فلسفه اخلاق - صفحه : 191

باشد كه مؤمن در چنين شرايطی به لقاء پروردگار خودش رغبت كند ، يعنی‏ اصلا از اين دنيا بيزار بشود يا تعبير ديگر حضرت : « انی لا اری الموت الا سعادش و الحياش مع الظالمين الا برما » ( 1 ) . اين چه احساسی است در انسان : زندگی با ستمكاران ، زندگيی كه بخواهد چشمم فقط به ستمكاران‏ بيفتد و من با اينها همراه باشم و همراهی كنم ، اين زندگی برای من زندگی‏ نيست ، مرگ است ، ملالت است برای من سعادت اين است كه در چنين‏ شرايطی بميرم مردن برای من در چنين شرايطی سعادت است . در روز عاشورا می‏آيد بر در خيمه می‏ايستد خطاب می‏كند به خواهر بزرگوارش : « يا اختاه ! ايتينی بولدی الرضيع » طفل شير خوار مرا بياور « حتی اودعه » ( 2 ) برای اينكه می‏خواهم با او هم وداع و خداحافظی بكنم‏ با اين كه مادر اين طفل در آنجا حيات دارد ، ولی ابا عبدالله می‏خواهد ثابت بكند كه قافله سالار بعد از من زينب است ، لذا به خواهرش خطاب‏ می‏كند زينب می‏رود طفل شيرخوار اباعبدالله را می‏آورد حسين به چهره اين‏ طفل نگاهی می‏كند چند روز است كه مادرش [ سيراب نبوده است ] و زن ، طبق معمول وقتی يك ناراحتی پيدا بكند ديگر پستانش شير نمی‏دهد چه رسد به‏ اينكه چند شبانه روز هم سيراب نبوده است خود به خود در اين طفل‏ اباعبدالله آثار گرسنگی و تشنگی پيدا است حسين كه كانون محبت است اين‏ طفل را می‏گيرد برای اينكه ببوسد دشمن به يكی از افراد عسكر خودش فرمان‏ می‏دهد كه ببين چه هدف خوبی پيدا كردی ، اگر بتوانی مهارت به خرج‏

پاورقی : 1 ) مناقب ابن شهر آشوب ، ج 4 ، ص . 110 2 ) لهوف ( با ترجمه ) ص . 117