آشنايي با علوم اسلامي 2 - صفحه : 170

حافظ : به گوش هوش نيوش از من و به عشرت كوش كه اين سخن سحر از هاتفم‏ به گوش آمد ز فكر " تفرقه " باز آی تا شوی " مجموع " به حكم آنكه چوشدا هر من ، سروش آمد

8 ، . 9 غيبت و حضور

غيبت يعنی حالت بی‏خبری از خلق كه احيانا به عارف دست می‏دهد . در آن‏ حال عارف از خود و اطراف خود بی‏خبر است . عارف از آن جهت از خود بی‏خبر می‏شود كه حضورش در نزد پروردگار است ، و زبان حالش اين است :

نه آن چنان به تو مشغولم ای بهشتی روی
كه ياد خويشتنم در ضمير می‏آيد

ممكن است در اين حال ، يعنی حال حضور در نزد پروردگار و غيبت از خود و اطراف خود حوادث مهمی در اطراف طرف رخ دهد و او آگاه نگردد . عرفا در اين زمينه قصه‏های افسانه مانندی نقل می‏كنند . قشيری می‏نويسد كه‏ آغاز كار ابوحفص حداد نيشابوری كه منجر به ترك حرفه آهنگری گشت اين شد كه در دكانش نشسته و مشغول كارش بود ، شخصی آيه‏ای از قرآن مجيد تلاوت‏ كرد ، حالتی بر قلبش مستولی شد كه از احساس خود " بی خبر " گشت ، بدون توجه دست برد آهن گداخته را با دستش از كوره خارج كرد ، شاگردش‏ فرياد