سيري در سيره ائمه اطهار - صفحه : 12

مختصات شيعه شناخته شده موضوع " تقيه " است ، به طوری كه كلمه " شيعه " و " تقيه " مثل " حاتم " و " جود " لازم و ملزوم يكديگر شناخته شده‏اند . همه ائمه دين تقيه می‏كرده‏اند ، حالا چطور شد كه امام حسين‏ ( ع ) در اين ميان تقيه نكرد و قيام نمود ؟ اگر تقيه حق است چرا امام‏ حسين تقيه نكرد و حال آنكه موجبات تقيه كاملا برای امام حسين فراهم بود . و اگر تقيه حق نيست پس چرا ساير ائمه اطهار تقيه می‏كرده‏اند و به تقيه‏ دستور می‏داده‏اند ؟ و به علاوه ، خود يك بحث اصولی است قطع نظر از اينكه روش ائمه با يكديگر متفاوت است و يا يكی است . فرض كنيم همه يك روش داشته‏اند ، همه تقيه می‏كرده‏اند و يا هيچكدام تقيه نمی‏كرده‏اند ، اين خود يك بحث‏ اصولی است كه از جنبه كلامی و اصولی می‏توان بحث كرد كه اساسا تقيه‏ می‏تواند حق باشد ؟ و آيا با عقل و قرآن وفق می‏دهد و يا نمی‏دهد ؟ اين‏ مطلب هم بايد گفته شود كه هر چند معروف و مشهور اين است كه تقيه از مختصات شيعه است و غير شيعه قائل به تقيه نيست ولی اين شهرت ، اساسی‏ ندارد ، در غير شيعه هم تقيه هست . اين مسئله نيز مثل مسئله تحريف قرآن‏ است كه بعضی آن را از مختصات شيعه دانسته‏اند و حال آنكه اگر عده‏ای از شيعه قائل به تحريف قرآن هستند ، از اهل سنت هم قائلند ، عدد قائلين‏ آنها كمتر از عدد قائلين شيعه نيست ، و البته اگر همه علماء سنی قائل به‏ تحريف قرآن نيستند همه علماء شيعه نيز قائل به تحريف قرآن نيستند . اين‏ مطلب به عنوان مثال گفته شد ، فعلا وارد بحث تحريف قرآن نيستيم . اين‏ مطلب را يك توسعه بيشتر هم می‏توان داد كه از موضوع رعايت تقيه وسيعتر باشد ، و می‏شود گفت در بعضی امور ديگر هم در