تعليم و تربيت در اسلام - صفحه : 401

اسبش را سوار شد و شمشيرش را برداشت و همراه اينها راه افتاد . روزی در يك جا كه پايين آمده و خيمه زده و نشسته بودند ، يكمرتبه صلای‏ عمومی زدند كه : دشمن رسيد ، و دستور اكيد و شديد كه حركت كنيد . سربازهای آزموده مثل برق اسلحه‏شان را پوشيدند و يك دقيقه هم طول نكشيد كه پريدند روی اسبها و ديوانه‏وار تاختند . اين زاهدی كه وضويش نيم ساعت‏ طول می‏كشيده و غسلش يك ساعت ، تا به خودش جنبيد و رفت كه اسلحه و شمشير و چكمه‏ها و اسبش را پيدا كند ، و خلاصه تا وقتی كه آماده شد ، آنها رفتند و جنگيدند و يك عده كشته شدند ، عده‏ای را كشتند و يك عده را هم‏ اسير گرفتند و آمدند . اين بيچاره خيلی غصه خورد كه عجب‏كاری شد ! باز ما از ثواب جهاد محروم مانديم ! اين كه خيلی بد شد ! پس ما كه توفيق پيدا نكرديم جهاد بكنيم . يك آدم گردن كلفتی را به او نشان دادند از اسرائی كه گرفته بودند ، و كتش را محكم بسته بودند . گفتند اينرا می‏بينی ؟ اين آنقدر جنايت كرده ، آنقدر از مسلمانها كشته ، آنقدر بی‏گناه كشته كه [ حد ندارد ] . اين را ما اسير كرده‏ايم و جزء كشتن راه ديگری ندارد . حالا ما اين را می‏دهيم به تو ، تو برو برای ثوابش اين را ببر يك كناری و گردنش را ببر كه تو هم شركت‏ كرده باشی . او را تحويل وی دادند ، شمشيری هم به او دادند و وی رفت كه گردن او را بزند و بيايد . مدتی طول كشيد ، ديدند از زاهد خبری نشد . گفتند : يك گردن زدن كه‏ اينقدر طول نمی‏كشد ! برويم ببينيم چرا نيامد . رفتند ، ديدند زاهد بی‏هوش‏ افتاده و اين مردك هم با دستهای بسته ، خودش