حماسه حسيني2 - صفحه : 110

حجم خطابه‏هايش چقدر كم ، و حجم اعمال او چقدر زياد بود . وقتی عمل باشد ، گفتن زياد نمی‏خواهد . حسين ( ع ) در خطابه‏اش فرياد می‏كشد : « فمن كان باذلا فينا محجته ، موطنا علی لقاء الله نفسه فليرحل معنا فانی راحل مصبحا ان شاء الله » ( 1 ) . هر كس آماده است كه خون دلش را در راه ما ببخشد ، هر كس كه تصميم گرفته است لقاء پروردگار را ، چنين‏ كسی با ما كوچ كند . ( برگردد آنكه در هوس كشور آمده است ) آنكه از جان‏ گذشته نيست با ما نيايد ، قافله ما ، قافله از جان گذشتگان است . در ميان از جان گذشتگان ، عزيزترين عزيزان حسين بن علی عليه السلام هست . آيا اگر حسين بن علی عليه السلام عزيزانش را در مدينه می‏گذاشت كسی‏ معترض آنها می‏شد ؟ ابدا . ولی اگر عزيزانش را به صحنه كربلا نمی‏آورد و خودش تنها به شهادت می‏رسيد ، آيا ارزشی را كه امروز پيدا كرده است ، پيدا می‏كرد ؟ ابدا . امام حسين عليه السلام كاری كرد كه يك پاكباخته در راه خدا شود ، يعنی عمل را به منتهای اوج خود برساند . ديگر چيزی باقی‏ نگذاشت كه در راه خدا نداده باشد . عزيزانش هم افرادی نبودند كه حسين‏ عليه السلام آنها را به زور آورده باشد . هم عقيده‏ها ، هم ايمان‏ها و همفكرهای خودش بودند . اساسا حسين عليه السلام حاضر نبود فردی كه‏ كوچكترين نقطه ضعفی در وجودش هست ، همراهشان باشد . و لهذا دو سه بار در بين راه غربال كرد . روز اولی

پاورقی : 1 - لهوف ص . 26