حکمتها و اندرزها - صفحه : 154

« صاحبه فی الدنيا و يضعه فی الاخره و يكرمه فی الناس و يهينه عندالله » " ( 1 ) مال را در غير مورد مصرف كردن و به غير مستحق دادن اسراف و تضييع است ، اين كار ، كننده خود را در دنيا بالا می‏برد اما در آخرت‏ پايين می‏آورد ، در نزد مردم دنيا و اهل طمع عزيز و محترم می‏كند ولی در نزد خدا خوار و بی مقدار می‏سازد . بعد فرمود : مالی كه به اين طرز صرف‏ شود و به ناحق به اشخاصی داده شود در عين حال عاقبت ندارد ، اين طور صرف مال كه گيرنده هم توجه دارد روی اصل خيانت صورت می‏گيرد شكر و سپاسی نمی‏آورد ، خداوند اين آدم را از شكرگزاری و سپاسگزاری آنها محروم‏ می‏كند ، می‏گيرند و می‏خورند و ممنون هم نمی‏شوند ، اگر يك روزی اين شخص‏ پايش بلغزد و بيفتد و احتياج به كمك آنها داشته باشد ، از همه بدتر همانها خواهند بود . راجع به اين مطلب يعنی اصل مساوات و عدم تبعيض در توزيع بيت المال‏ داستانها هست ، همين بس كه عقيل برادر بزرگتر اميرالمؤمنين نتوانست‏ برای خودش سهم بيشتری بر قرار كند : شبی عقيل به عنوان مهمان بر آن حضرت در كوفه وارد شد . حضرت مقدم‏ برادر را گرامی شمرد و احترام كرد . امام حسن عليه السلام به اشاره پدرش‏ يك پيراهن و يك ردا ، از مال خودش به عقيل اهدا كرد . هوا گرم بود ، علی و عقيل روی بام دارالاماره كوفه نشسته بودند . عقيل انتظار سفره‏ رنگينی داشت ، بر خلاف انتظارش غذای ساده‏ای بيش نبود . بعد عقيل حاجت‏ خود را اظهار كرد و گفت : زودتر بايد به خانه‏ام برگردم و خيلی مقروضم ، آمده‏ام شما

پاورقی : . 1 نهج البلاغه ، خطبه . 124