گفتارهاي معنوي - صفحه : 63

همه ، آنهم نه عبادتی كه فقط خم و راست بشود ، بلكه عبادتی كه سراسر جذبه است ، سراسر شور است ، سراسر عشق است ، سراسر گريه و اشك است . بعد از اينكه علی از دنيا رفته است مردی بنام ضرار با معاويه روبرو می‏شود . معاويه می‏داند كه او از اصحاب علی است ، می‏گويد می‏خواهم علی را كه با او بودی برای من توصيف كنی . خود معاويه از هر كس ديگر علی‏ شناستر بود ولی در عين حال اين را دوست داشت ، چون در ته دلش به علی‏ ارادت داشت و حال آنكه به روی اوشمشير می‏كشيد . بشر يك چنين موجودی‏ است ، به علی اعتقاد داشت ، همانطوری كه شيطان به آدم اعتقاد داشت ولی‏ در عين حال از هيچ جنايتی درباره او كوتاهی نمی‏كرد . ضرار ، يكی از مشاهدی كه علی را ديده بود برای معاويه نقل كرد ، گفت در يك شبی من علی‏ را در محراب عبادتش ديدم : « يتململ تململ السليم و يبكی بكاء الحزين » . مثل آدمی كه مار او را زده باشد درمحراب عبادت از خوف خدا بخود می‏پيچيد و مثل يك آدم غرق در حزن و اندوه می‏گريست و اشك می‏ريخت ، هی‏ می‏گفت آه ، آه از آتش جهنم . معاويه گريه‏اش گرفت و گريست . همچنين‏ معاويه در برخوردی كه با عدی بن حاتم پيدا كرد ، می‏خواست عدی را عليه‏ علی ( ع ) كه از دنيا رفته بود تحرك بكند ، به عدی گفت : اين الطرفات‏ ؟ طريف و طرفه و طارف چطور شدند ؟ ( عدی سه پسر داشت بنامهای طريف ، طرفه و طارف كه هر سه در ركاب علی ( ع ) شهيد شدند . معاويه می‏خواست‏ فتنه انگيزی كند ، داغ جوانهايش را بيادش بياورد ، بلكه بتواند از او يك كلمه عليه علی ( ع ) اقرار بگيرد . ) عدی گفت : همه‏شان در صفين در ركاب علی كشته شدند . گفت علی درباره