آشنايي با قرآن 3 - صفحه : 154

امروزيها كشف كرده‏اند . گذشتگان هم می‏دانستند ، بدهاشان مثل امروزيها نقض می‏كردند ، خوبهاشان وفادار بودند . ما می‏بينيم معاويه پسر ابوسفيان‏ می‏آيد با امام حسن عليه‏السلام پيمان صلح می‏بندد با نام خدا و با عهدهای‏ مؤكد و زيرش را هم امضاء می‏كند ، ولی همينكه روی كار آمد و سوار شد ، در اولين خطابه‏ای كه می‏خواند می‏رود بالای منبر و اعلام می‏كند : ايها الناس ! از حالا به شما بگويم تمام مواد قراردادی را كه با حسن بن علی ( ع ) بسته‏ بودم زير پا گذاشتم . با پايش هم روی آن كوبيد و گفت اينطور زير پا گذاشتم . گفتند عجب آدم سياستمداری است ، آنجا كه مصلحتش است كه‏ پيمان ببندد پيمان می‏بندد ، امضاء بكند امضاء می‏كند ، قسم بخورد قسم‏ می‏خورد ، وقتی كه به اصطلاح خرش از پل گذشت می‏گويد همه را زير پا گذاشتم‏ . اما وقتی كه سراغ علی ( ع ) می‏رويم می‏بينيم به او می‏گويند ببين معاويه‏ چقدر مرد زرنگی است . اميرالمؤمنين می‏فرمايد آن زرنگی نيست ، اسمش را زرنگی و زيركی نگذاريد ، آن بی دينی است . فرق است ميان بی دينی و زيركی . آدم ديندار همه اين راهها را می‏داند ولی نمی‏كند ، اما آدم بی دين‏ اين كارها را انجام می‏دهد . تفاوتش در پابند نبودن است ، نه اينكه او چيزی درك می‏كند كه ديندار درك نمی‏كند . اين است كه در چند جای‏ نهج‏البلاغه اين مطلب عنوان شده است كه « ان الوفاء توأم الصدق » الی آخر حديث . خلاصه می‏فرمايد افراد با تجربه دنيا ديده گرم و سرد چشيده مثل من‏ همه اين راهها را می‏دانند « و دونها مانع من امرالله ونهيه » ( 1 ) . اما می‏بيند اين كار [ با دستور خدا ]

پاورقی : 1 - نهج‏البلاغه ، خطبه . 41