جهان بيني توحيدي - صفحه : 78

كه فرمود : " راه يافتن شرك در انديشه‏ها و عقايد آنچنان آهسته و بی‏سر و صدا و بی‏خبر است كه راه رفتن مورچه سياه در شب تاريك بر روی سنگ سخت‏ " . حقيقت اين است كه مرز توحيد و شرك در رابطه خدا و انسان و جهان ، " از اويی " و " به سوی اويی " است . مرز توحيد و شرك در توحيد نظری‏ " از اويی " است ( انا لله ) . هر حقيقتی و هر موجودی مادام كه او را در ذات و صفات و افعال ، با خصلت و هويت " از اويی " بشناسيم ، او را درست و مطابق با واقع و با ديد توحيدی شناخته‏ايم ، خواه آن شی‏ء دارای‏ يك اثر باشد يا نباشد و خواه آنكه آن آثار جنبه مافوق الطبيعی داشته‏ باشد يا نداشته باشد ، زيرا خدا تنها خدای ماوراءالطبيعه ، خدای آسمان ، خدای ملكوت و جبروت نيست ، خدای همه جهان است . او به طبيعت همان‏ اندازه نزديك است و معيت و قيوميت دارد كه به ماوراءالطبيعه ، و جنبه‏ ماوراءالطبيعه‏ای داشتن يك موجود به او جنبه خدايی نمی‏دهد . قبلا گفتيم كه جهان از نظر جهان بينی اسلامی ماهيت " از اويی " دارد . قرآن كريم در آيات متعددی عمليات اعجازآميز از قبيل مرده زنده كردن و كور مادرزاد شفا دادن به برخی پيامبران نسبت می‏دهد ، اما همراه آن‏ نسبتها كلمه " باذنه " را اضافه می‏كند . اين كلمه نمايشگر ماهيت " از اويی " اين كارهاست كه كسی نپندارد انبياء از خود استقلالی دارند . پس‏ مرز توحيد نظری و شرك نظری " از اويی " است . اعتقاد به وجود موجودی‏ كه موجوديتش " از او " نباشد ، شرك است . اعتقاد به تاثير موجودی كه‏ موثريتش " از او " نباشد ، باز هم شرك است ، خواه اثر ، اثر مافوق‏ الطبيعی باشد مثل خلقت همه آسمانها و زمينها و يا يك اثر كوچك‏ بی‏اهميت باشد