سيري در سيره نبوي - صفحه : 199

می‏گويند غش داخلش كرده‏اند . نصح كه در مقابل غش است يعنی سخن بايد خلوص داشته باشد ، يعنی از كمال خيرخواهی طرف و از سوز دل برخاسته باشد . آن كسی می‏تواند داعی الی الله و مبلغ پيام خدا باشد كه سخنش نصح باشد ، يعنی هيچ انگيزه‏ای جز خير و مصلحت مردم نداشته باشد ، سخنش از سوز دل‏ برخيزد كه : ان الكلام اذا خرج من القلب دخل فی القلب و اذا خرج من اللسان لم‏ يتجاوز الاذان .

" سخن كز جان برون آيد نشيند لا جرم بر دل "

و سخنی كه فقط از زبان بيرون بيايد و دل از آن بی‏خبر باشد از گوشهای مردم‏ تجاوز نمی‏كند ( 1 ) . هی پيغمبران می‏آيند می‏گويند : « و انصح لكم ، ( 2 ) انا لكم ناصح ( 3 ) ، و انی لكما لمن الناصحين »( 4 ) . همه‏اش سخن از اين است. وقتی كه موسی بن عمران با خدای خودش از سنگينی كار سخن می‏گويد آن سنگينی فقط اين نيست كه من می‏خواهم در مقابل فرعون با آن قدرت و جباريت سخن بگويم ، پس كار سنگين است. نه ، يك سنگينيهای ديگری است: خدايا مرا مدد كن كه موسايی باشم كه موسی ديگر در او وجود نداشته باشد ، منی وجود نداشته باشد، خودی وجود نداشته باشد ، انانيتی وجود نداشته باشد ، در نهايت خلوص بتوانم پيام تو را به مردم عرضه بدارم .

پاورقی : . 1 اين سخنها در ابلاغ پيام الهی هست ولی در ابلاغ پيامهای ديگر اين‏ مسائل مطرح نيست . 2 سوره اعراف ، آيه . 62 . 3 سوره اعراف ، آيه . 68 . 4 سوره اعراف ، آيه . 21