نبوت - صفحه : 202

بالخصوص ، اصلا مسأله پيغمبری ، مسأله نزول وحی ، مسأله اينكه هر پيغمبری‏ بايد معجزه‏ای داشته باشد [ مورد بحث قرار می‏گيرد ] ، اينها را می‏گويند نبوت عامه ، يعنی مسائلی كه درباره نبوت به طور كلی بحث می‏كنند . ولی نبوت خاصه كه نبوت عامه مقدمه‏ای است برای آن ، بحث درباره‏ پيغمبری يك پيغمبر بالخصوص است . مثلا درباره پيغمبر بزرگوار خودمان ما به‏طور جداگانه بايد بحث كنيم كه ما چه دلايل و نشانه‏هايی بر نبوت و پيغمبری ايشان داريم ، چون خود نبوت كه همان وحی يعنی رسالت من جانب‏ الله باشد جزء محسوسات نيست كه مشاهده بشود ، يعنی يك پيغمبر كه مدعی‏ است من پيغمبر هستم ، پيغمبری او ، رسالت او از جانب خدا مستقيما يك‏ امر محسوسی نيست كه هر كسی به چشم خودش ببيند يا مثلا در زير يك‏ دستگاهی بشود نبوت او را كشف كرد ، مثل كسی كه بگويد من بر عكس همه‏ مردم دارای دو قلب هستم ، می‏آييم او را معاينه می‏كنيم ببينيم دو قلب‏ دارد يا يك قلب . آن كسی كه می‏گويد بر من از غيب و باطن وحی و الهام‏ می‏شود بايد با يك دليلی ثابت بشود كه او واقعا وحی و الهامی دارد . آن‏ دليلش كه در تعبير قرآن كلمه " آيت " يعنی نشانه آمده است و در اصطلاح علمای اسلامی بعد كلمه " معجزه " آمده است همان است كه ما با آن‏ نبوت را اثبات می‏كنيم . ما فعلا به نبوت ساير انبيايی كه در گذشته‏ بوده‏اند كار نداريم ، درباره نبوت پيغمبر خودمان كه صحبت می‏كنيم ايشان‏ چه معجزاتی داشته‏اند ، چه آياتی از جانب خداوند داشته‏اند كه دليل بر نبوتشان باشد . بزرگترين آيت و بزرگترين دليل و آن چيزی كه به نص قرآن‏ به آن استناد شده است خود قرآن است و بنابراين عمده بحث ما بايد روی‏ خود قرآن متمركز بشود .

تحدی قرآن

قرآن نشان می‏دهد كه از همان ابتدای نزول يعنی از دوران مكه به اصطلاح‏ متكلمين " متحدی " بوده است يعنی از آن اولی كه نازل شده است مقرون‏ به اين دعوا بوده است كه اين كلام كلام فوق بشری است ، اين كلام كلام غير قابل تقليد است و مردم را به مبارزه طلبيده است ، نه تنها مردم آن محيط و مردم آن عصر را ، بلكه مردم همه زمانها را ، كه در سوره بنی اسرائيل‏ می‏فرمايد : " « قل لئن اجتمعت الانس و الجن علی ان »