حماسه حسيني3 - صفحه : 198

موردی كه حكومت فاسد است و فقط به دليل عدم امكانات ، شخص نبايد قيام‏ كند ، دليل نمی شود كه در صورت قيام ، كشتن او از طرف هيئت حاكمه جايز باشد . ثانيا شق سومی در كار است و آن اينكه امام حسين به حكم دستورهای كلی‏ اسلام قيام كند . اينگونه قيامها مشروط به اين نيست كه شرائط آنچنان‏ فراهم باشد كه به ثمر رسيدن قطعی باشد ، احتمال به ثمر رسيدن هم كافی‏ است . به علاوه در صورت به ثمر نرسيدن هم ضرری به اسلام وارد نمی آمده‏ بلكه جامعه را يك قدم به سوی ثمر و نتيجه نزديك كرده است . از كلمات‏ خود امام هم همين ترديد بر می‏آيد ، چنانكه از جمله‏ای كه در جواب " فرزدق " شاعر هنگام خروج امام از مكه فرمود كه : « و ان حال القضاء دون‏ الرجاء فلن يتعد من كان الحق نيته و التقوی سريرته » [ آشكار است ] ( 1 ) . شق چهارم اينست كه با علم به كشته شدن قيام كرد ، ولی علم به كشته شدن‏ غير از علم به به ثمر نرسيدن و بی نتيجه ماندن است . زيرا اگر نتيجه‏ منحصر باشد به به دست گرفتن زعامت ، با كشته شدن ، نهضت عقيم می‏ماند ، اما اگر هدف ، متزلزل كردن حكومت اموی و تفكيك آنها از اسلام و احياء سنت امر به معروف و نهی از منكر باشد ، كشته شدن مساوی بی ثمر ماندن‏ نيست ( 2 ) .

پاورقی : 1 - ارشاد مفيد ص . 218 و در آن " فلم يبعد " آمده است . 2 - همچنانكه در عصر خود ما می‏بينيم افرادی به عنوان اعتراض و به خاطر اينكه آتش انقلاب را روشن كنند ، خود را آتش می‏زنند و در حقيقت خود را " آتش گيره " می‏كنند . هر چند در اسلام اينطور كشته شدن جايز نيست ، اما اطمينان به كشته نشدن هم لازم نيست . كار قيس بن مسهر صيداوی و عبدالله بن يقطر از اين قبيل بود .