آشنايي با قرآن 6 - صفحه : 225

داشته باشد و بلكه بايد با همه انسانها رابطه دوستی داشت بدون اينكه بين‏ انسان مؤمن و انسان غير مؤمن فرق بگذاريم . اين مطلب با تعليمات اسلامی جور در نمی‏آيد و قرآن بعد می‏فرمايد - مثل‏ اينكه تعريضی به مسيحيت هم هست - كه سيره و سنت ابراهيم كه خود مسيحيها و يهوديها هم قبول دارند اين نبوده است و نبايد باشد ، و قدر مسلم اين است كه اين امر با دين جامعه ساز يعنی دينی كه مسؤوليت ساختن‏ يك جامعه را به عهده گرفته است جور در نمی‏آيد . فرق است ميان تعليماتی‏ كه صرفا يك تعليمات اخلاقی و فردی است و تعليماتی كه علاوه بر جنبه فردی‏ ، جنبه اجتماعی هم دارد . در اين تعليمات نمی‏تواند ميان انسان مؤمن و انسان ضد ايمان هيچ فرق گذاشته نشود . اتفاقا خود قرآن اين مسأله را در آيات بعد طرح كرده است كه بنابراين‏ ( آيا ) رابطه انسان فقط با انسانهای مؤمن بايد رابطه دوستی و خوبی باشد و انسان با هر كس كه غير مؤمن شد بايد رابطه دشمنی و عدوات داشته باشد و هيچ به او احسان و خوبی نكند ، پس انساندوستی اساسا غلط است ؟ در آيه‏ هشتم اين را هم توضيح می‏دهد : " « لا ينهاكم الله عن الذين لم يقاتلوكم‏ فی الدين و لم يخرجوكم من دياركم ان تبروهم و تقسطوا اليهم »" از اين ( مطلب ) شما اينچنين استنباط نكنيد كه كسانی كه دين و ايمان ندارند و اسلام ندارند اگر با شما سرستيزه و دشمنی ندارند صرف احسان به آنها را خدا نهی می‏كند ، به آنها احسان كنيد ، ولی مسأله ، مسأله ديگر است ، كسانی كه با اسلام و مسلمين سر ستيزه جوی دارند ، كسانی كه اگر شما با ساده دلی بخواهيد با آنها رابطه دوستی بر قرار كنيد آنها زهر خودشان را حتما خواهند ريخت ، آنها را ما داريم می‏گوييم ، و چنين چيزی هست ، آنها دشمن مسلكی شما هستند . آنچه