جهان بيني توحيدي - صفحه : 69

اسلام هرگونه هواپرستی ، جاه پرستی ، مقام پرستی ، پول پرستی ، شخص‏ پرستی را شرك می‏شمارد . قرآن كريم در داستان برخورد موسی و فرعون ، جابرانه فرمان راندن فرعون بر بنی اسرائيل را " تعبيد " ( بنده گرفتن ) می‏خواند . از زبان موسی در جواب فرعون می‏گويد : " « و تلك نعمة تمنها علی ان عبدت بنی اسرائيل »" ( 1 ) . يعنی تو بنی اسرائيل را بنده خود ساخته‏ای و آنگاه بر من منت می‏گذاری‏ كه هنگامی كه در خانه تو بودم چنين و چنان شد ؟ بديهی است كه بنی‏ اسرائيل نه فرعون را پرستش می‏كردند و نه بردگان فرعون بودند ، بلكه صرفا تحت سيطره طاغوتی و ظالمانه فرعون قرار داشتند كه در جای ديگر از زبان‏ فرعون اين غلبه و سيطره ظالمانه را نقل می‏كند كه : "« انا فوقهم قاهرون‏ " ( 2 ) آنان زيردست ما و ما فوق آنها هستيم و قاهر بر آنها . و هم‏ در جای ديگر از زبان فرعون نقل می‏كند : " « و قومهما لنا عابدون » يعنی‏ خويشاوندان موسی و هارون ( بنی‏اسرائيل ) بندگان ما هستند . در اين آيه‏ كريمه كلمه " لنا " ( از برای ما ) بهترين قرينه است بر اينكه مقصود پرستش نيست ، زيرا فرضا بنی اسرائيل مجبور به پرستش بودند ، فرعون را پرستش می‏كردند نه همه فرعونيان . را آن چيزی كه از ناحيه فرعون و همه‏ فرعونيان ( به اصطلاح قرآن " ملا " فرعون ) بر بنی اسرائيل تحميل شده بود اطاعت اجباری بود . علی ( عليه السلام ) در خطبه " قاصعه " آنگاه كه محكوميت بنی اسرائيل‏ در چنگال فرعون و تسلط ظالمانه فرعون را شرح می‏دهد با

پاورقی : . 1 شعراء / . 22 . 2 اعراف / . 127 . 3 مؤمنون / . 47