فلسفه تاريخ2 - صفحه : 177

انسان چگونه هنر را خلق می‏كند ؟ فراورده‏های سابق ذهنش به طور ساده در مخزن ذهنش جمع شده است ، اگر ذهنش قدرت خلاقيت داشته باشد از اينها صورتهای جديد و بديع می‏آفريند . شاعر كارش همين است . يك نفر نقاش هم‏ می‏آفريند ، غير از نقاشی كه از طبيعت تقليد می‏كند كه آن نوعی ديگر [ و ] عمل مكتسب است ، بلكه نقاشهايی كه در مقابل رئاليستها [ قرار دارند . ] رئاليستها آنهايی هستند كه طبيعت را تقليد می‏كنند . اينها را " سوررئال‏ " می‏گويند . اين يك دستگاه ادراكی انسان است . انسان دستگاه عقلانی هم دارد و از يك عقل و اراده‏ای برخوردار است كه حيوان از آن برخوردار نيست . ممكن است كسی بگويد ماهيت انسان را غريزه جنسی‏اش تشكيل می‏دهد(حرف‏ فرويد همين است)يعنی همه چيز ديگر در واقع در خدمت اين يك غريزه است‏ و حتی يك بچه شيرخوار هم اگر پستان مادر را دوست دارد و می‏مكد در واقع‏ همان جريان به قول او لبيدو است . ممكن است برای فرد انسان هم ماهيت اقتصادی قائل باشد و بگويد [ جامعه‏ ] در درجه دوم قرار گرفته است . ممكن است كسی برای حيات انسان ماهيت اقتداری قائل باشد ، بگويد اصلا آن نيروی اساسی كه بر وجود انسان حاكم است برتری‏طلبی و قدرت‏طلبی است . مثل اينكه راسل چنين می‏گويد . نه ، او می‏گويد همه در عرض [ يكديگر هستند . ] درواقع چند حياتی‏ می‏داند . يكی از شاگردهای فرويد - كه با خودش هم خيلی مباحثه كرده - می‏گويد قويترين غريزه‏ای كه بر انسان حاكم است برتری‏طلبی و شخصيت‏طلبی‏ است . عينا در فرد انسان همه اين فرضيه‏ها می‏آيد . می‏گوييم انسان دارای روح‏ واحد است ولی در روح انسان آن واقعيت اصلی چيست كه باقی ديگر فرع است‏ ؟ ممكن است كسی بگويد كه روح انسان هم خودش چند حياتی است ، چند شعبه‏ مستقل است كه هيچكدام بر ديگری تقدم ندارد . راسل اين‏طور می‏گويد . او می‏گويد من نمی‏توانم حرف ماركس را تاييد كنم برای اينكه می‏بينم كه در مواردی غريزه جنسی همان قدر قوی است بلكه قويتر است از غريزه اقتصادی ، زيرا در فرد ما می‏بينيم كه