گفتارهاي معنوي - صفحه : 69

« يعجب الزارع ليغيظ بهم الكفار »(1) . در تورات و انجيل اينها با اين‏ صفت ياد شده اند ، دربالره شان گفته شده كه چنين امتی بوجود می‏آيد . به‏ اين شكل تجسم پيدا كرده و توصيف شده‏اند كه مثلشان مثل يك زراعت است ، مثل يك گندم است كه در زمين كشت می‏شود و بعد ، از زمين چون زنده است‏ ، می‏رويد . در آغاز برگ نازكی بيرون می‏دهد ولی تدريجا اين برگ در شتتر می‏شود و استحكام پيدا می‏كند آنچنانكه كم كم به صورت يك ساقه كلفت در می‏آيد . بعد بشكلی در می‏آيد كه روی پای خودش می‏ايستد در حاليكه قبلا برگی‏ بود افتاده روی زمين و از خود استقلال نداشت . آنچنان رشد می‏كند كه همه‏ كشاورزان را ، همه متخصصان انسان شناسی را به حيرت در می‏آورد كه چه ملت‏ رشيدی ! چه ملت بالنده‏ای ! چه ملت در حال رشدی ! البته ملتی كه هم‏ « اشداء علی الكفار »باشد ، هم « رحماء بينهم »، هم « ركعا سجدا »و هم‏ « يبتغون فضلا من الله و رضوانا »، قطعا اينجور است . حالا بگوئيد چرا ما مسلمين اينقدر در حال انحطاط هستيم ؟ چرا اينقدر تو سری خور وبدبخت‏ هستيم ؟ اصلا كداميك از اين خصائص در ماهست واين چه توقعی است ؟ ! ما با اينكه صد در صد اعتراف داريم كه اسلام دين اجتماعی است و دستورات آن حاكی از اينست ، ولی اينها سبب نمی‏شود كه ما عبادت و دعا و ارتباط با خدا را تحقير بكنيم ، كوچك بشماريم ، نماز را كوچك بشماريم‏ . يكی از گناهان ، استخفاف نماز يعنی سبك شمردن نماز است . نماز نخواندن يك گناه بزرگ است و نماز خواندن اما نماز را خفيف

پاورقی : 1 - سوره فتح ، آيه . 29