حکمتها و اندرزها - صفحه : 257

و نفهمند و مبهم ببينند و آن وقت به خيال بپردازند . مردمی يافت می‏شوند علاقه‏مند به قرآن ، ولی دوست نمی‏دارند عظمت اعجاز آميز اين كتاب مقدس را از نزديك ببينند ، در آيات روشن اين كتاب‏ مقدس تدبر و تفكر كنند ، عظمت اين كتاب در نظر آنها اين است كه آن را در پشت ابرها و بالای آسمانها قرار بدهند و بگويند قابل فهميدن نيست ، كسی حق مطالعه و تدبر در آن را ندارد ، فقط ائمه اطهار عليهم السلام حق‏ دارند به قرآن نزديك گردند ، يعنی در نظر اينها قرآن هنگامی عظمت دارد كه مجهول و مبهم باشد ، نام اين عادت را می‏توان " ميل به حركت در تاريكی " و يا " خفاش منشی " گذاشت . قرآن كريم می‏فرمايد : " « او من كان ميتا فاحييناه و جعلنا له نورا يمشی به فی الناس كمن مثله‏ فی الظلمات ليس بخارج منها »" ( 1 ) آيا آنكه ما او را زنده كرديم و برای او نوری قرار داديم كه در روشنی آن نور كه نور عقل و علم و فهم و بصيرت است در ميان مردم حركت می‏كند و هر چيزی را در روشنی می‏بيند ، روشن بين و حقيقت بين است ، مانند آن كسی است كه در تاريكی راه می‏رود ، در تاريكی جهالت ، خودش را با قلاب جهل و با قلاب خيال و واهمه با اشياء مربوط می‏كند ، آيا ايندو مانند يكديگرند ؟ البته نه . پس می‏بينيم‏ كه يك عده ميل دارند خود را با قلاب جهل با قرآن مربوط كنند ، ميل به از دور ديدن دارند به بهانه اين كه فقط ائمه اطهار هستند كه حق نزديك شدن‏ به قرآن را دارند ، در صورتی كه خود ائمه اطهار هميشه مردم را به تدبر و تفكر در قرآن دعوت می‏كرده‏اند و

پاورقی : . 1 انعام / . 122