حکمتها و اندرزها - صفحه : 127

علی عليه السلام رسيد . اميرالمؤمنين با كرامت و توجه به سختيها زمامداری‏ را قبول كرد . وقتی عثمان كشته شد اين كشته شدن منشأ فتنه‏ها و آشوبهای‏ ديگری شد ، افراد ماجراجو و منفعت طلب كه دنبال فرصت و بهانه می‏گشتند ، خون عثمان را بهانه فتنه انگيزی قرار دادند ، و از طرف ديگر عامه مردم‏ جز علی عليه السلام كسی را نمی‏خواستند و حتی در زندگی عثمان عده‏ای می‏گفتند علی بايد زمام امور را به دست بگيرد . روی همين جهت عثمان از حضرت‏ خواهش كرد كه مدتی مدينه را ترك كند و در خارج مدينه در " ينبع " بسر ببرد كه مردم او را نبينند و او را فراموش كنند . حضرت قبول كرد . بعد دو مرتبه خود عثمان حضرت را احضار كرد ، چون ديد يگانه كسی كه می‏تواند مردم را نصيحت كند و بين او و مردم سفير باشد و مردم به او اعتماد دارند آن حضرت است . باز هم حضرت قبول كرد و آمد ، مكرر اعتراضات و خواسته‏های مردم را به عثمان می‏گفت و جواب می‏گرفت و مكرر پيشنهادهای‏ خير خواهانه‏ای به عثمان كرد كه اگر قبول می‏كرد كشته نمی‏شد ، ابتدا قبول‏ می‏كرد و بعد اطرافيان فاسدش رأيش را می‏زدند ، تنها " نائله " زن‏ عثمان بود كه به او می‏گفت حرف كسی غير از علی بن ابيطالب را قبول نكن‏ ، ولی مروان حكم و ديگران كه دور عثمان را گرفته بودند بر افكار او تسلط داشتند و نمی‏گذاشتند پيشنهاد اميرالمؤمنين عليه السلام را بپذيرد . بار ديگر عثمان ديد مردم كه علی را می‏بينند زمزمه زمامداری آن حضرت را می‏كنند . باز هم به وسيله عبدالله بن عباس برای آن حضرت پيغام فرستاد و خواهش كرد كه از مدينه خارج شود ، اين بود كه حضرت با عبدالله بن عباس‏ از اين روش عثمان كه يك روز می‏گويد از مدينه خارج شو و يك روز