عدل الهي - صفحه : 301

در اين وقت امام به سوی زرارش توجه كرد و فرمود : " همانا چنين كسی آنگاه كافر است كه انكار كند و جحود بورزد " ( 1 ) . و هم در كافی نقل می‏كند كه هاشم بن البريد ( صاحب البريد ) گفت : من و محمد بن مسلم و ابوالخطاب در يك جا گرد آمده بوديم ، ابوالخطاب‏ پرسيد عقيده شما درباره كسی كه امر امامت را نشناسد چيست ؟ من گفتم : به عقيده من كافر است . ابوالخطاب گفت : تا حجت بر او تمام نشده كافر نيست ، اگر حجت تمام شد و نشناخت آنگاه كافر است . محمد بن مسلم گفت‏ : سبحان الله ! اگر امام را نشناسد و جحود و انكار هم نداشته باشد چگونه‏ كافر شمرده می‏شود ؟ ! خير ، غير عارف اگر جاحد نباشد كافر نيست ، به‏ اين ترتيب ما سه نفر سه عقيده مخالف داشتيم . موقع حج رسيد ، به حج رفتم و در مكه به حضور امام صادق ( عليه‏السلام ) رسيدم . جريان مباحثه سه نفری را به عرض رساندم و نظر امام را خواستم . امام فرمود : هنگامی ميان شما قضاوت می‏كنم و به اين سؤال پاسخ می‏دهم كه‏ آن دو نفر هم حضور داشته باشند . وعده گاه من و شما سه نفر همين امشب در منی نزديك جمره وسطی . شب كه شد سه نفری رفتيم . امام در حالی كه بالشی را به سينه خود چسبانيده بود سؤال را شروع كرد : - چه می‏گوييد درباره خدمتكاران ، زنان ، افراد خانواده خودتان ؟ آيا آنها به وحدانيت خدا شهادت نمی‏دهند ؟ من گفتم : چرا . - آيا به رسالت پيغمبر گواهی نمی‏دهند ؟ - چرا . - آيا آنها مانند شما امامت و ولايت را می‏شناسند ؟ - نه . - پس تكليف آنها به عقيده شما چيست ؟ - عقيده من اين است كه هر كس امام را نشناسد كافر است . - سبحان الله ! آيا مردم كوچه و بازار را نديده‏ای ، سقاها را نديده‏ای ؟ - چرا ، ديده و می‏بينم . - آيا اينها نماز نمی‏خوانند ؟ روزه نمی‏گيرند ؟ حج نمی‏كنند ؟ به‏ وحدانيت خدا و رسالت پيغمبر شهادت نمی‏دهند ؟

پاورقی : . 1 كافی ، ج 3 ، ص . 399