گفتارهاي معنوي - صفحه : 85

می‏اندازد و انسان را تسليم عدالت و اخلاق می‏كند . عبادت برای اين است‏ كه حيات ايمانی انسان تجديد بشود ، تازه بشود ، طرواوت پيدا كند ، قوت‏ و نيرو بگيرد . به هر اندازه كه ايمان انسان بيشتر باشد ، بيشتر بياد خداست و به هر اندازه كه انسان بياد خدا باشد كمتر معصيت می‏كند . معصيت كردن و نكردن دائر مدار علم نيست ، دائر مدارغفلت وتذكر است ، بهر اندازه كه انسان غافل باشد يعنی خدا را فراموش كرده باشد ، بيشتر معصيت می‏كند و بهر اندازه كه خدا بيشتر بيادش بيايد كمتر معصيت می‏كند . شنيده‏ايد كه پيغمبران و ائمه معصومند . از شما می‏پرسند اينكه پيغمبران‏ يا ائمه معصومند يعنی چه ؟ ميگوئيد اينها هرگز گناه نمی‏كنند . درست است‏ معنايش همين است ، ولی بعد از شما می‏پرسند چرا گناه نمی‏كنند ؟ اين چرا را دو جور ممكن است جواب بدهيد ، يكی اينكه پيغمبران و ائمه از آن جهت‏ معصومند و گناه نمی‏كنند كه خداوند به قهر و قصد مانع گناه كردنشان است ، يعنی هر وقت می‏خواهند گناه بكنند خداوند مانع می‏شود و جلويشان را می‏گيرد . اگر معنی عصمت اين باشد ، فضيلت و كمالی نيست . بنده و شما هم اگر اينجور باشد كههر وقت بخواهيم معصيت بكنيم يك قوه‏ای از خارج جلوی ما را بگيرد ، مانع و مزاحم بشود و حائل ميان ما و گناه گردد ، قهرا معصيت‏ نمی‏كنيم . پس آنها چه فضيلتی بر ما دارند ؟ ! در چنين صورتی فرقشان با ما فقط اين خواهد بود كه آنها بندگانی هستند كه خدا نسبت به آنان تبعيض‏ قائل شده است ، وقتی كه آنها می‏خواهند معصيت بكنند جلويشان را می‏گيرد ، ولی ما كه می‏خواهيم معصيت بكنيم ، جلوی ما را نمی‏گيرد .