آشنايي با قرآن 8 - صفحه : 267

می‏خواست [ با اشاره پيغمبر اين كار را بكنند ، ] گو اينكه يك امر صددرصد مشروعی بود . پيغمبر می‏خواست عطف به گذشته كرده باشد ، چون نسخ‏ نكرده بود . فرموده بود او را هر جا پيدا كرديد بدون استثنا بكشيد . اين‏ فرمان به اعتبار خودش باقی است تا آن لحظه‏ای كه پيغمبر اكرم از او بگذرد . وقتی كه سكوت می‏كند اصحاب هشيار نبودند كه علامت اين است كه‏ نمی‏خواهد و راضی نيست كه به او امان بدهد . اينها غفلت كردند ، منتظر بودند كه پيغمبر آهسته با گوشه چشم اشاره كند ، يعنی من كه نمی‏گويم ولی‏ شما اين كار را بكنيد . فرمود شان يك پيغمبر نيست كه با همز و اشاره‏ مطلبی را بفهماند . بنابراين ، اين كار ، با ابرو و چشم و لب حرف زدن و اشاره كردن ، مطلوب اسلام نيست ، منفور است ، حتی در يك كار راست و درست ، تا چه‏ رسد كه زمينه‏اش هم زمينه عيب‏جويی باشد . می‏فرمايد : اين همازها ، اين پستهای عيبجو ، اين عيبجويان به پست‏ترين‏ شكلها كه با چشم و لب و ابرو از مردم عيب‏جويی می‏كنند .

سخن‏چينی

" « مشاء بنميم »" اين سخن‏چين‏ها . نمام يعنی سخن‏چين . سخن‏چين يعنی‏ شخصی كه همين‏قدر كه سخنی را از كسی درباره كسی بشنود كه او را ناراحت‏ می‏كند اعم از اينكه آن كه اين حرف را زده است حق داشته بگويد يا حق‏ نداشته ، ولو غيبت كرده و حق نداشته بگويد بعد در يك جايی كه با آن‏ شخص برخورد می‏كند آنها را بازگو كند ، يعنی دوبهم‏زنی ، افساد . به جای‏ اينكه روی يك امر زشتی را بپوشاند ( اگر او حق داشته بگويد ، سری بوده‏ است ، سر را نبايد فاش كند ، اگر هم حق