گفتارهاي معنوي - صفحه : 131

بيرون خيمه ايستاده و نوبت گرفته بودند . يكی از آنها كه ظاهر برير است‏ ، با ديگری شوخی و مزاح می‏كرد ، ديگری به اوگفت امشب شب مزاح نيست‏ گفت اساسا من اهل مزاح نيستم ولی امشب شب مزاح است . وقتی كه ديگران آمدند اين توابين و مستغفرين را ديدند ، می‏دانيد درباره‏شان چه گفتند ؟ پس از آنكه ازكنار خيمه‏های حسين گذشتند ، گفتند ( دشمن اين حرف را می‏گويد ) : لهم دوی كدوی النحل ما بين راكع و ساجد ( 1 ) مثل اينكه انسان از كنار كندوی زنبور عسل گذشته باشد . صدای زمزمه‏ زنبورها چگونه بلند است ؟ اين صدای زمزمه حسين و اصحابش به ذكر و دعا و نماز و استغفار اينگونه بلند بود . حسين ( ع ) می‏گويد من امشب را می‏خواهم شب توبه و استغفار خودم قرار بدهم ( می‏خواهد شب معراج خودش قرار بدهد ) ، آنوقت آيا ما نيازی به‏ توبه نداريم ؟ ! آنها نياز دارند و مانيازی نداريم ؟ ! بله ، آنب را حسين بن علی با اين وضع بسر برد . با حال عبادت بسر برد ، به كارهای خود و اهل بيتش رسيدگی كرد و در آن شب بود كه آن خطابه غرا را برای اصحاب‏ خودش قرائت كرد . از يك تائب در صحرای كربلا برايتان نام ببرم و عرض آخر من باشد : يك‏ توبه مقبول ، يك توبه بسيار بسيار جدی در كربلا توبه حربن يزيد رياحی‏ است . حر ، مرد شجاع ونيرومندی است . اولين بار كه عبيدالله زياد می‏خواهد هزار سوار برای مقابله با حسين بن علی بفرستد ، او را انتخاب‏ می‏كند . او به اهل بيت پيغمبر ظلم و ستم كرده

پاورقی : 1 - دمع السجوم ص . 118