فلسفه اخلاق - صفحه : 189

نقد اين نظريه اين هم يك حرفی است كه به شعر شبيه تر است اكنون فقط يك جهتش را برايتان عرض می‏كنم ، اگر فرصت شد بعدا به تفصيل بحث می‏كنيم . از اينها يك سؤال می‏كنيم : آيا آن چيزی كه ميان افراد انسان ديوار می‏كشد يعنی " من " ها را از يكديگر جدا می‏كند ، منحصر به مالكيت است‏ ؟ آيا تمام مواهب در زندگی منحصر به مواهبی است كه از ثروت ناشی می‏شود ؟ يا در زندگی بشر مواهب ديگری هم هست ؟ آيا واقعا افراد يك خانواده‏ كه با يكديگر زندگی می‏كنند ، اگر فرض كنيم از نظر مالكيت هم اشتراك‏ داشته باشند ، ديگر من و ما از ميان برادرها و خواهرها به كلی از بين‏ می‏رود ؟ يا باز چيزهای ديگری هست كه آنها هم من و ما ايجاد می‏كند ؟ آيا در يك جامعه حتی جامعه اشتراكی همان طور كه مال و ثروت را بالاشتراك و بالتساوی تقسيم می‏كنند كه نمی‏كنند ، حرفش هست و عملا نمی‏كنند اموری از قبيل جاه ، مقام ، پست ، شهرت ، محبوبيت و قدرت هم بالتساوی تقسيم‏ می‏شود ؟ آيا واقعا فلان كارگری كه در فلان كارخانه پولادسازی كار می‏كند و فقط يك نان بخور و نميری به او می‏دهند ، همان قدرت را دارد كه مثلا آقای‏ برژنف دارد ؟ و آيا برای بشر قدرت ، اساس نيست ؟ انسان ثروت را فدای‏ قدرت می‏كند زن چطور ؟ آيا توانستند اشتراك در زن هم بر قرار كنند ؟ نه‏ ، می‏خواستند بكنند ولی ديدند چنين چيزی امكان ندارد آيا او موهبت نيست‏ ؟ و هزاران موهبت ديگر و به علاوه ارزشهای اخلاقی انسان يك سلسله‏ ارزشهاست كه با اشتراك جمعی جور در نمی‏آيد . اشتراك جمعی