اصول فلسفه و روش رئاليسم1 - صفحه : 65

( رئاليست ) با نظام مخصوصی كه در زندگانی انسانی هست زندگی می‏كنند و چنانكه با ما در زندگی نوعی شركت دارند ، در انجام دادن افعال نوعی و افعال ارادی نيز شركت دارند و از همين جا می‏فهميم كه : پاورقی : > می‏داند ، لكن در عين حال يك چيز را حقيقت می‏داند و آن " اراده " است و می‏گويد حقيقت جهان اراده است و انسان به حقيقت خودش كه اراده‏ است بدون وساطت حس و عقل پی می‏برد . می‏گويد اراده در ذات خود يك حقيقت مطلق و مستقل بالذات و خارج از حدود مكان و زمان است و تمام حقايق جهان درجات و مراتب اراده می‏باشند. بنابراين شوپنهاور هر چند جهان " معلومات " را بی‏حقيقت می‏داند و از اين جهت ايده آليست خوانده می‏شود ، اما به يك جهان حقيقی قائل است كه‏ ماوراء جهان معلومات است و آن جهان به وسيله حس و شعور و عقل دريافته‏ نمی‏شود و آن ، جهان اراده است و از اين جهت می‏توان وی را " رئاليست‏ " خواند . شوپنهاور روی همين مبنای فلسفی ، درباب زندگی و لذت و عشق و زن و سعادت حقيقی ، عقايد مخصوصی دارد ، می‏گويد اراده كه اصل و حقيقت جهان‏ است و واحد است مايه شر و فساد است زيرا همينكه به عالم كثرت آمد يگانه چيزی را كه می‏خواهد ادامه هستی است پس ناچار به صورت خودخواهی و خودپرستی در افراد در می‏آيد و اين خودخواهيها با يكديگر معارضه می‏كنند و نزاع و كشمكش و شر و فساد برمی‏خيزد . می‏گويد لذت امر عدمی و الم امر وجودی است و عشق دو جنس مخالف ( مرد و زن ) با يكديگر مايه بدبختی است و حقيقتش اراده زندگی است كه‏ می‏خواهد نسل را امتداد بدهد منتها برای آنكه افراد ، مصائب و ناملايمات‏ آن را متحمل شوند طبيعت افراد را می‏فريبد و دلشان را به لذات فريبنده‏ خوش می‏كند . می‏گويد فلسفه اينكه عاشق و معشوق می‏كوشند حركات خود را از ديده اغيار مستور بدارند و نگاهها با هزاران احتياط و نگرانی بين آنها رد و بدل‏ می‏شود اين است كه زندگی سراسر بدبختی است و عاشق و معشوق می‏خواهند اين‏ بدبختی را با ادامه نسل ادامه دهند و به اين وسيله جنايت فجيعی را مرتكب شوند و بديهی است اگر عشق آنها نبود دنيا به پايان می‏رسيد و مصائب جهان نابود می‏گشت . >