سيري در سيره ائمه اطهار - صفحه : 185

عمرم خيلی گناه كرده‏ام ، خيلی تقصير كرده‏ام ، حالا فكر می‏كنم كه فقط بايد در حال توبه بسر ببرم ، و از اين حالش منصرف نشد تا مرد .

بشر حافی و امام كاظم

داستان بشر حافی را شنيده‏ايد ( 1 ) . روزی امام از كوچه‏های بغداد می‏گذشت . از يك خانه‏ای صدای عربده و تار و تنبور بلند بود ، می‏زدند و می‏رقصيدند و صدای پايكوبی می‏آمد . اتفاقا يك خادمه‏ای از منزل بيرون آمد در حالی كه آشغالهايی همراهش بود و گويا می‏خواست بيرون بريزد تا مأمورين شهرداری ببرند . امام به او فرمود صاحب اين خانه آزاد است يا بنده ؟ سؤال عجيبی بود . گفت : از خانه به اين مجللی اين را نمی‏فهمی ؟ اين خانه بشر است ، يكی از رجال ، يكی از اشراف ، يكی از اعيان ، معلوم‏ است كه آزاد است . فرمود : بله آزاد است ، اگر بنده می‏بود ( 2 ) كه‏ اين سرو صداها از خانه‏اش بلند نبود . حال ، چه جمله‏های ديگری رد و بدل‏ شده است ديگر ننوشته‏اند ، همينقدر نوشته‏اند كه اندكی طول كشيد و مكثی شد . آقا رفتند . بشر متوجه شد كه اين كلفت كه رفته بيرون آشغالها را بريزد و برگردد كه مثلا يك دقيقه بيشتر طول نمی‏كشد ، چند دقيقه‏ای طول كشيد . آمد نزد او و گفت : چرا معطل كردی ؟ گفت : يك مردی مرا به حرف گرفت‏ . گفت : چه گفت ؟ گفت : يك سؤال عجيبی از من كرد . چه سؤال كرد ؟ از من پرسيد كه صاحب اين خانه

پاورقی : . 1 ائمه اطهار يك اعمال قدرتهايی می‏كردند ، يعنی طبعا می‏شد نه اينكه‏ می‏خواستند نمايش بدهند . . 2 يعنی اگر بنده خدا می‏بود .