حماسه حسيني2 - صفحه : 240

حادثه ، بهتر شناخته می‏شود . حادثه عاشورا از جمله اين حوادث است ، در رديف اينكه شخص می‏ميرد ، بعد از مرگش شناخته می‏شود ، يا اثری خلق‏ می‏شود ، بعد از سالها ، ارزش آن شناخته می‏شود . حادثه اجتماعی هم كه رخ‏ می‏دهد ، بعدها ماهيت آن درست شناخته می‏شود و ارزش آن درك می‏گردد . در مورد بعضی از حوادث ، شايد هزار سال بايد بگذرد تا ماهيت آنها ، درست‏ آنچنانكه هست ، شناخته شود . و باز حادثه عاشورا از اينگونه حوادث است‏ . جمله‏ای از امام حسين ( ع ) هست كه با اينكه خودم اين جمله را بارها تكرار كرده‏ام ، ولی به معنی و عمق آن ، خيلی فكر نكرده بودم . اين جمله‏ در آن وصيتنامه معروفی است كه امام به برادرشان محمد ابن حنفيه می‏نويسند . محمد ابن حنفيه بيمار بود به طوری كه دستهايش فلج شده بود و لهذا از شركت در جهاد معذور بود . ظاهرا وقتی كه حضرت می‏خواستند از مدينه خارج‏ شوند ، وصيتنامه‏ای نوشتند و تحويل او دادند . البته اين وصيتنامه نه به‏ معنای وصيتنامه‏ای است كه ما می‏گوئيم ، بلكه به معنای سفارشنامه است به‏ معنای اينكه وضع خودش را روشن می‏كند كه حركت و قيام من چيست و هدفش‏ چيست . ابتدا فرمود : « انی لم اخرج اشرا و لا بطرا و لا مفسدا و لا ظالما ، و انما خرجت لطلب الاصلاح فی امه جدی » اتهاماتی را كه می‏دانست بعدها به‏ او می‏زنند ، رد كرد . خواهند گفت حسين دلش مقام می‏خواست ، دلش‏ نعمتهای دنيا می‏خواست ، حسين يك آدم مفسد و اخلالگر بود ، حسين يك آدم‏ ستمگر بود . دنيا