حماسه حسيني3 - صفحه : 178

فرمود : « سمعت جدی رسول الله : من رأی سلطانا جائرا مستحلا لحرم الله » . . . در جای ديگر فرمود : « الا ترون ان الحق لا يعمل به و ان الباطل لا يتناهی عنه ليرغب المؤمن فی لقاء الله محقا ، انی لا اری الموت الا سعادش و الحياش مع الظالمين الا برما » .

اما عامل بيعت

امام حاضر بود كه كشته شود و به هيچ وجه حاضر به بيعت نبود . وظيفه‏ امام از اين نظر فقط امتناع بود . اين وظيفه را با خروج از كشور ، با متحصن شدن به شعاب جبال ( آنچنانكه ابن عباس پيشنهاد كرد ) ، با مخفی‏ شدن هم می‏توانست انجام دهد . به عبارت ديگر روش و متد امام از اين نظر جز زير بار نرفتن به هر شكل و لو به خروج از مرز و تا سر حد كشته شدن‏ نيست . روش امام در مقابل عامل بيعت خواستن ، محدود به حد امكانات‏ برای به دست گرفتن حكومت نيست و محدود به حد كشته نشدن هم نيست ، ولی‏ هيچ وظيفه‏ای مثبت از قبيل توسعه انقلاب و گسترش دعوت و غيره را ايجاب‏ نمی‏كند ، جلوگيری از خونريزی ديگران لازم می‏شود . از اين نظر امام فقط بايد بگويد : نه . در آن زمان بيعت امام قطعا جدی و از روی رضا تلقی می‏شد و واقعا صحه‏ گذاشتن به خلافت يزيد بود . قرائنی در دست است كه امام به هيچ وجه حاضر به بيعت نبود . آقای صالحی از " مقتل " خوارزمی نقل می‏كند كه امام در مذاكراتش با " محمد ابن حنفية " فرمود : « لو لم يكن فی الدنيا ملجا و لا مأوی لما بايعت يزيد بن معاوية » .