سيري در سيره ائمه اطهار - صفحه : 72

خونی ، در غير ماه حرام اگر به يكديگر می‏رسيدند ، البته همديگر را قتل‏ عام می‏كردند ولی در ماه حرام به احترام اين ماه اقدامی نمی‏كردند . پيغمبر خواست از همين سنت جاهليت در ماه حرام استفاده كند و برود وارد مكه شود و در مكه عمره‏ای بجا آورد و برگردد . هيچ قصدی غير از اين نداشت‏ . اعلام كرد و باهفتصد نفر و به قول ديگر با هزار و چهارصد نفر - از اصحابش و عده ديگری حركت كرد ، ولی از همان مدينه كه خارج شدند محرم‏ شدند ، چون حجشان حج قران بود كه سوق هدی می‏كردند يعنی قربانی را پيش از خودشان حركت می‏دادند و علامت خاصی هم روی شانه قربانی قرار می‏دادند ، مثلا روی شانه قربانی كفش می‏انداختند - كه از قديم معمول بود - كه هر كسی‏ می بيند بفهمد كه اين حيوان قربانی است . دستور داد كه اينها كه هفتصد نفر بودند هفتاد شتر به علامت قربانی در جلوی قافله حركت دهند كه هر كسی‏ كه از دور می‏بيند بفهمد كه ما حاجی هستيم نه افراد جنگی . زی و همه چيز ، زی حجاج بود . از آنجا كه كار ، مخفيانه نبود و علنی بود ، قبلا خبر به‏ قريش رسيده بود . پيغمبر در نزديكيهای مكه اطلاع يافت كه قريش ، زن و مرد و كوچك و بزرگ ، از مكه بيرون آمده و گفته‏اند : " به خدا قسم كه‏ ما اجازه نخواهيم داد كه محمد وارد مكه شود " . با اينكه ماه ، ماه حرام‏ بود ، اينها گفتند ما در اين ماه حرام می‏جنگيم . از نظر قانون جاهليت هم‏ كار قريش بر خلاف سنت جاهليت بود . پيغمبر تا نزديك اردوگاه قريش‏ رفت و در آنجا دستور داد كه پايين آمدند . مرتب رسولها و پيامرسانها از دو طرف مبادله می‏شدند . ابتدا از طرف قريش چندين نفر به ترتيب آمدند كه تو چه می‏خواهی و برای چه آمده‏ای ؟ پيغمبر