داستان راستان1 - صفحه : 232

روبرو شود . وارد طائف شد . از مردم طائف همان سخنانی را شنيد كه قبلا از اهل مكه‏ شنيده بود . يكی گفت : " هيچ كس ديگر در دنيا نبود كه خدا تو را مبعوث كرد ؟ ! " ديگری گفت : " من جامه كعبه را دزديده باشم اگر تو پيغمبر خدا باشی " . سومی گفت : " اصلا من حاضر نيستم يك كلمه با تو هم سخن شوم " و از اين قبيل سخنان . نه تنها دعوت آن حضرت را نپذيرفتند . بلكه از ترس اينكه مبادا در گوشه و كنار افرادی پيدا شوند و به سخنان او گوش بدهند ، يكعده بچه و يكعده اراذل و اوباش را تحريك كردند تا آن حضرت را از طائف اخراج‏ كنند . آنها هم با دشنام و سنگ پراكندن او را بدرقه كردند . رسول اكرم‏ در ميان سختی‏ها و دشواريها و جراحتهای فراوان از طائف دور شد ، و خود را به باغی در خارج طائف رساند كه متعلق به عتبه و شيبه - دو نفر از ثروتمندان قريش بود - ، و اتفاقا خودشان هم در آنجا بودند . آن دو نفر از دور شاهد و ناظر احوال بودند و در دل خود از