درسهاي الهيات شفا1 - صفحه : 253

تغييری كه در خلقتش يا در محيطش پيدا می‏شود نسبت به اين دم بی نياز می‏شود ، اين دم آنا نمی‏افتد اين دم هست ولی به صورت يك عضو غير مستعمل‏ ، در نسل بعد همين دم باز به وجود می‏آيد شايد ضعيف‏تر از اولی به وجود بيايد ولی باز هم به وجود می‏آيد ممكن است چند نسل بگذرد ولی بر اثر كار نكردن ، طبيعت توجه خودش را از حفظ اين عضو سلب كند . حذف طبيعت به‏ اين شكل است . تدريجا توجه خودش را از اين عضو از جهت اينكه به او غذا برساند و او را تيمار كند و نگهداری كند بر می‏دارد . در اثر سلب توجه‏ طبيعت بتدريج اين عضو از بين می‏رود ، همانطور كه اگر دست انسان دچار مرضی و آفتی بشود كه خون كمتر به او برسد ، غذا كمتر به او برسد ، در نتيجه كم كم ضعيف می‏شود . زنده است ولی تدريجا كوچك و كوچك می‏شود . اين به علت بيماری است ، گاهی هم به علت اينكه مورد نياز نيست طبيعت‏ به او مدد نمی‏رساند مانند موش كور ، او چون در زير زمين زندگی می‏كند ، چشمش باز نيست و به اين چشم احتياج ندارد و كار نمی‏كند . برای طبيعت‏ نشانه اينكه عضوی مورد نياز نيست وقتی كار نمی‏كند طبيعت ديگر به او توجه نمی‏كند و وقتی توجه نكرد و غذا به او نرساند عضو كم كم ضعيف می‏شود و از بين می‏رود . اين خاصيت هدفداری حيات است كه هر عضوی كه كار بكند فورا آنرا با شرائط مورد مواجهه‏اش متناسب می‏كند . دست كسی كه جز با قلم كار ندارد آنقدر نازك و ظريف است كه اگر يك خار كوچكی به آن بخورد ناراحت‏ می‏شود ولی آن هيزم شكن كه احتياج به دست محكم و سخت دارد ، دفعات اول‏ كه يك خار بدستش می‏رود او هم ناراحت می‏شود ولی در دفعات بعد بتدريج‏ طبيعت به مواجهه با اين مشكل بر می‏خيزد و ديواری از پوست كلفت در دستهای او به وجود می‏آورد كه ميخ هم در او اثر نمی‏كند . اين يك عكس‏ العمل درونی است در موجود زنده كه خود را برای مبارزه و مواجهه با شرائط مختلف آماده می‏كند ، در حالی كه اگر ما يك پتك را صد سال روی سندان‏ بكوبيم نه در سندان عكس العملی در جهت آماده شدن برای اين ضربه ديده‏ می‏شود و نه در پتك .