حکمتها و اندرزها - صفحه : 177

می‏آورد . آدم با ايمان هيچوقت خودش را تك و بی مدد كار و بی غمخوار نمی‏بيند ، هميشه در نماز می‏گويد : " خدايا تو را می‏پرستيم و از تو مدد می‏خواهيم " . آدم مؤمن می‏گويد " خدايا ما به تو توكل كرده‏ايم و به سوی‏ تو بازگشت كرده‏ايم " . آدم با ايمان فرضا در اثر پيشامدهای روزگار صدمات و لطماتی ببيند ، چندان نگرانی ندارد . در مورد اين افراد و اشخاص بايد گفت : " سر ايمان و عقيده و روحيه آنها سلامت باشد " . قرآن كريم خطاب به رسول اكرم می‏فرمايد : " بگو من هم مانند شما بشری‏ هستم ، مثل شما خواب و خوراك و احتياجات دارم ، مثل شما ميل و فكر و آرزو دارم ، آنچه نوع بشر بايد داشته باشد من دارم ، با اين فرق كه به من‏ وحی می‏رسد كه خدای شما و معبود شما يگانه است ، بنابراين هر كس كه اميد لقاء پروردگار خود را دارد لازم است عمل نيك انجام دهد و با خدا هيچ كس‏ را شريك نسازد " . دين و ايمان در عين اينكه در نواحی زيادی به اميد و رجاء ، قوت و وسعت می‏دهد ، از طرفی هم جلو يك سلسله آرزوها را می‏گيرد و نمی‏گذارد آنها رشد كند . آدمی در ناحيه آرزو هيچ گونه محدوديتی ندارد ، گاهی آرزوی‏ امر محال می‏كند ، مثلا حادثه ای در گذشته واقع شده و با يك كيفيت مخصوص‏ واقع شده و آدمی آرزو می‏كند كه ای كاش واقع نشده بود و يا آنكه آرزو می‏كند كه ای كاش آن حادثه به فلان كيفيت واقع شده بود ، آرزو می‏كند كه‏ ايام جوانی برگردد ، آرزو می‏كند كه برادر و فاميل فلان شخص باشد ، هيچكدام از اينها واقع شدنی نيست ، چيزی كه در گذشته واقع شده ممكن‏ نيست نابود شود و چيزی ديگر جای آن را بگيرد . در عين حال جلو آرزو را نمی‏شود .