آشنايي با قرآن 7 - صفحه : 77

شبهه دوم اين است كه آيا اولياالله فقط بايد آرزوی مرگ داشته باشند و آرزوی طول عمر نبايد داشته باشند ؟ اگر چنين است پس چرا خود اولياالله‏ در دعاها از خدا طول عمر خواسته‏اند و به ما هم دستور داده‏اند كه از خدا طول عمر بخواهيد ؟ « " اللهم اجعل فيما تقضی و تقدر من الامر المحتوم و فيما تفرق من الامر الحكيم فی ليله القدر من القضاء الذی لايرد و لايبدل ان‏ تكتبنی من حجاج بيتك الحرام ، المبرور حجهم ، المشكور سعيهم ، المغفور ذنوبهم ، المكفر عنهم سيئاتهم و اجعل فيما تقضی و تقدر ان تطيل عمری فی‏ خير و عافيه " » ( 1 ) . در بخش آخر اين دعا به خداوند عرض می‏كند : از تو می‏خواهم عمرم را زياد كنی ولی در خير و عافيت . هم خودشان آرزوی طول‏ عمر دارند و هم از ما خواسته‏اند كه از خداوند عمر طولانی بخواهيم . نيز اگر مرگ مورد آرزوست چرا خودكشی مانند كشتن هر انسان ديگر گناه كبيره و نتيجه‏اش عذاب مخلد است ؟ چرا اگر كسی ولو به همين خيالات ، خودش را بكشد ، نفس محترمی را كشته است و قرآن فرموده است كه تا ابد در عذاب‏ الهی است ؟ از توضيحاتی كه داديم معلوم شد كه در عين اينكه مرگ برای اولياالله‏ يك امر مورد آرزوست معنايش اين نيست كه آنان مجازند اين فرصت را از دست بدهند ، بلكه هر وقت آن فرصت به قضا و قدر الهی تمام شد آرزو دارند به آنجا بروند . گفتيم كه در دو مورد است كه برای اولياالله مرگ به‏طور مطلق يك امر آرزويی می‏شود و ديگر از خدا طول عمر نمی‏خواهند . يكی همان‏طور كه عرض‏ كردم آنجا كه احساس كنند ديگر بعد از اين فرصت كار نيست .

پاورقی : . 1 بحارالانوار ، ج / 97 ص 375 ، با اندك اختلاف .