گفتارهاي معنوي - صفحه : 203

نيست ، آشكار است . حوادث را با من با همين حواس خودم درك می‏كنم . يعنی شكلی را كه فردا می‏خواهد پيدا شود فردا با چشم خودم می‏توانم ببينم . آوازی را كه فردا می‏خواهد بلند شود با گوش خودم می‏توانم بشنوم . غذائی‏ را كه فردا می‏خواهد تهيه شود با ذائقه خودم می‏توانم بچشم . بنابراين ، غيب اين نيست ، به اصطلاح قرآن شهادت است پس غيب چيست ؟ غيب عبارت است از اينكه انسان اقرار و اعتراض داشته باشد كه در عالم هستی حقايق و واقعيتهايی هست كه من با پوسته بدن خودم يعنی با حواس خودم نمی‏توانم آنها رادرك بكنم و لو اينكه اينجا حضور داشته باشند . چشم من ، گوش من ، ذائقه من ، لامسه و شامه من قادر به ادراك آنها نيستند . يعنی من درباره خودم اينطور قضاوت بكنم كه اين حواسی كه من‏ دارم ، وسائل بسيار بسيار محدودی است كه برای تماس پيدا كردن من با دنيای خارج به من داده شده است . اصلا چشم رابرای چه به من داده‏اند ؟ برای اينكه وقتی می‏خواهم با اين دنيا از راه رنگها و شكلها ارتباط پيدا كنم بتوانم و راه خودم را بدست آورم ، همين . گوش را برای چه به من‏ داده‏اند ؟ برای اينكه امواج ديگری است به نام اصوات كه به وسيله گوش‏ ادراك می‏شوند . لذا وقتی می‏خواهم در اين دنيا كارهای زندگيم را انجام‏ دهم بايد گوش داشته باشم . هم چنين ساير حواس . اما آيا اين حواسی كه‏ من دارم ابزاری است برای من كه هر چه در عالم هستی است را با آنهادرك‏ بكنم به طوری كه اگر چيزی را با حواس خودم درك نكنم ، قبول نداشته باشم‏ ؟ نه ، ايناشتباه است . بلكه بزرگترين اشتباهی كه بشر در زندگی خودش‏