آشنايي با قرآن 4 - صفحه : 132

بذر را به قصد آخرت بپاشد يك بذر به قصد آخرت ، نه اينكه دو جور بذر داريم : بذر دنيا و بذر آخرت ، يك بذر با نيت انسان فرق می‏كند كه آن‏ را به نيت آخرت بكارد يا به نيت دنيا هر كسی كه قصدش كشت آخرت باشد به او می‏دهيم ، زيادترش را هم می‏دهيم و هر كسی هم كه قصدش دنيا باشد ( نمی‏گويد كه می‏دهيم و بيشتر از آن چيزی به او می‏دهيم ) او را هم محروم‏ نمی‏كنيم : " « نؤته منها »" ( 1 ) . به نظر شما اين اصل و اين مطلب يك حرف منطقی است يا حرفی است كه‏ منطقی نيست ؟ به نظر نمی‏رسد كه كوچكترين ايرادی بشود به اين مطلب گرفت‏ و اگر غير از اين بود منطقی نبود . حال سخن قرآن در مورد اينكه عمل چه كسی مقبول است و عمل چه كسی مقبول‏ نيست ، اين است كه آن كسی كه برای دنيا تلاش می‏كند حتما هدفی دارد ، اگر شهرت و معروفيت است ، محبوبيت است ، پيشرفت كشورش است ، بلند شدن آوازه هم نژادان و مردم كشورش است ، به نتيجه‏اش هم می‏رسد ، اما [ در ] كاری كه برای اين مقصد انجام شده است ديگر توقع نداشته باشيد كه‏ انسان به آن مقصد ديگر برسد ، يعنی او كار را كرده نه برای اينكه به خدا نزديك شود بلكه برای اينكه به مردم نزديك بشود ، به مردم هم نزديك‏ می‏شود اما نمی‏تواند بگويد به خدا هم نزديك می‏شود . مگر می‏شود كه آدم راه‏ بيفتد برای يك مسافرتی و مثلا قصدش اين باشد كه به طرف قم برود ولی به‏ طرف شمال تهران حركت كند و بعد بگويد

پاورقی : . 1 يك مطلب ديگر نيز از خود قرآن استفاده می‏شود كه اگر كسی به قصد دنيا تلاش كند آخرت به تبع به او نمی‏رسد ، ولی اگر كسی به قصد آخرت‏ تلاش كند دنيا به تبع به او می‏رسد و اين باز يك حساب ديگری است كه از آيات قرآن می‏توان استفاده كرد .