جهان بيني توحيدي - صفحه : 87

غيب يعنی نهان . غيب يا نهان دو گونه است : نسبی و مطلق غيب . نسبی‏ يعنی چيزی كه از حواس يك نفر به علت دور بودن او از آن يا علتی نظير اين نهان است ، مثلا برای كسی كه در تهران است ، تهران شهادت است و اصفهان غيب است ، اما برای كسی كه در اصفهان است ، اصفهان شهادت است‏ و تهران غيب است . در قرآن كريم در مواردی كلمه غيب به همين مفهوم نسبی آمده است ، مثل‏ آنجا كه می‏فرمايد : « تلك من انباء الغيب نوحيها اليك »( 1 ) . اينها از جمله خبرهای غيب است كه بر تو وحی می‏كنيم . بديهی است كه قصص گذشتگان برای مردم اين زمان غيب است ، اما برای‏ خود آنها شهادت است . ولی در مواردی ديگر قرآن كريم كلمه غيب را به حقايقی اطلاق می‏كند كه " ناديدنی " است . فرق است ميان واقعيتی كه قابل حس و لمس باشد ولی به‏ علت دوری يا مانع ديده نشود - آنچنانكه اصفهان از كسانی كه در تهران‏ هستند نهان است - و ميان واقعيتهايی كه به علت نامحدودی و غير مادی‏ بودن ، قابل احساس به حواس ظاهره نيست و به اين اعتبار نهان است . بديهی است آنجا كه قرآن مؤمنان را توصيف می‏كند كه به " غيب " ايمان‏ دارند ، مقصود غيب نسبی نيست ، به غيب نسبی همه مردم - اعم از كافر و مؤمن - ايمان و اعتراف دارند . همچنين آنجا كه می‏فرمايد : " « و عنده‏ مفاتح »

پاورقی : . 1 هود / . 49