آشنايي با قرآن 8 - صفحه : 331

می‏ديدند نسبت به روز قبل يك چيزی اينها به اصطلاح باختند و پيغمبر برده‏ است ، يعنی می‏ديدند كه مردم به سوی پيغمبر گرايش دارند و از گروه اينها دور می‏شوند . بعلاوه وقتی در مقابل يگانه ابزار پيغمبر اكرم كه قرآن مجيد بود قرار می‏گرفتند دنبال يك عيب و عيبجويی بودند ، ببينند آيا می‏توانند جايی از آن را عيب بگيرند ، بگويند فلان چيز اگر خيلی زيباست استثنايی‏ است ؟ می‏ديدند هر آيه‏ای كه نازل می‏شود از آيه قبل جذابتر و شيرين‏تر و زيباتر است . اين بود كه وقتی آيات قرآن را می‏شنيدند ، همان احساس‏ لطافت و فصاحت و زيبايی و علو ، مساوی بود با بالا رفتن درجه خشم آنها . در همان حالی كه آيات قرآن را گوش می‏كردند و چشمهايشان به پيغمبر بود ( گوشهايشان آواز پيغمبر را می‏شنيد كه آيات قرآن را می‏خواند و چشمهايشان‏ به صورت پيغمبر نگاه می‏كرد ) آنچنان خشم بر خشم اينها افزوده می‏شد كه‏ می‏خواستند با چشمهايشان پيغمبر را بكوبند ، مثل اينكه می‏گوييم فلان‏كس با چشمهايش می‏خواهد من را تير بزند . اغلب مفسرين آيه را اين‏طور تفسير كرده‏اند ، يعنی كنايه است . " ²و ان يكاد الذين كفروا ليزلقونك بابصارهم لما سمعوا الذكرغ"يعنی اينها وقتی كه چشمشان به صورت توست و گوشهايشان به آواز تو ، و تو داری قرآن‏ را می‏خوانی ، آنچنان خشم بر خشمشان می‏افزايد كه با چشمهايشان می‏خواهند تو را تير بزنند . آن وقت مفاد آيه صرفا كنايه است از كمال و شدت خشمی كه‏ مخالفين دارند . انسان وقتی كه چنين خشمی گرفت و هيچ توجيه و منطقی برای‏ خودش پيدا نكرد ، دست به يك تهمتهای احمقانه می‏زند كه رهايش كنيد ، يك آدم جن‏زده و ديوانه است ، آدمهای جن‏زده و ديوانه گاهی يك كارهای‏ خارق‏العاده‏ای انجام