نبوت - صفحه : 87

می‏بيند ولی اين يك مقدمات طبيعی دارد تا اين ديدن برای شما محقق شود . در عالم خواب آن حالت روانی عينا حالت روانی عالم بيداری است ولی‏ بدون اينكه مقدمات طبيعی پيدا شده باشد . می‏گويند پس معلوم می‏شود خود ديدن هم لازم نيست از اينجا بيايد در چشم من تا حالت روانی ديدن پيدا شود ، ممكن است از درون من بيايد تا آن مركز ديدن و در آنجا حالت ديدن‏ پيدا شود . كی گفته كه ديدن بايد تصاعد از طبيعت باشد ، ممكن است تنازل‏ از غيب باشد . لزومی ندارد چنين چيزی باشد ، كه روی اين هم خيلی بحثها می‏شود . پس واقعا ديدن است . البته در حالت بيماری هم اينجور چيزها پيدا می‏شود . مثل بوعلی ذكر می‏كنند بسياری از بيمارهايی را كه برايشان‏ تجسمات پيدا می‏شود . امروز هم گويا مسلم است كه برای بعضی از بيمارها حالت تجسم پيدا می‏شود و مسلم همان خيالات كه قبلا حالت خيال و تصور داشت ، بعد صورت تجسم پيدا می‏كند بدون اينكه در طبيعت چيزی وجود داشته‏ باشد . برای خود من در يك بيماری اين قضيه به صورت بسيار روشن پيدا شد . تقريبا يك سال و نيم بود كه رفته بوديم قم . گويا بيماری حصبه بود ( خيلی عجيب بود ) . يادم هست كه تبم شديد شد و متعاقب آن يكمرتبه اين‏ خيال برايم پيدا شد كه من می‏خواهم بميرم و يقين پيدا كردم كه می‏خواهم‏ بميرم . حال چطور شد اين يقين برای من پيدا شد خودم نمی‏فهمم . روی تخت‏ خوابيده بودم . تابستان بود . حصير پهن بود . آمدم روی حصيرها پايم را رو به قبله گذاشتم و من اصلا حالت احتضار را واقعا احساس كردم . تا شايد يك سال بعد هر وقت فكر می‏كردم آن حالت را ، حالتی كه آدم يقين می‏كند كه در اين لحظه ديگر دارد جدا می‏شود از پدرش ، از مادرش ، از خويشانش‏ ، از آرزوهای آينده‏اش ، آنوقت چه به آدم دست می‏دهد خدا می‏داند . يك‏ حالت عجيبی بود . بعد تنم يخ كرد . نمی‏دانم همان خوابيدن روی حصيرها سبب شد يا چيز ديگر . كم كم حالت تب از من رفت ، ديدم نه ، من نمردم‏ . هرچه كه انتظار كشيدم ديدم نمردم ، بلند شدم دو مرتبه نشستم . آنگاه‏ يك چيزهايی می‏ديدم . اول چيزی كه من آنجا ديدم اين بود كه يكدفعه ديدم‏ اين متكايی كه پهلويم هست دارد ورم می‏كند ، مثل گوسفندی كه آن را باد می‏كنند تدريجا ورم می‏كند ، اصلا به چشم خودم داشتم می‏ديدم . با اين ديدن‏ اگر بگوييد يك ذره تفاوت داشت ( آخر ديدن خواب كمی ابهام دارد ) يك‏ ذره تفاوت نداشت . رفقايی كه آنجا بودند ، خيال می‏كردند ( خيال آنها هم‏ البته درست بود ) كه من خلاصه هذيان دارم می‏گويم و من خيال می‏كردم آنها هم مثل من می‏بينند . يكدفعه