آشنايي با قرآن 8 - صفحه : 241

ندارد ، وقتی كه شخصی به جان دوستش قسم می‏خورد ، آن دوستش به خودش‏ می‏بالد كه ببينيد فلانی برای من اين‏قدر اهميت قائل است كه به جان من قسم‏ می‏خورد ، اين علامت اين است كه برای من اهميت قائل است . قرآن كريم برای اينكه مردم را به آيات و مخلوقات توجه بدهد ، به‏ انواعی از مخلوقات قسم می‏خورد ، از جمادات گرفته تا نباتات و حيوانات‏ و تا انسان و انسان كامل . حال در اينجا خدای متعال به يك شی‏ء خاصی‏ سوگند ياد كرده است ، يعنی به چيزی ابراز احترام كرده است كه قدر مسلم‏ اين است كه مردم عرب و غيرعرب احترام آن را به هيچ وجه نمی‏دانسته‏اند ، بشر امروز است كه شايد می‏تواند ارزش اين كار را آن طور كه بايد درك‏ كند . به احترام قلم سوگند و به احترام نوشته‏ها سوگند ، به قلم سوگند و به نوشته سوگند . اگر " ما " ی ما يسطرون را " ما " ی مصدريه بگيريم‏ ( و بيشتر اين‏طور گرفته‏اند ) اين‏جور می‏شود : به قلم سوگند و به نوشتن‏ سوگند . اين شايد بهتر است ، چون خود فن و استعداد نوشتن را می‏گويد ، يعنی بفهميد كه قلم و استعداد نوشتن و قدرت نوشتن چه نعمت بزرگی است ! و اگر " ما " را " ما " ی موصوله بگيريم اين‏طور می‏شود : به قلم سوگند و به نوشته‏ها سوگند . پس اصلا قبل از اينكه اصل مقسم‏عليه را ذكر كنيم ، از اينجا كه قرآن كريم به قلم و نوشتن سوگند ياد می‏كند می‏توانيم روح‏ تعليمات اسلامی و قرآنی را دريابيم كه روح اين تعليمات علم است و دانستن و فهم و آن چيزی كه دنيای امروز به آن " فرهنگ " می‏گويد . اصلا اسلام و قرآن دين علم و فرهنگ است . به همين دليل است كه قرآن در جاهای‏ ديگر هم همين مطلب يا آن ركن ديگرش را كه استعداد سخن‏گفتن