آشنايي با قرآن 7 - صفحه : 140

مكرر در مكرر راجع به معاد بحث می‏شود ، برای اين است كه يك رسالت‏ اصلی پيامبران همين است . دو رسالت اصلی پيامبران در رسالت پيامبران دو چيز ، اصل اصل همه چيز ديگر است . يكی مساله‏ توحيد و اقسام توحيد است و از آن جمله توحيد در عبادت ( غير خدا را پرستش نكردن ) و دوم مساله معاد يعنی بازگشت همه مردم به سوی خداوند و به يك اعتبار بازگشت همه مردم به سوی اعمال و رفتار و كردار خودشان‏ است . اگر بخواهيم از ديد ديگری به اين مطلب نظر كنيم اين‏طور بايد بگوييم كه همه رسالت انبيا در دو چيز خلاصه می‏شود كه يكی مربوط به خداست‏ و ديگری مربوط به انسان است و هر دو هم به يك اصل برمی‏گردد . آنچه كه‏ مربوط به خداست ، يگانگی حق است از هر جهت ، كه انسان بايد اين يگانگی‏ را درك كند و بر اساس اين يگانگی حق عمل كند . آنچه مربوط به انسان‏ است اين است كه انسان يك موجود فانی نيست ، موجودی باقی است و سعادت و شقاوت جاويدان او را اعمال و رفتار او در اين دنيا باعث می‏شود ، هر گونه در اين دنيا عمل كند در آنجا نتيجه‏اش را خواهد گرفت . معمولا اين دعوت پيامبران در هر دو جبهه با يك نوع مقاومتی روبرو می‏شد ، هم در جبهه توحيد و هم در جبهه معاد و در هر كدام به يك شكل خاص . در جبهه معاد اغلب به صورت يك استبعاد بود : مگر چنين چيزی ممكن است ؟ انسان بعد از اينكه مرد ، ديگر مرد و تمام شد ، فانی و نيست شد . خيال‏ می‏كردند مردن برای انسان فنا و نيستی است . وقتی كه انسان مرد و نيست‏ شد و اعضای بدنش متفرق گرديد و هر جزئی به جايی پراكنده شد ، مگر می‏توان‏ باور كرد كه باز همين انسان مبعوث و محشور