آشنايي با قرآن 6 - صفحه : 187

نيست ، لهذا او را می‏گويد " غيب الغيوب " ( غيب همه غيبها ) و آن ، آن جهتی است كه جز ذات پروردگار هيچ موجودی نمی‏تواند بر آن دست بيابد و احاطه پيدا كند : " « لا احصی ثناء عليك انت كما اثنيت علی نفسك » " پروردگارا من هرچه تو را ستايش كنم و ثنا بگويم قادر نخواهم بود كه‏ تو را آنچنان كه شايسته هستی و بايد ، ثنا بگويم ، تو آنچنان هستی كه خود ، خود را وصف و توصيف می‏كنی . پس اين ، معنی اسم بودن " هو " است . " « هو الله الذی لا اله الا هو عالم الغيب و الشهادش »" . " عالم‏ " و " عليم " هر دو اسم پروردگار است . عالم مطلق است و عليم مطلق ، ولی برای آنكه ضمنا بيان شود كه آنچه او می‏داند از دو نوع است ( يعنی در واقع ما دو جور عالم داريم : غيب و شهادت ) او هم عالم غيب است و هم‏ عالم شهادت ، لهذا اين تعبير در قرآن مكرر آمده است كه " « عالم‏ الغيب و الشهادش »" عالم غيب و شهادت . شهادت يعنی حضور ، آشكار ، غيب يعنی نهان . در ، واقع " « عالم الغيب و الشهادش »" يعنی دانای‏ نهان و آشكار ، دانای نا پيدا و پيدا . مقصود از " غيب " در اينجا چيست ؟ ما يك غيب نسبی داريم و يك غيب به يك اعتبار مطلق . برای ما اين غيبها همه نسبی است ، يعنی اكثر اين چيزهايی كه شهادت است نسبی‏ است ، چطور ؟ مثلا ما الان در اين منزل و در اين اتاقها كه هستيم آنچه كه‏ در شعاع ديد چشم ما قرار گرفته است برای ما شهادت است ، ديگر ماورای‏ آن ، همه برای ما غيب است و نهان . ما حتی از جيب يكديگر اطلاع نداريم‏ . همينهايی كه اينجا نشسته‏ايم ، فقط يك ظاهری از يكديگر می‏بينيم ، ديگر غير از همين ظاهر و شكل و اندام و وضع نشستن و اين صندليها و اين ديوارها و اين سقف و اين ميز و اينها كه الان داريم می‏بينيم ( چيز ديگری‏ نمی‏بينيم ) . حتی در همين جا باز غيبها و نهانها برای ما ، صد برابر پيداها برای ماست ، گذشته از اينكه از دل و نيت و ملكات يكديگر خبر نداريم -