تعليم و تربيت در اسلام - صفحه : 297

يك عضو به درد آيد ساير اعضا ، راحت نمی‏خوابند ، مثلا اينطور نيست كه‏ وقتی دندان درد می‏كند ، ساير اعضا بگويند گور پدر دندان ، درد بكش تا جانت در آيد ، دست بگويد من چرا راحتم را از بين ببرم ، چشم بگويد من‏ چرا راحتی خودم را از بين ببرم ، و همينطور اعضای ديگر . نه ، يك عضو كه‏ به درد می‏آيد ، ساير اعضا با او همدردی می‏كنند . چگونه همدردی می‏كنند ؟ به تب و بيداری . يك جا كه ناراحتی پيدا می‏شود ، تمام بدن يكجا تب‏ می‏كند و سهر و بيداری دارد . می‏فرمايند : مؤمنين اينجور هستند . همدردی ، حساسيت است و بنابراين نقص نيست و عين كمال است . بنابراين ، اين منطق ، اگر كسی واقعا به لسان جد طرفدار لختی و بی‏حسی‏ باشد و عقل و هوش را به دليل اينكه به انسان احساس می‏دهد و احساس ، منشأ ناراحتی و درد است محكوم كند ، منطق غلطی است ، بر ضد انسانيت‏ است و اسلام هم آن را محكوم می‏كند . اسلام آن جور درد داشتن را تمجيد كرده‏ است . ولی اگر لسان ، لسان جد نباشد بلكه شخص می‏خواهد مطلب را به طور كنايه بگويد ، و در واقع می‏خواهد بگويد كه در خارج ، چنين و چنان است ، منتها به اين عبارت می‏گويد ، [ در اين صورت اشكالی ندارد ] ، مثل اين‏ كه خودمان می‏گوييم : ای كاش من كور شوم و فلان چيز را نبينم . حالا اگر حادثه بدی رخ داد ، من كه كور شدم و نديدم ، در واقعيت كه تغييری رخ‏ نمی‏دهد ، غير از اينكه تازه من هم كور شده‏ام . نه ، مقصود اين است كه آن‏ شی‏ء آنقدر ناراحت كننده است كه من آرزو می‏كنم چشم نداشته باشم و آن را نبينم ، و در واقع می‏خواهد بدی آن شی‏ء را بيان كرده باشد .