آشنايي با قرآن 4 - صفحه : 131

و اگر بذری برای اين جهان كاشته است در اين جهان به او بدهند . قرآن‏ می‏گويد " « كلا نمد »" ما مدد خودمان را ، هم به آنان كه خداخواه و آخرت خواه هستند و مقصدشان بالاتر از ماديت است می‏رسانيم و هم به آنها كه نمی‏خواهند تا آنجا بروند و می‏خواهند محصول و نتيجه را در همين جا بگيرند ، با يك تفاوت و آن اينكه چون دنيا دار تزاحم علل و اسباب است‏ خدا تضمين نمی‏كند كه هر كسی برای دنيا و مقصد دنيا تلاش كند صد در صد به‏ آن می‏رسد ، چون ممكن است به موانعی بربخورد ، بذری را بپاشد برای اينكه‏ در دنيا نتيجه بگيرد ولی بذرش در همين جا فاسد و خراب بشود و آفتی به‏ آن برسد ، نه افرادش را تضمين می‏كنيم كه به همه صد در صد بدهيم و نه در همه اعمال تضمين می‏كنيم كه در همه اعمال صد در صد بدهيم . بذری كه به‏ مقصد دنياست خيلی از اوقات به آفت برمی‏خورد ، ولی بذری كه برای خدا و برای تقرب به حق و برای آخرت پاشيده شود ، ديگر تخلف پذير نيست . آن‏ [ بذر ] مطابق با مزاج هستی است و تخلف نمی‏پذيرد ، و بلكه بيش از مقداری كه شخص كاشته است محصول می‏دهد . حال من از شما می‏پرسم اين اصل كلی چطور است ؟ آيا اين اصل كلی يك اصل‏ منطقی است يا منطقی نيست ؟ در آيات ديگری هم اين مطلب به صورت ديگری‏ آمده است . در سوره شوری می‏فرمايد : " « من كان يريد حرث الاخره نزد له‏ فی حرثه و من كان يريد حرث الدنيا نؤته منها و ما له فی الاخره من نصيب‏ " ( 1 ) ( اصلا اين تعبير كشت و زراعت كردن از خود قرآن است ) هر كسی‏ كه بخواهد

پاورقی : . 1 شوری / . 20