پيرامون انقلاب اسلامي - صفحه : 150

بايد به‏اندازه استعدادشان كار كنند ولی هر كس به‏اندازه احتياجش بايد درآمد داشته باشد ممكن است استعداد من نصف استعداد كار شما باشد ، ولی‏ من دو برابر شما عائله داشته باشم از اين جهت من بايد دو برابر شما درآمد داشته باشم اين برداشت از عدالت اجتماعی ، " اجتماعی " محض‏ است يعنی فقط روی جامعه فكر می‏كند برای فرد فكر نمی‏كند فرد در اين بينش‏ اصالتی ندارد فقط جامعه وجود دارد ، جامعه كار می‏كند و جامعه بايد خرج‏ كند . نوع ديگر برداشت از عدالت اجتماعی ، برداشتی است كه روی فرد و اصالت و استقلال او فكر می‏كند اين نظر می‏گويد : بايد ميدان را برای افراد بازگذارد و جلوی آزادی اقتصادی و سياسی آنها را نبايد گرفت هر كس بايد كوشش كند ببيند چقدر درآمد ميتواند داشته باشد و آن درآمد را به خود اختصاص دهد ديگر به فرد مربوط نيست كه سهم ديگری كمتر است يا بيشتر البته جامعه در نهايت امر بايد برای آنكه افراد ضعيف باقی نمانند ، از طريق بستن ماليات بر اموال افراد غنی زندگی افراد ضعيف را در حدی كه از پا در نيايند تامين كند . اينجاست كه ميان دو مسئله مهم ، يعنی عدالت اجتماعی از يك سو و آزادی فرد از سوی ديگر ، تناقضی بوجود ميايد البته اينجا منظور آزادی‏ فعاليت اقتصادی همراه با آزادی عملكرد سياسی است اگر بنا شود عدالت‏ اجتماعی آنگونه باشد كه در آن فقط جمع مطرح باشد و بس ، آزادی فرد را لااقل در بخشی از آن بايد مدفون تلقی كرد و اگر آزادی اقتصادی بخواهد محفوظ بماند ، ديگر عدالت اجتماعی با مفهومی كه گروه اول انتظار دارد ، عملی نخواهد بود . در دنيای امروز گرايش به يك حالت حد وسط پيدا شده است ، شايد به‏ تقريب بتوان گفت در اين زمينه در كنار دو دنيای كمونيزم