ده گفتار - صفحه : 147

يك نفر مرجئی با همديگر درباره عقيده تشيع و عقيده ارجاء بحث می‏كردند . اين می‏گفت اصول مرجئه صحيح‏تر است و او می‏گفت اصول شيعی . مرجئی می‏گفت‏ عمل هيچ است ، اساس تنها ايمان است ، شيعی می‏گفت عمل لازم است . در اين بين يكی از مطربها پيدا شد ( چون " اغانی " ذكر كرده ، روی آن‏ قرينه می‏گويم مطرب بوده ) . گفتند از همين می‏پرسيم . البته اين هم يك‏ آدم فهيمی بود نه اينكه آدم بی‏خبری باشد . گفتند از اين می‏پرسيم كه آيا حق با شيعه است يا با مرجئی ؟ گفتند آقا ! عقيده تو چيست ؟ آيا حق با شيعه است يا با مرجئی ؟ حرف خوبی زد ، گفت : اعلای شيعی و اسفلی مرجئی‏ . گفت : بالا تنه‏ام شيعه است ولی پائين تنه‏ام مرجئی . يعنی در فكر و عقيده ، من شيعه هستم اما پائين تنه‏ام مرجئی است ، يعنی در عمل مرجئم . می‏خواست بگويد من عقيده شيعه را قبول دارم ، عقيده آنها درست است ولی‏ من در عمل مرجئی هستم . حالا آيا بايد قبول كرد كه ما الان ملتی هستيم كه‏ اعلانا مرجئی و اسفلنا مرجئی . هم در فكر مرجئی هستيم هم در عمل . اين يكی از آن مسائلی است كه بايد گفت فكر دينی در ما به صورت نيمه‏ مرده يا بگوئيم مرده درآمده است . البته با اين فكر مرجئی ديگر چه خواهد شد ؟ ! فكری كه عمل را از كار بياندازد آنوقت دنيا می‏ماند ؟ آخرت‏ می‏ماند ؟ عزت می‏ماند ؟ سعادت می‏ماند ؟ " « انتم الاعلون »" ( 1 ) می‏ماند ؟ ابدا . فكر دينی ما بايد اصلاح بشود . تفكر ما درباره دين غلط است غلط .

پاورقی : 1 - سوره آل عمران ، آيه 139 : [ شما برتريد ] .