سيري در نهج البلاغه - صفحه : 42

سخن احمد امين ياوه‏ای بيش نيست ، اين تمايل را ائمه شيعه به وجود آوردند ، آنها بودند كه در احتجاجات خود ، در خطابه‏های خود ، در احاديث‏ و روايات خود ، در دعاهای خود ، عالی‏ترين و دقيق‏ترين مسائل حكمت الهی‏ را طرح كردند ، نهج البلاغه يك نمونه از آن است ، حتی از نظر احاديث‏ نبوی ، ما در روايات شيعه روايات بلندی می‏يابيم كه در روايات غير شيعی‏ از رسول اكرم روايت نشده است ، عقل شيعی اختصاص به فلسفه ندارد ، در كلام و فقه و اصول فقه نيز امتياز خاص دارد و ريشه همه يك چيز است . برخی ديگر اين تفاوت را مربوط به " ملت شيعه " دانسته‏اند و گفته‏اند چون شيعيان ايرانی بودند و ايرانيان شيعه بودند و مردم ايران مردمی متفكر و نازك انديش بودند با فكر و عقل نيرومند خود معارف شيعی را بالاتر بردند و به آن رنگ اسلامی دادند . برتراند راسل در جلد دوم كتاب " تاريخ فلسفه غرب " بر اين اساس‏ اظهار نظر می‏كند . راسل همچنانكه مقتضای طبيعت و يا عادت او است بی‏ ادبانه اين مطلب را ادا می‏نمايد . البته او در ادعای خود معذور است‏ زيرا او فلسفه اسلامی را اساسا نمی‏شناسد ، و كوچكترين آگاهی از آن ندارد تا چه رسد كه بخواهد مبدا و منشا آنرا تشخيص دهد . ما به طرفداران اين طرز فكر می‏گوئيم " اولا " نه همه شيعيان ايرانی‏ بودند ، و نه همه ايرانيان شيعه