بيست گفتار - صفحه : 200

باطل به زيانكاری خود واقف می‏شوند .

دوران بقا چو باد صحرا بگذشت
تلخی و خوشی و زشت و زيبا بگذشت
پنداشت ستمگر كه ستم بر ما كرد
بر گردن او بماند و بر ما بگذشت

باز در مدتی كه در زندان هارون بود يك روز فضل بن ربيع مأمور رساندن‏ پيغامی از طرف هارون به آن حضرت شد . فضل گفت : وقتی كه وارد شدم ديدم‏ نماز می‏خواند . هيبتش مانع شد كه بنشينم ، ايستادم و به شمشير خودم تكيه‏ دادم . نمازش كه تمام شد به من اعتنا نكرد و بلافاصله نماز ديگری آغاز كرد . مرتب همين كار را می‏كرد و به من اعتنايی نمی كرد . آخر كار ، وقتی‏ كه يكی از نمازها تمام شد ، قبل از آنكه به نماز ديگر شروع كند من شروع‏ كردم به صحبت خود . خليفه به من دستور داده بود كه در حضور آن حضرت از او به عنوان خلافت و لقب اميرالمؤمنينی ياد نكنم . هارون به من گفته بود به او اين طور بگو كه برادرت هارون سلام رسانده و می‏گويد خبرهايی از تو به ما رسيد كه موجب سوء تفاهمی شد . اكنون معلوم شد كه شما تقصيری‏ نداريد ولی من ميل دارم كه شما هميشه نزد من باشيد و به مدينه نرويد . حالا كه بناست پيش ما بمانيد خواهش می‏كنم از لحاظ برنامه غذايی هر نوع‏ غذايی كه خودتان می‏پسنديد دستور دهيد و فضل مأمور پذيرايی شماست . حضرت‏ جواب فضل را به دو كلمه داد : " « ليس لی مال فينفعنی ، و ما خلقت‏ سؤولا » " ( 1 ) . از مال خودم چيزی در اينجا نيست كه از آن استفاده كنم‏ ، و خدا مرا اهل تقاضا و خواهش هم نيافريده كه از شما تقاضا و خواهشی‏ داشته باشم .

پاورقی : . 1 نظير آن در بحار ، ج 48 ، ص 214 نقل شده است .