آشنايي با قرآن 5 - صفحه : 240

روزها برقرار بشود برای اينكه اين روز يادآور آن حادثه است . مثلا امام‏ حسين را در نيمه شعبان يا بيست و هفتم رجب زيارت می‏كنيم . بيست و هفتم رجب با بيست و چهارم رجب ، خودش بالذات هيچ فرقی نداشته ولی‏ بيست و هفتم رجب به اعتبار بعثت پيغمبر اكرم شرافتی پيدا كرده است . همين طور كه گفتيم گاهی لفظ به اعتبار معنايش شرافتی پيدا می‏كند كه‏ بی‏وضو نبايد دست روی آن گذاشت . بيست و هفتم رجب به اعتبار بعثت‏ پيغمبر ، هفده ربيع به اعتبار ولادت پيغمبر ، سوم شعبان به اعتبار ولادت‏ امام حسين و نيمه شعبان به اعتبار ولادت حضرت حجت شرافتی پيدا می‏كند كه‏ ( می‏گويند ) امام حسين را هم اگر می‏خواهيد زيارت كنيد در اين روز زيارت‏ كنيد كه اين روز يادآور چنين حادثه مباركی است ، يعنی حتی يك سلسله‏ احكام و دستورها بر اين اساس برقرار می‏شود ، و هيچ مانعی هم ندارد . می‏رسيم به مسأله نحوست ذاتی ايام : ولی در روايات ما پيدا می‏شود چيزهايی كه از آنها حتی بيش از اين ، مفهوم می‏شود . مثلا مسافرت كردن در حالی كه قمر در عقرب است يا مسافرت‏ كردن در فلان روز خوب نيست ، مسافرت كردن در فلان روز خوب است ، اين‏ چيزهايی كه اصطلاحا " نجوم احكامی " ناميده می‏شود . اينها چيست ؟ در مورد اينها ما يك عده روايات داريم كه ظاهر آنها همينها را تأييد می‏كند ، و از طرف ديگر يك عده روايات داريم كه شديدا اينها را نفی می‏كند ، مثل آنچه كه در نهج البلاغه است كه در كتب روايات هم ذكر شده است كه‏ وقتی اميرالمؤمنين عليه‏السلام می‏خواستند به جنگ نهروان بروند ، در حالی‏ كه سوار شده و آهنگ رفتن كرده بودند اشعث قيس كندی آمد در حالی كه يكی‏ از خويشاوندانش همراهش بود و گفت : يا اميرالمؤمنين ! توقف بفرماييد و حركت نكنيد