داستان راستان2 - صفحه : 55

خواهش كرد ، فايده نبخشيد . گفت چاره‏ای نيست بايد كام مرا بر آوری . و همينكه ديد ابن سيرين در عقيده خود پا فشاری می‏كند ، او را تهديد كرد ، گفت : " اگر به عشق من احترام نگذاری و مرا كامياب نسازی ، الان فرياد می‏كشم و می‏گويم اين جوان نسبت به من قصد سوء دارد . آنگاه معلوم است كه‏ چه بر سر تو خواهد آمد " . موی بر بدن ابن سيرين راست شد . از طرفی ايمان و عقيده و تقوا به او فرمان می‏داد كه پاكدامنی خود را حفظ كن . از طرف ديگر سر باز زدن از تمنای آن زن به قيمت جان و آبرو و همه چيزش تمام می‏شد . چاره‏ای جز اظهار تسليم نديد . اما فكری مثل برق از خاطرش گذشت . فكر كرد يك راه‏ باقی است ، كاری كنم كه عشق اين زن تبديل به نفرت شود و خودش از من‏ دست بردارد . اگر بخواهم دامن تقوا را از آلودگی حفظ كنم ، بايد يك‏ لحظه آلودگی ظاهر را تحمل كنم . به بهانه قضاء حاجت ، از اطاق بيرون‏ رفت ، با وضع و لباس آلوده برگشت . و