ده گفتار - صفحه : 61

طوری كه نور و روشنائی داشتن ، راهی و وسيله‏ای است برای نجات و رهائی ، قوت و نيرو داشتن نيز به نوبه خود راه و وسيله‏ای است كه خداوند متعال‏ قرار داده است . در اواخر سوره مباركه يوسف آيه‏ای است كه به منزله نتيجه‏گيری از آن‏ داستان عجيب و پرهيجان است . داستان حضرت يوسف را كم و بيش همه‏ شنيده‏ايد . آنجا كه داستان نزديك است به آخر برسد يعنی بعد از آنكه‏ يوسف ، عزيز مصر می‏گردد و برادران يوسف در اثر قحطی برای تهيه غله از كنعان به مصر می‏آيند و آنها يوسف را نمی‏شناسند ولی يوسف آنها را می‏شناسد و يوسف به بهانه‏ای " بنيامين " را كه از طرف مادر هم با يوسف برادر بود پيش خود نگه می‏دارد . در اين وقت برای بار دوم برادران‏ می‏آيند و با گردن كج و التماس از يوسف گندم می‏خواهند و حالت عجز و التماس خاصی به خود می‏گيرند ، و چقدر خوب قرآن كريم منظره تذلل و زاری‏ و كوچكی آنها را در اين آيه مجسم كرده است ! گفتند : « يا ايها العزيز مسنا و اهلنا الضر و جئنا ببضاعة مزجاه فاوف لنا الكيل و تصدق علينا ان‏ الله يجزی المتصدقين »ای عزيز و ای مهتر ! ما و خانواده‏مان بدبخت‏ شده‏ايم و وجه ناقابلی برای خريد گندم با خود آورده‏ايم . كيل تمام به ما بده و بر ما مسكينان تصدق كن . خداوند به تصدق كنندگان پاداش می‏دهد . يوسف تا اين وقت خودش را معرفی نكرده بود . در اين وقت خواست‏ خودش را به آنها بشناساند : « قال هل علمتم ما فعلتم بيوسف و اخيه اذ انتم جاهلون »گفت : يادتان هست كه از روی جهالت و نادانی با يوسف و برادرش چه كرديد ؟ همينكه اين جمله را گفت كه آيا يادتان هست با