ده گفتار - صفحه : 257

نمی‏شوند . خوب استفاده‏ای كردند كه چنين سنتی برقرار كردند . حالا در اين‏ قسمت چه جور عمل می‏شود آن ديگر بستگی دارد به وضع گوينده و شايستگی او . او می‏تواند اصول عقايد بگويد ، معالم دين را بگويد ، موعظه كند ، مردم را به حلال و حرام آگاه كند ، مصالح دين و دنيای مردم را بگويد . مردم به هر حال از بركت حسين بن علی آماده‏اند . اين ديگر بستگی دارد به اينكه‏ گوينده شايستگی بيان اين حقايق را داشته باشد يا نداشته باشد . حالا كه اين جور است پس بايد درباره اين قضيه فكر كرد و نقائص آن را اصلاح كرد ، هم از جنبه مرثيه خوانی و هم از جنبه ارشاد و هدايت مردم .

ضرورت اصلاح وضع مرثيه خوانی

از جنبه اول بايد كسانی كه مرثيه خوانی می‏كنند توجه داشته باشند به‏ فلسفه قيام سيدالشهداء و به فلسفه دستوراتی كه ائمه اطهار درباره عزاداری‏ داده‏اند . بی‏جهت د ستوری نداده‏اند . بايد فلسفه قيام سيدالشهداء و هم‏ فلسفه عزاداری آن حضرت را به مردم بگويند و مردم را آگاه كنند . بايد مكرر اين مطلب را بگويند ، نه يك بار و دوبار و ده بار و صد بار ، هميشه بايد به گوش مردم خوانده شود . بايد گويندگان بصيری باشند تا بتوانند حقايق نهضت حسينی را بگويند نه اينكه معلوماتشان منحصر باشد به‏ جنگ مرحوم آقا ، يا مأخذ و مدركشان - به اصطلاح خود اهل منبر - لسان‏ الذاكرين و صدر الواعظين باشد ، حرفهائی باشد كه از يكديگر شنيده‏اند . می‏گويند فلانی اين مطلب را از كجا نقل می‏كرد ؟ جواب می‏دهند از