قيام و انقلاب مهدي - صفحه : 110

بدی دارد . موجب ضعف و تاخر و انحطاط ملتهائی است كه به اين كارها عادت كرده‏اند . يادم هست ، در ايام تحصيل و اقامتم در قم ، كتابی از محمد مسعود نويسنده معروف آن زمان می‏خواندم كه در آن كتاب به مناسبتی مساله گريه‏ مردم شيعه را بر امام حسين مطرح كرده بود و مقايسه كرده بود با روش‏ مسيحيان درباره شهادت مسيح ( البته به عقيده خودشان ) كه روز شهادت‏ مسيح را جشن می‏گيرند ، نه اينكه به عزا بنشينند . نوشته بود ببينيد ، يك ملت بر شهادت شهيدش می‏گريد زيرا شهادت را شكست و نامطلوب و امری نبايستی و موجب تأسف می‏پندارد ، و ملتی ديگر برای شهادت شهيدش جشن می‏گيرد . زيرا آنرا موفقيت و مطلوب و مايه سر افرازی و افتخار می‏شمارد . ملتی كه هزار سال بر شهادت شهيدش بگريد و متأسف شود و آه و ناله سردهد ناچار ملتی زبون و بی دست و پا و فرار كن‏ از معركه بار می‏آيد ، ولی ملتی كه هزار سال و دو هزار سال شهادت شهيدش‏ را جشن می‏گيرد ، خواه ناخواه ملتی قوی و نيرومند و فداكار می‏گردد . برداشت يك ملت از شهادت ، شكست است و عكس‏العملش درباره اين‏ شكست آه و ناله و گريه است و نتيجه آن برداشت و اين عكس‏العمل ضعف و زبونی و تسليم گرائی . اما