حکمتها و اندرزها - صفحه : 186

مردان خدا كه جز در راه حق گام بر نداشته‏اند مرگ قيافه‏ای جذاب و گيرنده‏ دارد . مردان خدا به استقبال مرگ می‏روند . هنگامی كه آن ضربت محكم فرق‏ علی عليه السلام را می‏شكافد ، بدون ذره‏ای تزلزل ، مثل كسی كه سالها به‏ دنبال مطلوب و محبوبی هست و ناگاه به وصال آن می‏رسد می‏گويد : " قسم به‏ پروردگار كعبه كه فائز شدم " . در بستر مرگ به مردم می‏گويد : " به خدا قسم كه اين حادثه برای من مكروه و ناگوار نبود ، حتی غير مترقبه هم نبود ، بلكه بالاتر ، من انتظار اين حادثه را داشتم مانند جوينده‏ای كه مطلوب خود را می‏جويد و مانند كسی كه در شب تار به دنبال‏ چاه آب و سر چشمه‏ای می‏گردد و در آن تاريكی آن را پيدا می‏كند . " نه تنها مرگ و معاينه مرگ نتوانست رشته افكار و نيات علی را پاره‏ كند بلكه محكم تر كرد . كاخ نيات و افكار و منويات علی از آمال و آرزوهای شخصی بنا نشده بود كه آن ضربت بتواند خراب كند . در بستر مرگ‏ هم می‏بيند همان افكار عالی و نورانی خود را دنبال می‏كند . در فاصله ضربت‏ خوردن و وفات سخنان و وصايايی دارد ، آخرين سخنانش اين بود : " علی بن ابيطالب به يگانگی خدا و رسالت پيغمبر گرامی گواهی می‏دهد ، خدا را شريكی نيست و او محمد را فرستاد تا پرچم هدايت را بر افرازد و دين حق را بشر عرضه بدارد هر چند مشركان ناراضی باشند . نماز من و هر عبادت من ، زندگی و مردن من همه برای خداوند رب العالمين است . فرزندم‏ حسن !