قيام و انقلاب مهدي - صفحه : 111

ملتی ديگر ، برداشتش از شهادت ، موفقيت است و عكس‏العملش جشن و شادی‏ است و نتيجه آن برداشت و اين عكس‏العمل ، روحيه نيرومند و اعتلا جوست . اين بود حاصل اشكال و ايرادی كه آن شخص و اشخاص ديگر گرفته و می‏گيرند . من می‏خواهم همين مساله را تحليل كنم و ثابت كنم كه اتفاقا قضيه بر عكس است ، شادی كردن در شهادت شهيد از بينش فردگرائی مسيحيت ناشی‏ می‏شود و گريه بر شهيد از بينش جامعه گرائی اسلام . البته من در مقام توجيه عمل عوام الناس كه خود قبلا انتقاد كردم نيستم‏ . گفتم كه برخی از مردم ما به امام حسين فقط به چشم يك آدم نفله شده و يك مظلوم كه كشته شدنش صرفا ترحم انگيز است و از ناحيه او هيچ اقدام‏ قهرمانانه و تحسين آميز صورت نگرفته است می‏نگرند . من در مقام توضيح فلسفه اصلی توصيه‏هائی هستم كه از طرف پيشوايان ما در مورد گريه بر شهيد وارد شده است . و البته افرادی كه با فرهنگ اسلامی‏ عميقا آشنا هستند ، با توجه به همين فلسفه در عزاداری ابا عبدالله شركت‏ می‏نمايند . من نمی‏دانم كه مساله جشن و شادمانی به نام شهادت مسيح از چه زمانی و وسيله چه كسی ابداع شده است ؟ اما می‏دانيم كه در اسلام گريه بر شهيد توصيه شده است ، لااقل در