آشنايي با قرآن 4 - صفحه : 141

است در بيابانها و بخصوص بيابانهای شنزار خيلی اوقات به هنگام تابيدن‏ آفتاب ، انسان از دور نگاه می‏كند و خيال می‏كند يك درياست كه در آن ، آب دارد موج می‏زند و اگر تشنه باشد به سوی آب می‏رود ، ولی هر چه نزديك‏ می‏شود می‏بيند آب از او دور می‏شود تا كم كم می‏فهمد كه خيال بوده و از انعكاس نور يك چنين وضعی پيدا شده و اصلا آبی وجود ندارد ، صورت و شكل‏ و ظاهر و خيال آب هست ولی خود آب نيست . گاهی نيز قرآن اعمال كافران را تشبيه می‏كند به تاريكيهايی كه انسان در يك شب ظلمانی در ميان امواج طوفانی دريا گرفتار است و همين طور موج از پس موج ، حركت می‏كند و هوا هم ابری است ، هيچ نوری وجود ندارد و به‏ قدری تاريك است كه حتی دستش را هر چه نزديك به چشمش بياورد كه آن را ببيند ، دست خودش را نمی‏بيند . اين سه مثل هر كدام ناظر به يك چيز بالخصوص است : يكی مثل كارهای بد كافران است كه " « ظلمات بعضها فوق بعض »" ( 1 ) ، يكی مثل است‏ برای كار خوبشان كه خيال می‏كنند كار خوب انجام داده‏اند ، بعد می‏بينند سراب بوده است نه آب ، و يكی ديگر مثل است برای كار خوبی كه اول هم‏ يك چيزی بوده ولی بعد كاری انجام داده‏اند كه آن را به كلی نيست و نابود كرده‏اند . باسمك العظيم الاعظم الاعز الاجل الاكرم يا الله . . .

پاورقی : . 1 نور / . 40