سيري در نهج البلاغه - صفحه : 196

بود كه می‏بايست با يك خطابه حماسی آتشين ، طوفانی ايجاد كرد و با يك‏ يورش دشمن را عقب راند . علی برای اصحاب خود چنين خطابه سرود : " « قد استطعموكم القتال ، فاقروا علی مذله و تاخير محله ، او رووا السيوف من الدماء ترووا من الماء فالموت فی حياتكم مقهورين ، و الحياه‏ فی موتكم قاهرين . الا و ان معاويه قاد لمه من الغواه و عمس عليهم الخبر حتی جعلوا نحورهم اغراض المنيه » " : همانا دشمن گرسنه جنگ است و از شما نبرد می‏طلبد ، اكنون دو راه در پيش داريد يا تن به ذلت و پستی و عقب ماندگی دادن يا تيغ‏ها را با خون‏ سيراب كردن و سپس سيراب شدن . مرگ اينست كه زنده باشيد اما مقهور و مغلوب ، زندگی آن است كه بميريد ، اما غالب و پيروز . همانا معاويه‏ گروهی ناچيز از گمراهان را به دنبال خود كشانده و حقيقت را بر آنها پنهان داشته است تا آنجا كه گلوی خويش را هدف تيرهای شما كه مرگ را همراه دارد قرار داده‏اند . اين جمله‏ها كار خود را كرد ، خونها را به جوش و غيرتها را در خروش‏ آورد . شام نشده " شريعه " در اختيار ياران علی قرار گرفت و ياران‏ معاويه به عقب رانده شدند . اما مواعظ علی در شرائط ديگر انجام يافته است . در دوره خلفا و مخصوصا در زمان عثمان بر اثر فتوحات پی در پی و غنائم بی حساب و نبودن برنامه‏ خوب برای بهره برداری از آن ثروتهای هنگفت و مخصوصا برقراری