امامت و رهبري - صفحه : 191

« هجم بهم العلم علی حقيقة البصيرش » علم بر آنها تهاجم می‏كند نه آنها بر علم . ( مقصود اينست كه علمشان افاضی است ) . و آن علمی كه به آنها هجوم می‏آورد ، بصيرت را به معنای حقيقی به آنها می‏دهد يعنی در آن علم ، اشتباهی ، نقصی ، خطايی وجود ندارد . « و باشروا روح اليقين » و روح يقين‏ را مباشرتا واجد هستند . مقصود اينست كه اتصالشان به عالم ديگر به‏ گونه‏ای است كه متصل هستند « و استلانوا ما استوعره المترفون » آن چيزهايی‏ كه مردمان مترف ( يعنی خوگرفتگان به عيش و ناز و نعمت ) خيلی سخت‏ می‏شمارند ، برای آنها آسان است . مثلا برای مردمانی كه به عيش و نعمت و دنيا خود گرفته‏اند ، يك ساعت مأنوس بودن با خلوت با خدا بسيار سخت‏ است ، از هر كار سختی برايشان سختتر است ، ولی آنها انسشان به اين است‏ . « و انسوا بما استوحش منه الجاهلون » آن چيزهايی كه نادانان از آنها وحشت می‏كنند ، اينان به آنها مأنوسند . « و صحبوا الدنيا بابدان ارواحها معلقة بالمحل الاعلی » با مردم همراهی می‏كنند با بدنهای خودشان در حالی كه‏ در همان وقت روحشان به محل اعلی پيوستگی دارد . يعنی بدنشان با مردم‏ هست اما روحشان اينجا نيست . مردمی كه با اينها محشورند آنها را انسانهايی مثل خودشان می‏دانند و هيچ فرقی بين خودشان و آنها قائل نيستند ولی نمی‏دانند كه باطن او به جای ديگری وابسته است . به هر حال چنين منطقی است و لذا در كافی هم بابی تحت عنوان باب‏ الحجه باز كرده است و می‏گويد اگر در دنيا دو نفر باقی بمانند يكی از آنها چنين انسانی خواهد بود كما اينكه اولين باری كه يك انسان پيدا شد ، چنين انسانی بود . من برای اينكه شما با روح اين منطق بيشتر آشنا شويد كتاب الحجه كافی را آوردم تا