی‏ انسان از نظر روحی آنچنان درهم كوبيده می‏شود كه گويی آن پايه‏های روحی كه‏ روی آن ايستاده است خراب شده است . زهرا را بعد از پدر اينچنين توصيف‏ كرده‏اند . زهرا و پيغمبر عاشقانه يكديگر را دوست می‏دارند . نگاه كه‏ می‏كند به فرزندانش امام حسن و امام حسين ، بی اختيار می‏گريد ، می‏گويد