نبوت - صفحه : 186

جهان ملكوت حالا مطلب ديگری در كار است و آن اين است : يك وقت هست كه ما در دنيا فقط همين دنيای ماده را می‏شناسيم ، گيرم برای روح قوای روحی قائل‏ شويم ولی ديگر غير از اين دنيای مادی و روح خودمان به دنيای ديگری معتقد نيستيم . ممكن است تا همين جا بسنده كنيم يعنی قائل شويم به روح و قوای‏ روحی . ولی اگر چنين باشد - كه ما لااقل هيچ دليلی بر نفی‏اش نداريم - كه‏ همان‏طوری كه در وجود خود ما دو دنيا وجود دارد : دنيای مادی و دنيای روحی‏ ، در جهان بزرگ هم لااقل دو دنيا وجود داشته باشد : دنيای مادی و دنيای‏ غير مادی ، يعنی بر جهان ما هم يك سلسله قوه‏ها و قدرتها غير از اين‏ قوه‏ها و قدرتهايی كه از طريق علوم حسی می‏شناسيم وجود داشته باشد كه آنها به منزله قوای روحی عالم هستند ، اگر چنين دنيايی وجود داشته باشد ( چنين‏ دنيايی را اگر نگوييم می‏توانيم اثبات كنيم قطعا نمی‏توانيم نفی كنيم ) آنگاه چه مانعی دارد و از كجا كه چنين نباشد كه همين روح انسان كه در ذات خود اين مقدار قدرت در او هست كه در بدن خودش اين اندازه اثر بگذارد ، با ارتباط و اتصال به دنيای روحی بزرگ ، قوتها و قدرتهای‏ فوق‏العاده‏ای پيدا كند كه آن قوتها و قدرتهای فوق‏العاده ديگر نه فقط منشأ اين است كه روی بدن خودش اثر بگذارد ، روی بدن غير هم اثر می‏گذارد ، روی پيكر عالم هم اثر می‏گذارد ، روی يك كوه دريا اثر می‏گذارد ، روی يك‏ كوه اثر می‏گذارد ، روی هوا اثر می‏گذارد . اينها را كسی نمی‏تواند نفی كند كه بگويد چون من خودم نمی‏توانم پس چنين چيزی نيست . پس حلقه دوم و مرحله دوم در مسأله اعجاز ، وجود جهان ديگری است به‏ نام ملكوت . اصلا ملكوت كه می‏گويند يعنی قدرت ، آن جهان را جهان قدرت‏ می‏نامند چون آنچه در اين جهان است نسبت به آنچه كه در آن جهان است از نظر قوه و قدرت هيچ است ، و ملكوت مبالغه در قدرت است . وقتی كه ما درباب وحی گفتيم كه برای انسان - لااقل برای بعضی افراد انسان - اين مقدار توانايی هست كه با اتصال به آن جهان حقايقی از ناحيه‏ علمی برای او كشف شود و مسائلی را از بالا ( بالای معنوی نه بالای مادی ) تلقی كند غير از آنچه كه از پايين تلقی می‏كند يعنی از اين دنيا از طريق‏ حواس و تجربه و تعلم به دست