آشنايي با قرآن 3 - صفحه : 141

نقمت بدهم . « و انه ليس من اهل قريه ولا اهل بيت كانوا علی معصيتی » و مردم جايی يا حتی مردم خانواده‏ای نيستند كه بر معصيت من و در راه فساد باشند « فاصابهم فيها ضراء » و در نتيجه به ايشان سختی برسد « فتحولوا عما اكره الی ما احب » و برگردند از آنچه من مكروه می‏دارم به سوی آنچه‏ محبوب من است « الا تحولت لهم عما يكرهون الی ما يحبون » مگر آنكه من‏ دو مرتبه نظرم را درباره آنها تغيير بدهم و آنچه را كه بر آنها سختی بود عوض كنم و به ايشان خوشی بدهم كه آنها هم راضی بشوند و آن را دوست‏ داشته باشند . حديث ديگری را در اينجا ( 1 ) از تفسير " صافی " نقل می‏كنند و اين‏ هم ظاهرا از " كافی " است كه امام صادق ( ع ) فرمود :« كان ابی يقول » پدرم امام باقر عليه‏السلام می‏فرمود : « ان الله عز و جل قضی قضاء حتما » خدا تقدير و حكم حتمی و تخلف ناپذير كرده است كه « لا ينعم علی العبد بنعمه فيسلبها اياه حتی يحدث العبد ذنبا يستحق بذلك النقمه » خداوند نعمتی را به بنده‏اش نمی‏دهد كه آن نعمت را از او سلب كند مگر آنكه قبلا آن بنده گناهی مرتكب شده است ، يعنی قبلا آن بنده ، خودش ، خودش را تغيير داده است . ممكن است در اينجا ذهنتان برود دنبال اين مطلب كه آيا اگر خداوند به‏ انسان نعمتی داد و انسان گناهی مرتكب شد ، آن گناه هر چه می‏خواهد باشد ، خدا آن نعمت را از انسان می‏گيرد ، يا ميان گناهان و نعمتهايی كه سلب‏ می‏شود رابطه خاصی است يعنی هر

پاورقی : 1 - تفسير " الميزان " ج 9 ، ص . 110