داستان راستان2 - صفحه : 41

علی - عليه السلام - از اين پيشامد كه اميد هرگونه حسن نيتی را در جبهه‏ مخالف بكلی از بين می‏برد و راهی برای حل مشكلات به وسيله مذاكرات باقی‏ نمی‏گذاشت ، سخت ناراحت شد . راه را منحصر به اعمال زور و دست بردن به‏ اسلحه ديد . در مقابل سپاه خويش آمد و خطابه‏ای كوتاه ، اما مهيج و شورانگيز ، به اين مضمون انشاء كرد : " اينان ستمگری آغاز كردند ، در ستيزه را گشودند ، و با روش خصمانه‏ شما را پذيره شدند . اينان مانند گرسنه‏ای كه غذا می‏طلبد ، جنگ و خونريزی‏ می‏طلبند . جلوی آب آشاميدنی را بر شما گرفته‏اند . اكنون يكی از دو راه‏ بايد انتخاب كنيد ، راه سومی نيست : يا تن به ذلت و محروميت بدهيد و همچنان تشنه بمانيد ، يا شمشيرها را از خون پليد اينان سيراب كنيد ، تا خودتان از آب گوارا سيراب شويد . زنده بودن اين است كه غالب و فاتح‏ باشيد ، هر چند به بهای مردن تمام شود . و مردن اين است كه مغلوب و زير دست باشيد ، هر چند زنده بمانيد . همانا معاويه گروهی گمراه و بدبخت را گرد خويش جمع