حکمتها و اندرزها - صفحه : 13

بی بضاعتها و بيمارها و مجروحين و مصدومين و درماندگان كمك كنيم ، به‏ همنوعان خود آزار نرسانيم ، بلكه در راه خدمت به نوع فداكاری كنيم ، جانفشانی كنيم ، عفيف و با تقوا باشيم ، به حقوق ديگران تجاوز نكنيم . همه اينها درست است و واقعا هم بايد اين چنين بود اما اگر از ما بپرسند كه منطق اين دستورها و فلسفه‏ای كه ما را قانع كند كه منافع شخصی خود را فدای اين امور كنيم و متحمل محروميت بشويم چيست ؟ آيا می‏توانيم با چشم‏ پوشی از مساله خداشناسی جوابی بدهيم ؟ اينها همه به اصطلاح معنويات است‏ و در جهت مخالف ماديات و منافع فردی است . سر سلسله معنويات‏ خداشناسی است ، ممكن نيست از سر سلسله معنويات و از ريشه و بن و سرچشمه آنها چشم بپوشيم و آنگاه بتوانيم اصول معنوی داشته باشيم ، و از طرفی حتی مادی ترين مسلكهای جهان چاره‏ای ندارند از اينكه سازمان اجتماعی‏ خود را بر يك سلسله اصول معنوی و شرافتهای اخلاقی بسازند . انسانيت از خداشناسی نمی‏تواند جدا گردد ، يا خداشناسی است و يا سقوط در حيوانيت و منفعت پرستی و سبعيت و درندگی . منفعت پرستی به معنی‏ واقعی كلمه يعنی اينكه آدمی واقعا بنده شهوت و شكم بوده باشد . يا بايد بنده خدا بود و يا بنده شكم و دامن و جاه و مقام و پول و زر و زيور ، راه‏ سوم ندارد ، اما اينكه كسی مدعی شرافت و اخلاق و تقوا و عفت باشد و در عين حال به خداشناسی كه سرسلسله اين امور است ايمان و اعتقاد نداشته‏ باشد و هم باطلی بيش نيست . قرآن كريم مثلی ذكر می‏كند ، می‏فرمايد :