سيري در سيره نبوي - صفحه : 228

بكند ، ما وظيفه هدايت و ارشاد داريم . اتفاقا در يكی از منازل بين راه‏ زهير اجبارا در جايی فرود آمد كه اباعبدالله فرود آمده بود ، چون اگر می‏خواست به منزل ديگر برود قافله‏اش نمی‏توانست به حركت ادامه دهد . البته اباعبدالله خيمه‏شان را در يك طرف زده بودند و زهير در طرف ديگر . امام حسين می‏داند كه زهير می‏خواهد با او مواجه نشود ، ولی می‏خواهد زهير را متذكر كند « فذكر انما انت مذكر »، می‏خواهد بيدارش كند ، از خواب‏ غفلت بيرون بياورد ، و نمی‏خواهد مجبورش بكند . يك نفر را نزد او فرستاد ، فرمود برو به زهير بگو : « اجب اباعبدالله » يعنی بگو ابا عبدالله تو را می‏خواهد ، بيا اينجا . زهير و اصحابش در خيمه‏ای دور همديگر نشسته‏اند ، سفره پهن كرده و مشغول غذا خوردن هستند . يكمرتبه پرده‏ بالا رفت و اين مرد وارد شد : يا زهير اجب ابا عبدالله حسين بن علی تو را می‏خواهد . [ زهير با خود گفت : ] ای وای ! آمد به سرم هر آنچه‏ می‏ترسيدم . اصحابش هم [ قضيه را ] می‏دانستند . نوشته‏اند دست اينها به‏ اصطلاح ما همين جور در غذا ماند . از طرفی هم زهير می‏دانست امام حسين‏ كيست ، فرزند پيغمبر است و رد كردن او كار صحيحی نيست . عرب مثلی‏ دارد ، می‏گويد : كانه علی راسه الطير . ( 1 ) درباره اينها می‏گويد : كأنه‏ علی رؤوسهم الطير . يعنی همين جور ماندند . زهير درماند كه چه بگويد . سكوت [ فضای خيمه را فرا گرفته بود ] . جناب زهير زن عارفه‏ای دارد . اين زن مراقب اوضاع و احوال بود . از بيرون خيمه متوجه شد كه فرستاده‏ ابا عبدالله آمده است و زهير را دعوت كرده و زهير سكوت

پاورقی : . 1 [ گويی پرنده‏ای روی سرش می‏باشد ] .