سيري در نهج البلاغه - صفحه : 241

شخصيت واقعی انسانی است . همانطور كه بارها گفته‏ايم هرگز نبايد آزادی از بندگی سيم و زر و بی‏ اعتنائی به آنچه قابل تبديل به اين فلز است ، با رهبانيت و ترك‏ مسؤوليتها و شانه خالی كردن از زير تعهدات اشتباه بشود ، بلكه مسؤوليت‏ و تعهد تنها در پرتو چنين زهدهائی است كه حقيقت خويش را باز می‏يابند و ديگر لفظ تو خالی و ادعای بی‏پشتوانه نمی‏باشند . همچنانكه در شخص علی‏ عليه السلام اين دو ، يعنی زهد و احساس مسؤوليت يك جا جمع بود ، علی‏ اول زاهد جهان بود و در عين حال حساسترين قلبها را نسبت به مسؤوليتهای‏ اجتماعی در سينه داشت . او از طرفی می‏گفت : " « ما لعلی و لنعيم يفنی و لذه لا تبقی » " ( 1 ) . علی را با نعمت و لذت ناپايدار چه كار ؟ از طرف ديگر ، برای يك‏ بی‏عدالتی كوچك و احيانا به خاطر يك محروم ، شب خوابش نمی‏برد . او حاضر نبود شكم سير بخوابد مبادا در اقصی بلاد كشور فردی گرسنه پيدا شود . " « و لعل بالحجاز او اليمامه من لا طمع له فی القرص و لا عهد له‏ بالشبع » " ( 2 ) . ميان آن زهد و اين حساسيت رابطه مستقيم بود ، علی چون زاهد و بی اعتنا و بی‏طمع بود و از طرف

پاورقی : 1 - نهج البلاغه ، خطبه . 222 2 - نهج البلاغه ، نامه . 45